4 32 4 9 «ὦ Μετα ἄπο 17 αἰῶνες Ὃ Ελληνισμός, καὶ μόνον αὐτός, παρήγαγε ὁλόκληρο τὸν παγκόσμιο πολιτισμὸ μέχρι τὴν ἱστορικὴ καμπὴ τῆς (δίαιης) ἐκχριστιανίσεὡς του: καὶ μετὰ τὴν καμπὴ αὐτὴ ὁ ̓Ελληνισμὸς τίποτε δὲν παρήγαγε, ποὺ νὰ ἀποτελῆ στοιχεῖο τοῦ παγκόσμιου πολιτισμοῦ. Τὸ φαινόμενο αὐτὸ μπορεῖ πολλαπλῶς νὰ ἀναλυθῆ, ἀλλὰ στὴ οὐσία του παραμένει πολὺ ἁπλό: Απὸ τὸν 40 μ.Χ. αἰῶνα καὶ ἐφεξῆς τὸ ἔθνος τῶν Ελλήνων διατελεῖ σὲ πνευματική, ἱστορικὴ καὶ ἐθνικὴ ἀφασία. “Ἢ πολιτισμική του συνείδηση ἔχει ἐκλείψει, ἡ δὲ Ρωμιοσύνη, ποὺ ἀπέδη τὸ «ἄλλο ἐγώ» του, ἐκφράζει ἀκριδῶς τὴν κατάσταση τῆς ἐθνικῆς σχιζοφρένειάς του, ποὺ προκλήθηκε ἀπὸ τὸν διχασμὸ τῆς ἱστορικῆς του μνήμης. Πολλοὶ συντελεστὲς συμδάλλουν στὴν διαιώνιση τῆς σχιζοφρένειας αὐτῆς. Παιδεία, θρήσκευμα, ἐπίσημη κρατικὴ ἰδεολογία εἶναι οἱ ἐγγυητὲς τῆς τραγελαφικῆς πνευματικῆς καταστάσεως τοῦ σύγχρονου “Ελληνιομοῦ, ὁ ὁποῖος ὕστερα ἀπὸ 170 χρόνια κρατικῆς ὑποστάσεως ἐξακολουθεῖ νὰ ἀγνοῆ τὸν ἱστορικὸ ἑαυτό του. Τὸ Ρωμαίικο Κρατίδιο παραμένει αὐθεντικὰ ρωμαίικο, ἀρνούμενο πεισματικὰ νὰ ἐξελληνισθή. ες Χς ας Εἶναι τώρα 10-15 χρόνια, ποὺ κάτι πρωτόγνωρο παρουσιάζεται στὴν "Ελλάδα: Οἱ "Ελληνες, πλεῖστοι Ελληνες, λειτουργοῦν, σκέπτονται, δροῦν, πολιτεύονται ἀνεξάρτητα ἀπὸ τήν ἐπίσημη ἐξουσία, ἀφοῦ πρῶτα μπόρεσαν νὰ δοῦν τὴν Ἑλλάδα ξέχωρα ἀπὸ τὸ Κράτος- Ελλάδα. Επομένως ἀποκτοῦν μιὰ αὐτοπαιδεία, μιὰ αὐτογνωσία καὶ μιὰ αὐτοσυνειδησία ξένες πρὸς τὴν ἐπίσημη παιδεία, τὴν ἐπίσημη ἴδεολογία καὶ τὴν ἐπίσημη ἐθνοκρατικὴ συνείδηση. Στὸ γεγονὸς αὐτὸ ἡ Ρωμιοσύνη ἐξαφανίξεται καὶ ἡ "Ελληνικότητα ἀνθοφορεῖ. Θὰ ἦταν τολμηρὸ νὰ δοκιμάση κανεὶς νὰ ἀξιολογήση τὸ πρωτόφαντο αὐτὸ φαινόμενο καὶ νὰ προόλέψη τὴν ἐξέλιξή του. Συνήθως στὴν ἱστορία ὁ διαφωτισμὸς καὶ τὸ πνευματικὸ κίνημα --καὶ τέτοιο ἀκριδῶς εἶναι τὸ τωρινὸ ἀγουροξύπνημα τοῦ “Ελληνα- ὁδηγοῦν σὲ ἱστορικοὺς σταθμούς. ̓Αλλὰ ἡ σφυρηλάτηση τῆς ἱστορικῆς αὐτοσυνειδησίας σ ̓ ἕνα λαό, ποὺ ἡ ἕξη τῆς ἀρχαίας ἥττας καὶ ταπείνωσης τοῦ ἔχει γίνει δεύτερήη φύση, εἶναι ἐγχείρημα δυσκολώτατο καὶ ἀπαιτεῖ μακροχρόνια ἐξέλιξη. “Ενα εἶναι δέδαιο ὅμως: Αὐτὸ ποὺ συμδαίνει τώρα στὸν ̓ Ελληνισμὸ οὐδέποτε συνέδη κατὰ τοὺς 17 τελευταίους αἰῶνες. Δ.Ι.Λ.