ΜΑΡΙΟΣ ΜΑΜΑΝΕΑΣ Ὑδθριστικὸ θιθλίο τοῦ κ. Αὐγ. Καντιώτη κατὰ τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Κόσμου Εἶναι γεγονὸς ὅτι ὁ δογματισμὸς διὰ µέσου τῶν αἰώνων ἔκανε χρήση πολλῶν μεθόδων στὴν προσπάθειά του νὰ ἐξαφανίσει τὴν ἑλληνικότητα ἀπὸ προσώπου γῆς. Αρχικὰ προτίμησε τὴν κατὰ μέτωπον ἐπίθεση. Μετὰ ὅμως τὴν οἰκτρὴ ἀπο- τυχία του υἱοθέτησε τὴν ἰδεολογικὴ συκοφάντηση-διάδρωση, ποὺ ἀπεδείχθη πιὸ ἀποτελεσματική. Σημεῖο ἀναφορᾶς τῆς διαθρώσεως αὐτῆς ἦταν ἡ διαστρέθλω- ση καὶ ἀλλοίωση τῆς ἑλληνικῆς κοσµοαντιλήψεως, ἡ ὁποία συνακόλουθα ἐπέφερε τὴν ἐγκατάσταση καὶ διὰ παντοίων τρόπων χραταίωση προτύπων ἀνατολικῆς προελεύσεως στὸν χῶρο τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Ὡστόσο ἡ ἐξουσία, στὴ θρησκευτική της ἰδίως παρακλαδικὴ µορφή, δὲν ἔπαυ- σε ποτὲ νὰ αἰσθάνεται ἀνασφάλεια ἔναντι τοῦ ἀδογμάτιστου τρόπου ἀντιλήψε- ως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου. Ἐπειδὴ τὸ ἐπιχειρηματολογικό της ὁπλοστάσιο ἦταν ἀπὸ φτωχὸ ἕως ἀνύπαρχτο, ἀκολούθησε τὴν ὁδὸ τῆς κατασυκοφαντήσεως τοῦ πολιτισμοῦ, ἡ ὕπαρξη τοῦ ὁποίου τὴν ἐμπόδισε νὰ φέρει εἰς πέρας τὰ σχέδιά της. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ἀπευθύνθηχε στὸ «θυμικὸ» καὶ ὄχι στὸ «λογικὸ» τῶν ἀμόρ- φωτων μαζῶν. Ὃ ὄλεθρος ποὺ ἀκολούθησε, εἶναι ἱστορικὰ δεδοµένος. Θὰ ἦταν ἀναμενόμενο λογικά, ὁ πόλεμος αὐτός, ποὺ ξεκίνησε ἡ ἐξουσία, νὰ ἔχει ἕνα χρονικὰ συγκεχριμένο τέλος μετὰ τὴν νίκη (ῷ) τῆς τελευταίας. Ὅμως τὸν θλέπουμε νὰ συνεχίζεται καὶ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας. Πρὸ καιροῦ ὁ Μητροπολίτης Φλωρίνηςκ. Αὐγουστῖνος Καντιώτης ἐξέδωσε ὀιόλίο ὑπὸ τὸν τίτλο «᾿Επιστροφὴ Θεοκρατικὲς αὐταπάτες καὶ λογικὴ τοῦ Σύμπαντος Ἥ κάποια διαφαινόμενη σχέσι τῶν εὐνοϊκῶν ἢ δυσμενῶν περιστάσεων ἢ ἐξε- λίξεων εἰς τὴν ἀνθρώπινη ζωὴ μὲ τὴν θεϊκὴ προστασία δημιουργεῖ τὴν σφα- λερὰν ἐντύπωσιν ὅτι οἱ θεοὶ παρακολουθοῦν τοὺς ἀνθρώπους εἰς τὴν ἐν γέ- νει δραστηριότητά των, εὐνοοῦντες ἢ ἀντιτιθέμενοι εἰς τὴν μία ἢ ἄλλη περί- πτωσι κατ’ ἀνεξήγητον τρόπον ἢ διάθεσιν. Η παρεμδολὴ ὅμως εἰς τὴν ἀνω- τέρω ἑρμηνεία τῆς θεϊκῆς προστασίας τῆς ἀδεκάστου καὶ ἀπροσώπου Τύχης πολλὲς φορὲς ἔφερε τὸν κλονισμὸν εἰς τὴν πεποίθησιν αὐτὴ περὶ θεϊκῆς προ- στασίας καὶ ἰδίως, ὅταν ἀνέτρεψε μὲ αὐτὴ τὴν μεσολάδησί τῆς αὐτὴ ἡ Τύχη τὸν ροῦν τῶν γεγονότων κατὰ κάποιον τρόπον ἀπρόσμενον καὶ ἀνεξήγητον. Πολλὲς φορὲς ἡ ἐπιτυχὴς καὶ μόνον ἐνέργεια τοῦ ἀνθρώπου πρὸς ἀντιμετώ- πισιν δυσκόλων δι' αὐτὸν καταστάσεων, στηριζόμενη κυρίως εἰς τὰς ἱκανό- τητάς του καὶ τὴν εὐφυΐα του, ἐπέφερε τὶς εὐνοϊκὲς περιπτώσεις καὶ τὴν ὠφέ- ---Ἐ--