ΚΩ͂Ν. Β. ΚΟΥΤΡΟΥΒΕΛΗΣ ̓Αστρονομικὴ ἀπόδειξη ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα ἐχρησιμοποιεῖτο πρὶν 28.000 χρόνια 1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ Ὃ καθηγητής τῆς Γλωσσολογίας τοῦ Πανεπιστημίου ̓Αθηνῶν κ. Γ. Μπαμπινιώτης στὸ ἔργοτου Εἰσαγωγὴ στὴ Γενικὴ Γλωσσολογία, 1974, ἀναφερόμενος στὸν ὅρο «γλῶσσα» (ή ὁμιλία), γράφει: α.- «Γλῶσσα σὲ ἀδρὲς γραμμὲς καλεῖται ὁ συνδυασμὸς ὠρισμένων φθόγγων πρὸς ὡρισμένες σημασίες» (παρ. 2.11). 6.--“Ο πληρέστερος ὁρισμός τοῦ ὅρου παρατίθεται στὴν (παρ. 2.12), ὅπου: «γλῶσσα εἶναι κῶδιξ σημείων ὡρισμένης μορφῆς (γλωσσικῆς), διὰ τῶν ὁποίων ἐπιτυγχάνεται ἡ ἐπικοινωνία μεταξύ τῶν μελῶν μιᾶς γλωσσικής κοινότητος». γ.- Ὅμως ὁ συνήθης ὁρισμός τῆς γλώσσης (παρ. 2.17) «ὡς ὀργάνου ἤ μέσου ἐπιχοινωνίας μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἐμπειρικὸς καὶ ἀτελής», καὶ γι’ αὐτὸ ἀναθεωρήθηκε ἀπὸ τὰ διδάγματα τῆς ἐπιστήμης τῆς νεωτέρας γλωσσολογίας, ὁπότε: ὃ. -- α γλῶσσα δὲν εἶναι ἁπλοῦν ὄργανον ἐπικοινωνίας, ἀλλὰ φορεὺς τῶν νοημάτων καὶ τῶν σκέψεων τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ καθόλου ἐσωτερικοῦ κόσμου, τῆς νοοτροπίας καὶ τῆς ψυχοσυνθέσεως αὐτοῦ». Οπότε ὃ τελευταῖος ὁρισμὸς δηλώνει, ὅτι μία γλῶσσα (ή ὁμιλία) μὲ τὰ ἀναφερόμενα χαραλχτηριστικὰ γνωρίσματα ἀντιστοιχεῖ σὲ συγχεκριμένη φυλὴ ἤ ἔθνος ἤ κοινότητα, ποὺ μὲ τὸν γραπτό λόγο, ἐὰν ὑπάρχει, διασώζει τὸν δημιουργηθέντα ἀξιόλογον ἤ μὴ πολιτισμό του. Ἐκ τῶν στοιχείων αὐτῶν καταδεικνύεται ἄνευ ἀμφιθολιῶν, ὅτι ἡ κοινὴ ὁμιλία (γλῶσσα) εἶναι χαρακτηριστικὸ γνώρισμα ἑνὸς συγκεχριμένου ἀνθρωπίνου γένους, τὸ ὁποῖο συγκροτεῖ μὶαν ὁμοιόμορφη φυλὴ ἤ ἔθνος ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ λαοῦ, διότι συνθέτει, συνδέει, διατηρεῖ καὶ μεταφέρει τὰ πνευματικά του δημιουργήματα ἢ τὶς παραδοσιακές του παρακαταθήκες σὲ κάθε ἑπομένη γενεά του, ἡ ὁποία ζεῖ διαδοχικὰ στὸν ἴδιο γεωγραφικό τόπο, καὶ τὴν μεταφέρει μαζὶ μὲ τὶς ἀποσκευέςτου, στὶς ὁποῖες συμπεριλαμθάνονται καὶ τὰ γραπτά του, ὅπου κι ἄν μετοικήσει. Αρα τὸ κύριο χαρακτηριστικὸ γνώρισμα ἑνὸς λαοῦ ἤ ἔθνους εἶναι ἡ ὁμιλία του (ἡ γλῶσσα του), ὅπως συμόαίνει μὲ τὸ ἔθνος τῶν κοράκων ἤ τῶν χοίρων κ.λπ. ζώων, ὅπως θ ̓ ἀναφερθῆ πιὸ κάτω, ἡ ὁποία παράλληλα δηλώνει τὸν τόπο, ὅπου ἀναπτύχθηκε καὶ τὸν χρόνο τῆς ἀρχικῆς της ἐμφανίσεως. Κατὰ συνέπειαν ἕνας λαὸς ἤ ἔθνος καὶ ἡ ὁμιλία του ἔχουν κοινὴ πατρίδα. Καὶ ἀφοῦ μὲ κανένα τρόπο δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει λαὸς χωρὶς πατρίδα, δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξη καὶ λαὸς ἤ ἔθνος χωρὶς ὁμιλία (ή γλῶσσα). Ἢ σχέση μεταξύ τῶν διαφόρων ὁμιλιῶν τῶν λαῶν τῆς Γῆς τοὺς δύο τελευταίους αἰῶνες ἔχει πάρει μεγάλες διαστάσεις ἐξ αἰτίας τῆς ἀνακαλυφθείσης ἐπιστήμης «Συγκριτική Γλωσσολογία», ἡ ὁποία καταδάλλει ὑπεράνθρωπες προσπάθειες ν ̓ ἀποδείξει ὅτι μερικὲς ὁμιλίες (ἤ γλῶσσες), ὅπως ἡ «Ἰνδοευρωπαϊκή», ἡ «Σουμεριακή», ἡ «Σανσχριτική», ἧ «Ἰνδική», ἡ «Φοινικική», ἡ «Χεττιτική» κ.ἄ., εἶναι γεννήτορες ὅλων τῶν ὁμιλιῶν (ἤ γλωσσῶν) τοῦ κόσμου. Ἡ διατύπωση ὡρισμένων ἀπόψεων καὶ κρίσεων ἐπί τῶν πολυπλόκων θεωριῶν, στηριζομένων ἐπί τῆς ἁπλῆς λογικῆς καὶ τῆς ἐρευνητικῆς ἀναλύσεως, θὰ παρουσιάση μερικὰ ἁπλὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν κατανόηση τοῦ προόδλήματος. 2.Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ Ἡ ὁμιλία εἶναι μία ἐνστικτώδης ἀνάγκη τοῦ ζωϊκοῦ θασιλείου. Στὰ ζῶα ἐκδηλώνεται δι’ ἀνάρθρων κραυγῶν ὅπως «μπέέέ» ἢ «γάά6» ἤ «γροῦοῦ», ἤ «νιάάου», ἤ «χράά» κ.λπ.