ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ Οἱ πολιτικοὶ τῆς Επιστήμης ο καθηγητής τῆς γλωσσολογίας κ. Γ. Μπαμπινιώτης ἐρωτη θεὶς πρὸ τριῶν ἐτῶν (μετὰ τὸ πέρας σχετικῆς πρὸς τὴν γλῶσσα ὁμιλίας του στὸ Πανεπιστήμιο Πειραιῶς), «ἂν οἱ ἐξ-ουσιαστὲς δημιούργησαν τὸν τεχνητὸ ὅρο “ ̓Ινδοευοωπαῖοι”, μὲ σκοπὸ νὰ προσδάλουν τὴν παναρχαιότητα καὶ αὐτοχθονία τῶν Ελλήνων», ἀπάντησε: «Ὄντως δὲν ὑπάρχουν ̓Ινδοευρωπαῖοι οὔτε καὶ ὑπῆρξαν ποτέ. μὲ τὸν ὅρο αὐτὸ ἐννοοῦμε τοὺς λαοὺς τῆς ̓[νδοευρωπαϊκῆς ὁμογλωσσίας». Πρόκειται δηλαδὴ γιὰ μιὰ περίεργη «σκορδαλιὰ χωρὶς σκόρδο», καθὼς θά ̓λεγε ὁ Μ. Ροΐδης. Σύμφωνα μ’ ἕναν ἄλλο καθηγητη τοῦ Πανεπιστημίου μας, τὸν κ. Ιω. Προμπονᾶ, «Οἱ ̓Ινδοευρωπαῖοι» -ποὺ «οὔτε ὑπάρχουν οὔτε ὑπῆρξαν ποτὲ»-«ἐγκαταστάθηκαν σ ̓ αὐτὴν ἐδῶ τὴν γωνιὰ τῆς γῆς μὲ τὸ προνομιοῦχο κλίμα. Εἶναι αὐτοί, ποὺ στὰ ἱστορικὰ χρόνια ὀνομάζονται Ελληνες». Ο καλὸς αὐτὸς Χαθηγη τής, γιὰ νὰ κυρώση τοὺς λόγους του καὶ νὰ μὴν θεωρηθῆ αὐθαίρετος ἢ παραμυθᾶς, ἐπικαλεῖται τὰ συμπεράσματα τοῦ ”Αγγλου ἀρχαιολόγου καὶ προϊστοριολόγου (οἱίπ ΚΕΠ]Υειν, ὁ ὁποῖος ὑπεστήριξε πρόσφατα, ὅτι «ἡ ̓Ελληνικὴ Γλῶσσα ἄρχισε νὰ διαμορφώνεται στὴν ἑλληνικὴ χερσόνησο γύρω στὸ 6.500 π.Χ. καὶ οἱ διαδοχικοὶ πολιτισμοὶ τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου εἶναι προϊόντα τοπικῶν ἀνελίξεων». Μετὰ τήν... “λογική” αὐτὴ ἀπόδειξη «περὶ ἐγκαταστάσεως τῶν ̓Ινδοευρωπαίων -ποὺ οὔτε ὑπάρχουν οὔτε ὑπῆρξαν ποτὲ-- στὴν προνομιοῦχο αὐτὴ γωνιὰ τῆς γῆς», μιὰ «ἀπόδειξη» ποὺ οὔτε λίγο οὔτε πολὺ θυμίξει τὸ γνωστὸ «ράδδος ἐ ἐν γωνίᾳ.. .», ὁ Ἀ. Προμπονᾶς μᾶς πληροφορεῖ καὶ γιὰ τοὺς αὐτόχθονες κατοίκους αὐτοῦ τοῦ χώρου -γιατὶ εἶχε καὶ δῶ ἀνθρώπους, πρὶν νὰ ἔλθουν οἱ ἀνύπαρκτοι ̓Ινδοευρωπαῖοι, δηλαδή... οἱ “Ελληνες. Ὃ κ. καθηγητὴς αἰσθάνεται ὑποχρεωμένος νὰ μᾶς ἐξηγήση, ὅτι «ἀπ ̓ ἐδῶ καὶ πέρα κινούμεθα στὸ ἀχανὲς δασίλειο τῶν ὑποθέσεων», σύμφωνα μὲ τὶς ὁποῖες οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ποὺ ὑπῆρχαν πρὸ τῆς ἐγκαταστάσεως τῶν ἀνύπαρκτων ̓Ινδοευρωπαίων (-- Ελλήνων), ἦσαν ἔμφρονες (Ποηιο δαρίεης) καὶ εἶχαν καὶ γλῶσσα, ποὺ συμδατικὰ τὴν λέγουν προ-ελληνική. Η γλῶσσα ἐκείνη τῶν “προ-ελλήνων” δὲν χάθηκε δέδαια, ὅπως μπορεῖ νὰ ὑπέθεσαν κάποιοι, ἀλλ ̓ ἀναμείχθηκε μ ̓ αὐτὴν τῶν (ἀνύπαρκτων) ̓Ινδοευρωπαίων (ποὺ ἐγκαταστάθηκαν στὴν προνομιοῦχο αὐτὴ γωνιὰ τῆς γῆς). Εἶχε μάλιστα καὶ λέξεις - ἄκου νὰ δῆς-- μὲ ̓Ινδοευρωπαϊκὴ ἐτυμολογία ἐνδεχομένως, τὴν ὁποία ὅμως ἀγνοοῦμε. Συνοψίζοντας τοὺς παραπάνω συλλογισμούς, ὁδηγούμαστε στὸ συμπέρασμα ὅτι ὡς Ελλήνες μὲν (Ξ ̓Ινδοευρωπαῖοι) εἴμαστε ἀνύπαρκτοι' ὑπάρχουμε ὅμως ὡς προ-έλληνες... Αὐτὰ θλέποντας ἕνας τρίτος καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου μας, ποὺ δὲν τὰ πάει καλὰ μὲ τὰ μαγνητόφωνα, τοὺς παραλογισμοὺς καὶ τὶς ἠλιθιότητες, ὁ κ. Χρ. Γ. Ντούμας, ἀπορρίπτει τὶς θεωρίες τῶν ὡς ἄνω καθηγητῶν -χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνη ὅτι τοὺς καταλογίδει ἠλιθιότητα, γνωστοῦ ὄντος ὅτι τὴν ἀποκλειστικότη τατοῦ ἠλιθίου τὴν ἔχει τὸ περιοδικὸ «4αυλός», κατὰ τὸν κ. Ντούμα - καὶ θάζει τὰ πράγματα στὴν σωστή τους θέση. Ἢ μέθοδος τοῦ ἐκλεκτοῦ μας αὐτοῦ καθηγητοῦ εἶν’ ἐκείνη τῆς «εἰς ἄτοπον ἀπαγωγῆς», ἀξιώματά του δὲ καὶ αἰτήματα «τὰ πορίσματα τῶν ἐρευνῶν τοῦ ἐπιστημονικοῦ δίδυμου Βεγπαγάο Ἀγοα- Μαάσἰοίπε (ανα[ίεΥ», σύμφωνα μὲ τὰ ὁποῖα οἱ (ἀνύπαρκτοι)