ΔΗΜ.ΙΚ.ΜΑΡΤΕΤΗΣ» «Αγριοι μισθοφόροι τῆς θαρθαρότητος καὶ τῆς ἀμαθείας» οἱ καταργήσαντες τοὺς τόνους Ἢ ἀπὸ τοῦ 1976 διὰ νόμου ἐπιθολὴ ἡ καθιέρωσις τῆς Δημοτικῆς Γλώσσας ὡδήγησε εἰς μίαν ἀσυδοσίαν ἄνευ προηγουμένοο μὲ τὴν παρατηρουμένην ἀσυνταξίαν, ἀνορθογραφίαν κιλπ., τῶν ὁποίων καθιστάμεθα καθημερινοὶ μάρτυρες ἀπὸ τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημερώσεως. Ἐπὶ πλέον δὲ ἡ ἐπιθολὴ τὸ 1982 τοῦ μονοτονικοῦ συστήματος ἀποτελεῖ νεοθαρθαρισμόν, διότι ἀλλοιώνει καὶ καταστρέφει τὴν προσῳδίαν τῶν λέξεων τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας. Τέλος ἡ κατάργησις τῆς διδασκαλίας τῶν ̓Αρχαίων Ἑλληνικῶν εἰς τὸ Γυμνάσιον ὑπῆρξε ὅ,τι χειρότερον ἠμποροῦσε νὰ γίνῃ. Ἡ ὀρθὴ Δημοτική ἀποτελεῖ καὶ αὐτὴ μία μορφὴ τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας πιστὴ εἰς τὴν γλωσσικήν μας παράδοσιν, ὅμως ἡ διαστρέόλωσίς της ἀποτελεῖ δαρδαρισμόν. Πάντα ὅμως τὰ ἀνωτέρω φανερώνουν τὴν ἀποστροφήν, τὴν ἀμουσίαν καὶ τὸ μῖσος ἴσως ὡρισμένων «Ἑλλήνων» κατὰ τῆς χλασσικῆς μας παιδείας καὶ ἀποσκοποῦν θεθαίως εἰς τὴν ἀποκοπήν μας ἀπὸ τὴν ἱστορικήν μας παράδοσιν. Σ ̓ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν ἐφαρμογὴν τοῦ μονοτονικοῦ συστήματος καὶ εἰς τὴν οὐσίαν κατάργησιν τῶν τόνων εἰς τὸν γραπτὸν λόγον, ἀναφέρω κατωτέρω, ποία ἦτο ἡ σημασία καὶ ἀξία τῶν χρησιμοποιουμένων τόνων ποὺ ἐτίθεντο ἐπὶ τῶν λέξεων τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας. Καὶ πρῶτον ὁλίγα ἱστορικὰ στοιχεῖα θὰ ἀναφέρω περὶ τῆς εὑρέσεως τῶν τόνων καὶ περὶ τῆς προσφῳδίας. Πρῶτος εὑρετὴς καὶ χρήστης τῶν τόνων ἢ κυρίως τῶν σημείων τῆς προσῳδίας ἀναφέρεται ὁ ̓Αριστοφάνης ὁ Βυζάντιος (200 π.Χ.). ̓Αναφέρεται, ὅτι: «οἱ χρόνοι καὶ οἱ τόνοι καὶ τὰ πνεύματα, ̓Αριστοφάνους ἐκτυπώσαντος, γέγονε πρός τε διάκρισιν τῆς ἀμφιδόλου λέξεως, καὶ πρὸς τὸ μέλος τῆς φωνῆς συμπάσης, καὶ τὴν ἁρμονίαν, ὡς ἂν ἀπάδοιμεν φθεγγόμενοι». (Αρκάδιος, παρὰ Βιλοϊσών, Προλεγόμενα εἰς Ὅμηρον, σελ.ια” παρὰ Κ. Οἰκονόμῳ, «Περὶ γνησίας προφορᾶς τῆς ̓Ελληνικῆς Γλώσσης», σελ. 624, Πετρούπολις 1830). Προσῳδία κατὰ τὸν Ἡρωδιανόν: «Προσφδία ἐστὶ ποιά τάσις ἐγγραμμάτου φωνῆς, ὑγιοῦς, κατὰ τὸ ἀπαγγελτικὸν τῆς λέξεως ἐκφερομένη μετά τινος τῶν συνεζευγμένων περὶ μίαν συλλαδήν, ἤτοι κατὰ συνήθειαν διαλέκτου ὁμολογουμένης, ἤτοι κατὰ τὸν ἀναλογικὸν ὅρον καὶ λόγον». Συνεζευγμένα δὲ περὶ μίαν συλλαδὴν λέγει τοὺς τόνους, καὶ τὰ πνεύματα, καὶ τοὺς χρόνους: διότι εἰς πᾶσαν συλλαδὴν εἶναι ἡνωμένα αὐτὰ ἢ ὅλα ὁμοῦ ἢ τινά. (Βλέπε περὶ προσῳδίας εἰς τὸ τέλος τοῦ Β ́ τόμου τοῦ “εξικοῦ τῆς ̓Ελληνικῆς Γλώσσης τοῦ Κων. Κούμα). Κατὰ τὸν ὁρισμὸν τοῦτον ἡ προσῳδία περιλαμθάνει τὴν διδασκαλίαν τῶν τόνων, τῶν μέτρων καὶ τῶν πνευμάτων τῆς συλλαθῆς ἢ τὰ περὶ τόνων, πνευμάτων καὶ χρόνων. Καὶ ὃ μὲν τόνος διαιρεῖται εἰς προσῳδίαν ὀξεῖαν, καὶ δαρεῖαν, καὶ περισπωμένην: τὸ δὲ πνεῦμα εἰς πνεῦμα ψιλὸν καὶ δασύ, ἡ εἰς ψιλὴν καὶ δασεῖαν, ὁ δὲ χρόνος εἰς χρόνον όραχὺν καὶ μακρόν. Σήμερον ἡ προσῳδία ἔχει περιορισθῆ νὰ σημαίνη τὴν διδασκαλίαν τῶν χρόνων μόνον τῶν συλλαθῶν. Οἱ μεγάλοι νέοι Ἕλληνες γραμματικοὶ, Θ. Γαζῆς καὶ