ς ’ - ’ Οι 4δ μειονότητες τῆς Τουρκίας Ὃ 20ὸς αἰῶνας ἔχει χαρακτηρισθεῖ ἀπὸ τοὺς διεθνολόγους, ἰδιαίτερα δὲ ἀπὸ τοὺς ἀσχολουμένους μὲ τὸ Διεθνὲς Δίκαιο, ὡς ὁ Αἰώνας τῶν Ἐθνοτήτων. Ὑπ΄ αὐτὸ τὸ πρῖσμα ὁ ἐπερχόμενος 21ος αἰῶνας θὰ ἔπρεπε ἴσως νὰ ὀνομασθῆ Αἰώνας τῶν Μειονοτήτων. Αὐτὸ τὸ χαρακτηριστικὸ τὸ θλέπουμε νὰ ἀνα- δεικνύεται ἰδία μετὰ τὴν πτώση τοῦ λεγόμενου ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ, μὲ ὅ,τι αὐτὴ συνεπάγεται στὶς χῶρες τῆς πρώην Σοθιετικῆς Ἑνώσεως, ὅπου οὗ καταπιεσµένες ἐθνότητες ξεσηκώθηκαν καὶ µειονό- τητες πληθυσμιακές ζητοῦν αὐτονομία, ἀναγνώριση τῆς ἐθνικῆς τους ταυτότητας, τῆς γχώσσας τους καὶ τῶν ἰδιαιτεροτήτων τους, ἀκόμη δὲ σὲ πολλὲς περιπτώσεις αὐτονομία, ὅπως οἱ Ἕλληνες τῆς Γε- ωργίας καὶ τῆς Οὐκρανίας, ἢ ἀνεξαρτησία, ὅπως οἱ Τάταροι τῆς Κριμαίας καὶ οἱ Τσετσένοι τοῦ Καυ- χάσου. Αν ὅμως τοῦτο συμθαίνει στὶς χῶρες τῆς πρώην Σοδιετικῆς “Ενώσεως, τὸ ζήτη μα τοῦτο παρου- σιάζεται περισσότερο ὀξὺ στὰ Βαλκάνια καὶ στὶς δύο ὁ ἀχτὲς τοῦ Αἰγαίου, ποὺ ἀπὸ τὴν αὐγὴ ἀκόμη τῆς ἱστορίας είχαν ἑνιαῖο καὶ ἰδιαίτερο πολιτισμό. Καὶ ἂν στὴν Ἑλλάδα ἡ χαταστροφὴ τοῦ 1922 ἔφε- ρε μὲν 1.500.000 “Ἕλληνες Μικρασιάτες πρόσφυγες χριστιανοὺς ὀρθοδόξους, μὲ ἀντίστοιχη ἔξοδο 400.000 περίπου μουσουλμάνων, ὄχι ἀναγχαίως ὅλων Τουρχογενῶν (π.χ. οἱ Βαλαάδες τῆς Ἠπείρου χαὶ τῆς Μακεδονίας χαὶ οἱ Τουρκοκρητικοὶ δὲν ἡ ἦσαν καὶ δὲν εἶναι Τοῦρχοι ἀλλὰ ἐξισλαμισμένοι Ἕλληνες), εἰχε ὅμως καὶ εὐεργετικό, θὰ μποροῦσε νὰ πῆ χανείς, ἀποτέλεσμα, διότι ὁ Ἑλλαδιχὸς πλη- θυσμὸς ἐμφανίζεται ὁ ὁμοιογενής, ἀφοῦ τὸ 9890 τούτου εἶναι Ἕλληνες, ποὺ μιλοῦν τὴν Ἑλληνικὴ γλώσσα καὶ ἔχουν ὡς θρησκεία τὸν Χριστιανισμὸ τῆς ᾿Ανατολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Στὴν Τουρχία ἡ ἀνταλλαγὴ αὐτὴ τῶν πληθυσμῶν ἐπέτεινε ἀκόμη πιὸ πολὺ τὸ ὑπάρχον πρόθληµα τῶν μει- ονοτήτων, ἀφοῦ στὶς ἤδη ὑπάρχουσες μεγάλες χαὶ μικρὲς πληθυσμιακὲς μονάδες, προσετέθησαν καὶ ἄλλες. Καὶ ἐνῶ στὴν Ελλάδα οἱ ἐλάχιστες { ὑπάρχουσες ἐθνικὲς μειονότητες (ἡ Μουσουλμανική, ἢ Ἴου- δαϊκή, ἡ ᾽Αρμενικὴ) ἔ ἔτυχαν γενικῶς ἀψόγου μεταχειρίσεως καὶ ἔτυχε ἀπολύτου σεθασμοῦ ἡ ἡ ἐθνική, γλωσσιχὴ καὶ θρησκευτικὴ ἰδιαιτερότητά τους, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ μειονότητες αὐτές, μὲ προεξάρ- χουσα τὴν Μουσουλμανική, νὰ προοδεύουν ὁ ἀκόμη χαὶ νὰ αὐξάνονται πληθυσμιακὰ (ἡ Μουσουλµα- νικὴ ἀπὸ 70.000 τὸ 1922 ἔχει ξεπεράσει σήμερα τὶς 150. 000)! μὲ 400 μουσουλμανικὰ σχολεῖα, τζαμιὰ τῶν ὁποίων ὁ ἀριθμὸς αὐξάνεται ὁ όση μέραι, ἐφημερίδες στὴν Τουρκική χ.λπ., ἡ ᾿Οθωμανιχὴ Τουρχία, ἰδίως ἀπὸ τὰ µέσα τοῦ περασμένου αἰῶνος, ἡ Τουρχία τῶν Νεοτούρκων ἀπὸ τὸ 1908 καὶ ἡ Τουρκία τοῦ Κεμὰλ ᾽Ατατοὺρκ ἀπὸ τὸ 1922, ἀκολούθησαν μὲ ἀπόλυτο σεδασμὸ τὸ δόγμα «ἕνα ἔθνος, µία γλῶσσα, µία πατρίδα». ᾿Απὸ τὰ παραδείγματα ὑλοποιήσεως τοῦ δόγματος αὐτοῦ εἴχαμε στὶς ἑξῆς χρονιχὲς στιγμὲς σύμ- φωνα μὲ τὰ ἀναγραφόμενα στὸ θιθλἰο τοῦ Γενικοῦ Προξένου. τῶν Η.Π.Α. στὴν ᾿Εγγὺς ᾿Ανατολὴ Τζώρτζ Χόρτον, ποὺ φέρει τὸν τίτλο «Η Κατάρα τῆς) Ασίας» τὰ ἀκόλουθα γεγονότα: 5 Τὸ 1822 ἐσφάγησαν στὴν Χίο Ἕλληνες 50.000. 5 Τὸ 1826 ἐσφάγησαν στὸ Μεσολόγγι Ἕλληνες 8.750. 5 Τὸ 1826 ἐσφάγησαν στὴν Κωνσταντινούπολι Γεννίτσαροι 25.000. 5 Τὸ 1850 ἐσφάγησαν στὴν Μοσσούλη ᾿Ασσύριοι 10.000. » Τὸ 1660 ἐσφάγησαν στὸν Λίόανο Χριστιανοὶ Μαρωνίτες 12.000. 5 Τὸ 1876 ἐσφάγησαν στὴν Βουλγαρία Βούλγαροι 14.000. » Τὸ 1877 ἐσφάγησαν ᾽Αρμένιοι 1.400. . Τὸ 1870 ἐσφάγησαν ᾽Αρμένιοι 1.250. » Τὸ 1881 ἐσφάγησαν στὴν Αλεξάνδρεια Χριστιανοὶ 2.000, 5 Τὸ 1892 ἐσφάγησαν στὴν Μοσσούλη Χριστιανοὶ 2.500. » Τὸ 1894 ἐσφάγησαν στὴ Σαμψοῦντα ᾿Αρμένιοι 12.000. ο Τὸ 1895 ἐσφάγησαν στὴν Κωνσταντινούπολι ᾿Αρμένιοι 12.000. Τὸ 95-06 ἐσφάγη σαν στὴν ᾽Αρμενία 150.000, μὲ ἀποκορύφωμα τὶς µεγάλες σφαγὲς τῶν ᾽Αρμενίων (1.500.000 τὸ 1914- 1915), τῶν Ἑλλήνων Πο- ντίων (350.000 τὸ 1919), τῶν Κούρδων (τὸ 1925 καὶ τὸ 1930), ἀλλὰ καὶ σήµερα καὶ πάλι τῶν Κούρδων καὶ τῶν ᾽Αλεθιτῶν στὸ Καχραμὰν Μαράς. Σὲ ποιό ποσοστὸ ὅμως ἡ πολιτικὴ αὐτὴ τῆς Ἐθνικῆς χά- θαρσης διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου ἔχει πετύχει; Τὰ ἀποτελέσματα αὐτῶν τῶν σφαγῶν, τῶν ἐξανδραπο-