ΣΥΝΕΔΡΙΟΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΊΤΣΤΟΡΙΑ, Πρακτικὰ "Αν πιστεύει κανείς, ὅτι μέσα ἀπὸ ντόπια ἤ διεθνῆ συνέδρια μπορεῖ νὰ ὠφεληθεῖ ἡ ὀρθὴ προσέγγιση τοῦ ἀπωτάτου ἑλληνικοῦ --καὶ ἐν τέλει οἰκουμενικοῦ-- παρελθόντος, ἴσως εἶναι πολὺ εὔπιστος. Καὶ τοῦτο, γιατὶ ἀποδεικνύεται ὅτι ὡρισμένα συνέδρια ἀποσκοποῦν εἴτε στὸ ἀναμάσημα τῶν κατεστημένων καὶ αὐθαιρέτων ἱστορικῶν δογμάτων (ἰνδοευρωπαϊσμός, φοινικισμός, μυθολογία καὶ ὄχι προϊστορία κ.λπ.), μὲ σκοπὸ νὰ τὰ συντηρήσουν καὶ νὰ τὰ προθάλουν, εἴτε στὴν ἀπόρριψη ὁποιασδήποτε ἄλλης ἄποψης μέσα ἀπὸ τὸν ἀποχλεισμό, τὴ φίμωση καὶ τὴν συκοφάντηση τοῦ ἐκφραστῆ της. Τὸ ἐν λόγω 6έδαια συνέδριο, ποὺ συνεκλήθη στὸ "Ολσταντ τῆς Βαυαρίας στὶς 9-11/12/1998, παρουσίασε μιὰ σπάνια ἰδιομορφία. ̓Απὸ ἀγαθὴ ἀρχικῶς πρόθεση οἱ διοργανωτὲς ζήτησαν ἀπ ̓ τὸ «Δαυλό» νὰ πάρει μέρος στὸ συνέδριο. Ἡ παρουσία ὅμως τῶν τριῶν συνεργατῶν τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ οἱ εἰσηγήσεις τους «ἐκτροχίασαν» τὴν πορεία τοῦ συνεδρίου, ἀποκάλυψαν τὴν ἰνδοευρωπαϊκὴ καὶ φοινικικὴ πλάνη καὶ κατέδειξαν τὴν ἱστορικὴ ἀξιοπιστία τῶν ἀρχαίων συγγραφέων. Γι’ αὐτοὺς ἀκριόῶς τοὺς λόγους ἐπιθλήθηκε ἡ γνωστὴ λογοκρισία σὲ θάρος του «Δαυλοῦ» μὲ τὸν ἀποχλεισμὸ ἀπὸ τὰ Πρακτικά τῆς ὁμιλίας τοῦ συνεργάτη μας κ. Ε. Μπεξῆ (ὅλ. «Δ», τ. 174). Μιὰ λογοκρισία ὠμὴ ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ ἀποκαλυπτικὴ τῶν μεθοδεύσεων τοῦ διεθνοῦς μισελληνισμοῦ. Αὐτοὶ ποὺ «ἀγανάκτησαν» ἀπὸ τὴν ὑπόμνηση ἐκ μέρους τοῦ κ. Μπεξῆ τοῦ ἀναφερομένου στοὺς Φοίνικες στίχου τοῦ Ομήρου «ἔνθα δὲ Φοίνικες ναυσίκλυτοι ἤλυθον ἄνδρες τρῶκται, μυρί ̓ ἄγοντες ἀθύρματα νηὶ μελαίνῃ», εἶναι ἀκριθῶς ἐκεῖνοι ποὺ ἀναγνωρίζουν τὴν μοίρα τους ὡς κοινὴ μ ̓ αὐτή τῶν Φοινίκων: Εἶναι οἱ περιφερόμενοι τρῶκται τῶν συ- Καὶ στὴν Δωδώνη «κτυπᾷ» ὃ Ἰνδοευρωπαϊσμὸς Ἢ Δωδώνη δρίσκεται στὴ Β4 γωνιὰ τῆς Ελλάδος, 22 χλμ. νοτίως τῶν ̓Ιωαννίνων. Πρόκειται περὶ ἀρχαιοτάτης πόλεως, ποὺ θρίσχεται στὶς ἐσχατιὲς τῆς κοιλάδος ̓Ελλοπίας, κοντὰ στὸ ὄρος Τόμαρον ἤ Τμάρον, σὲ θέση τραχεῖα καὶ δασώδη. ̓Αρχικὰ ὑπαγόταν στὴν Θεσπρωτία, ἀργότερα στὴν Μολοσσία καὶ μεταγεγέστερα στὴν Χαονία. Ὡς πόλις ἦτο καὶ εἶναι πανελληνίως γνωστὴ καὶ περιδόητος ἐξαιτίας τοῦ ἀρχαιοτάτου καὶ καθ ̓ ὅλα σεδασμίου στὸν 'Ελληνικὸ Κόσμο Μαντείου τοῦ 4ωδωναίου, Πελασγικοῦ Διός. Ἢ πόλις ἔλαδε τὸ ὄνομά της ἀπὸ τὸν Δώδωνο, τὸ γιό τοῦ Διὸς καὶ τῆς Εὐρώπης, κατὰ μιὰ ἄλλη ἐκδοχὴ δὲ ἀπ’ τὴν Νύμφη Δωδώνη, ποὺ ἦτο μία ἐκ τῶν Ὠκεανίδων, ὅπως καὶ ἡ Θέτις, ἡ μητέρα τοῦ ̓Αχιλλέως. Ὃ "Όμηρος ἀποκαλεῖ τὸν Δία 4ωδωναῖο καὶ Πελασγικὸν, ὁ Πίνδαρος ἁπλῶς 4ωδωναῖον' στὸν ̓Ησύχιο ἀπαντᾶται ὡς Ζεὺς Δωδωνεύς' ὁ Ζηνόδοτος τὸν ἀποκαλεῖ Φηγοναῖον, «ἐπεὶ πρῶτον φηγὸς ἐμαντεύεΤο»: ὁ Απολλόδωρος τέλος τὸν ἀποκαλεῖ ἐπίσης Δωδωναῖον, ἐτυμολογώντας τὸ ἐπίθετο ἀπ’ τὸ ρῆμα δίδωμι, «ὅτι δίδωσιν ἡμῖν τὰ ἀγαθά». Ὃ Στράδων θεωρεῖ τὸ μαντεῖον ὡς ἀρχαιότατον, ἔργον τῶν Πελασγῶν καὶ εἰδικώτερα τῶν Σελλῶν Πελασγῶν, ποὺ ἦσαν ἀφιερωμένοι στὸν Δία. Οἱ Σελλοὶ ἤ ́Ελλοὶ ἦσαν ἱερατικὸ πελασγικὸ γένος, ποὺ διέμεναν στὸ Μαντεῖο. Προκειμένου νὰ δρίσκονται σὲ πλήρη καὶ διαρκῆ ἐπικοινωνία μὲ τὴ μάννα γῆ, δὲν ἔφεραν ποτὲ ὑποδήματα καὶ δὲν ἔπλεναν τὰ πόδια τους, ἐκοιμῶντο δὲ καταγῆς: γι’ αὐτὸ καὶ ἀναφέρονται ὡς «ἀνιπτόποδες» καὶ «χαμαιεῦναι». Κατὰ μιὰ ἄλλη ἐκδοχὴ ἦσαν ἀνιπτόποδες καὶ χαμαιεῦναι ὡς δάσκαλοι, ποὺ μεταξύ τῶν ἄλλων δίδασκαν καὶ τὴν σκληραγωγία καὶ τὸ «κατὰ φύσιν ζῆν» στοὺς μαθητές τους. --..».