ΚΩ͂Ν. Β. ΚΟΥΤΡΟΥΒΕΛΗΣ ᾿Αστρονομικὴ ἀπόδειξη ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα ἐχρησιμοποιεῖτο πρὶν 28.000 χρόνια 1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ Ὃ καθηγητής τῆς Γλωσσολογίας τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν κ. Γ. Μπαμπινιώτης στὸ ἔργοτου Εἰσαγωγὴ στὴ Γενικὴ Γλωσσολογία, 1974, ἀναφερόμενος στὸν ὅρο «γλῶσσα» (ή ὁμιλία), γράφει: α.- «Γλῶσσα σὲ ἀδρὲς γραμμὲς καλεῖται ὁ συνδυασμὸς ὠρισμένων φθόγγων πρὸς ὡρι- σμένες σημασίες» (παρ. 2.11). 6.--“Ο πληρέστερος ὁρισμός τοῦ ὅρου παρατίθεται στὴν (παρ. 2.12), ὅπου: «γλῶσσα εἶναι κῶδιξ σημείων ὡρισμένης μορφῆς (γλωσσικῆς), διὰ τῶν ὁποίων ἐπιτυγχάνεται ἡ ἐπικοινωνία μεταξύ τῶν μελῶν μιᾶς γλωσσικής κοινότητος». γ.- Ὅμως ὁ συνήθης ὁρισμός τῆς γλώσσης (παρ. 2.17) «ὡς ὀργάνου ἤ μέσου ἐπιχοι- νωνίας μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἐμπειρικὸς καὶ ἀτελής», καὶ γι’ αὐτὸ ἀναθεωρήθη- κε ἀπὸ τὰ διδάγματα τῆς ἐπιστήμης τῆς νεωτέρας γλωσσολογίας, ὁπότε: ὃ. -- α γλῶσσα δὲν εἶναι ἁπλοῦν ὄργανον ἐπικοινωνίας, ἀλλὰ φορεὺς τῶν νοημάτων καὶ τῶν σκέψεων τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ καθόλου ἐσωτερικοῦ κόσμου, τῆς νοοτροπίας καὶ τῆς ψυχοσυνθέσεως αὐτοῦ». Οπότε ὃ τελευταῖος ὁρισμὸς δηλώνει, ὅτι μία γλῶσσα (ή ὁμιλία) μὲ τὰ ἀναφερόμενα χαραλχτηριστικὰ γνωρίσματα ἀντιστοιχεῖ σὲ συγχεκριμένη φυλὴ ἤ ἔθνος ἤ κοινότητα, ποὺ μὲ τὸν γραπτό λόγο, ἐὰν ὑπάρχει, διασώζει τὸν δημι- ουργηθέντα ἀξιόλογον ἤ μὴ πολιτισμό του. Ἐκ τῶν στοιχείων αὐτῶν καταδεικνύεται ἄνευ ἀμφιθολιῶν, ὅτι ἡ κοινὴ ὁμιλία (γλῶσσα) εἶναι χαρακτηριστικὸ γνώρισμα ἑνὸς συγκεχριμένου ἀνθρωπίνου γένους, τὸ ὁποῖο συ- γκροτεῖ μὶαν ὁμοιόμορφη φυλὴ ἤ ἔθνος ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ λαοῦ, διότι συνθέτει, συνδέ- ει, διατηρεῖ καὶ μεταφέρει τὰ πνευματικά του δημιουργήματα ἢ τὶς παραδοσιακές του παρακαταθήκες σὲ κάθε ἑπομένη γενεά του, ἡ ὁποία ζεῖ διαδοχικὰ στὸν ἴδιο γεωγραφι- κό τόπο, καὶ τὴν μεταφέρει μαζὶ μὲ τὶς ἀποσκευέςτου, στὶς ὁποῖες συμπεριλαμθάνονται καὶ τὰ γραπτά του, ὅπου κι ἄν μετοικήσει. Αρα τὸ κύριο χαρακτηριστικὸ γνώρισμα ἑνὸς λαοῦ ἤ ἔθνους εἶναι ἡ ὁμιλία του (ἡ γλῶσσα του), ὅπως συμόαίνει μὲ τὸ ἔθνος τῶν κο- ράκων ἤ τῶν χοίρων κ.λπ. ζώων, ὅπως θ᾽ ἀναφερθῆ πιὸ κάτω, ἡ ὁποία παράλληλα δη- λώνει τὸν τόπο, ὅπου ἀναπτύχθηκε καὶ τὸν χρόνο τῆς ἀρχικῆς της ἐμφανίσεως. Κατὰ συ- νέπειαν ἕνας λαὸς ἤ ἔθνος καὶ ἡ ὁμιλία του ἔχουν κοινὴ πατρίδα. Καὶ ἀφοῦ μὲ κανένα τρόπο δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει λαὸς χωρὶς πατρίδα, δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξη καὶ λαὸς ἤ ἔθνος χωρὶς ὁμιλία (ή γλῶσσα). Ἢ σχέση μεταξύ τῶν διαφόρων ὁμιλιῶν τῶν λαῶν τῆς Γῆς τοὺς δύο τελευταίους αἰῶνες ἔχει πάρει μεγάλες διαστάσεις ἐξ αἰτίας τῆς ἀνακαλυφθείσης ἐπιστήμης «Συγκριτική Γλωσσολογία», ἡ ὁποία καταδάλλει ὑπεράνθρωπες προσπάθειες ν᾿ ἀποδείξει ὅτι μερικὲς ὁμιλίες (ἤ γλῶσσες), ὅπως ἡ «Ἰνδοευρωπαϊκή», ἡ «Σουμεριακή», ἡ «Σανσχριτική», ἧ «Ἰνδική», ἡ «Φοινικική», ἡ «Χεττιτική» κ.ἄ., εἶναι γεννήτορες ὅλων τῶν ὁμιλιῶν (ἤ γλωσ- σῶν) τοῦ κόσμου. Ἡ διατύπωση ὡρισμένων ἀπόψεων καὶ κρίσεων ἐπί τῶν πολυπλόκων θεωριῶν, στηριζομένων ἐπί τῆς ἁπλῆς λογικῆς καὶ τῆς ἐρευνητικῆς ἀναλύσεως, θὰ πα- ρουσιάση μερικὰ ἁπλὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν κατανόηση τοῦ προόδλήματος. 2.Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ Ἡ ὁμιλία εἶναι µία ἐνστικτώδης ἀνάγκη τοῦ ζωϊκοῦ θασιλείου. Στὰ ζῶα ἐκδηλώνεται δι’ ἀνάρθρων κραυγῶν ὅπως «μπέέέ» ἢ «γάά6» ἤ «γροῦοῦ», ἤ «νιάάου», ἤ «χράά» κ.λπ.