ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ Οἱ πολιτικοὶ τῆς Επιστήμης ο καθηγητής τῆς γλωσσολογίας κ. Γ. Μπαμπινιώτης ἐρωτη θεὶς πρὸ τριῶν ἐτῶν (μετὰ τὸ πέρας σχετικῆς πρὸς τὴν γλῶσσα ὁμιλίας του στὸ Πανεπιστή- µιο Πειραιῶς), «ἂν οἱ ἐξ-ουσιαστὲς δημιούργησαν τὸν τεχνητὸ ὅρο “᾿Ινδοευ- οωπαῖοι”, μὲ σκοπὸ νὰ προσδάλουν τὴν παναρχαιότητα καὶ αὐτοχθονία τῶν Ελλήνων», ἀπάντησε: «Ὄντως δὲν ὑπάρχουν ᾿Ινδοευρωπαῖοι οὔτε καὶ ὑπῆρξαν ποτέ. μὲ τὸν ὅρο αὐτὸ ἐννοοῦμε τοὺς λαοὺς τῆς ᾿[νδοευρωπαϊκῆς ὁμογλωσσίας». Πρόκειται δηλαδὴ γιὰ μιὰ περίεργη «σκορδαλιὰ χωρὶς σκόρ- δο», καθὼς θά ᾽λεγε ὁ Μ. Ροΐδης. Σύμφωνα μ’ ἕναν ἄλλο καθηγητη τοῦ Πανεπιστηµίου µας, τὸν κ. Ιω. Προ- μπονᾶ, «Οἱ ᾿Ινδοευρωπαῖοι» -ποὺ «οὔτε ὑπάρχουν οὔτε ὑπῆρξαν ποτὲ»-- «ἐγκαταστάθηκαν σ᾽ αὐτὴν ἐδῶ τὴν γωνιὰ τῆς γῆς μὲ τὸ προνομιοῦχο κλίμα. Εἶναι αὐτοί, ποὺ στὰ ἱστορικὰ χρόνια ὀνομάζονται Ελληνες». Ο καλὸς αὐτὸς Χαθηγη τής, γιὰ νὰ κυρώση τοὺς λόγους του καὶ νὰ μὴν θεωρηθῆ αὐθαίρετος ἢ παραμυθᾶς, ἐπικαλεῖται τὰ συμπεράσματα τοῦ ”Αγγλου ἀρχαιολόγου καὶ προϊστοριολόγου (οἱίπ ΚΕΠ]Υειν, ὁ ὁποῖος ὑπεστήριξε πρόσφατα, ὅτι «ἡ ᾿Ελλη- νικὴ Γλῶσσα ἄρχισε νὰ διαμορφώνεται στὴν ἑλληνικὴ χερσόνησο γύρω στὸ 6.500 π.Χ. καὶ οἱ διαδοχικοὶ πολιτισμοὶ τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου εἶναι προϊόντα τοπικῶν ἀνελίξεων». Μετὰ τήν... “λογική” αὐτὴ ἀπόδειξη «περὶ ἐγκαταστά- σεως τῶν ᾿Ινδοευρωπαίων -ποὺ οὔτε ὑπάρχουν οὔτε ὑπῆρξαν ποτὲ-- στὴν προ- νομιοῦχο αὐτὴ γωνιὰ τῆς γῆς», μιὰ «ἀπόδειξη» ποὺ οὔτε λίγο οὔτε πολὺ θυ- μίξει τὸ γνωστὸ «ράδδος ἐ ἐν γωνίᾳ.. .», ὁ Ἀ. Προμπονᾶς μᾶς πληροφορεῖ καὶ γιὰ τοὺς αὐτόχθονες κατοίκους αὐτοῦ τοῦ χώρου -γιατὶ εἶχε καὶ δῶ ἀνθρώπους, πρὶν νὰ ἔλθουν οἱ ἀνύπαρκτοι ᾿Ινδοευρωπαῖοι, δηλαδή... οἱ “Ελληνες. Ὃ κ. κα- θηγητὴς αἰσθάνεται ὑποχρεωμένος νὰ μᾶς ἐξηγήση, ὅτι «ἀπ᾿ ἐδῶ καὶ πέρα κι- νούμεθα στὸ ἀχανὲς δασίλειο τῶν ὑποθέσεων», σύμφωνα μὲ τὶς ὁποῖες οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ποὺ ὑπῆρχαν πρὸ τῆς ἐγκαταστάσεως τῶν ἀνύπαρκτων ᾿Ινδο- ευρωπαίων (-- Ελλήνων), ἦσαν ἔμφρονες (Ποηιο δαρίεης) καὶ εἶχαν καὶ γλῶσσα, ποὺ συμδατικὰ τὴν λέγουν προ-ελληνική. Η γλῶσσα ἐκείνη τῶν “προ-ελλή- νων” δὲν χάθηκε δέδαια, ὅπως μπορεῖ νὰ ὑπέθεσαν κάποιοι, ἀλλ᾽ ἀναμεί- χθηκε μ᾽ αὐτὴν τῶν (ἀνύπαρκτων) ᾿Ινδοευρωπαίων (ποὺ ἐγκαταστάθηκαν στὴν προνομιοῦχο αὐτὴ γωνιὰ τῆς γῆς). Εἶχε μάλιστα καὶ λέξεις - ἄκου νὰ δῆς-- μὲ ᾿Ινδοευρωπαϊκὴ ἐτυμολογία ἐνδεχομένως, τὴν ὁποία ὅμως ἀγνοοῦμε. Συνοψίζοντας τοὺς παραπάνω συλλογισμούς, ὁδηγούμαστε στὸ συμπέρασμα ὅτι ὡς Ελλήνες μὲν (Ξ ᾿Ινδοευρωπαῖοι) εἴμαστε ἀνύπαρκτοι' ὑπάρχουμε ὅμως ὡς προ-έλληνες... Αὐτὰ θλέποντας ἕνας τρίτος καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστηµίου µας, ποὺ δὲν τὰ πάει καλὰ μὲ τὰ μαγνητόφωνα, τοὺς παραλογισμοὺς καὶ τὶς ἠλιθιότητες, ὁ κ. Χρ. Γ. Ντούμας, ἀπορρίπτει τὶς θεωρίες τῶν ὡς ἄνω καθηγητῶν -χωρὶς αὐτὸ νὰ σηµαίνη ὅτι τοὺς καταλογίδει ἠλιθιότητα, γνωστοῦ ὄντος ὅτι τὴν ἀπο- κλειστικότη τατοῦ ἠλιθίου τὴν ἔχει τὸ περιοδικὸ «4αυλός», κατὰ τὸν κ. Ντού- µα - καὶ θάζει τὰ πράγματα στὴν σωστή τους θέση. Ἢ μέθοδος τοῦ ἐκλεκτοῦ μας αὐτοῦ καθηγητοῦ εἶν’ ἐκείνη τῆς «εἰς ἄτοπον ἀπαγωγῆς», ἀξιώματά του δὲ καὶ αἰτήματα «τὰ πορίσματα τῶν ἐρευνῶν τοῦ ἐπιστημονικοῦ δίδυμου Βεγπαγάο Ἀγοα- Μαάσἰοίπε (ανα[ίεΥ», σύμφωνα μὲ τὰ ὁποῖα οἱ (ἀνύπαρκτοι)