ΕΠΠΛΟΤΗ ΕΠΠΙΣΤΟΛ{(ΣΝ ΑΝΑΓΝ(ΣΣΤΟΝ Ἕνα Ἑλληνο-αγγλικὸ κείμενο ἀπὸ τὴν Αὐστραλία φιλέλληνας πρωθυπουργὸς τῆς Αὐστραλίας τὰ Κύριε διευθυντά, τελευταῖα 96 χρόνια. ἀπὸ τότε ποὺ δημιουργήΣτὴν !δχρονη ἑλληνικὴ πολιτισμική ἀναζήθηχε ἡ Αὐστραλιανὴ “Ομοσπονδία (1901). Γεντήση τοῦ «Δαυλοῦ» θὰ ἤθελα νὰ καταθέσω ἕνα νήθηκχε στὴ Μελθούρνη τὸ 1916 καὶ ὑπηρέτησε σημαντικὸ ἑλληνοί(ἀγγλικὸ) κείμενο γραμμένο τὸ Ἐργατικὸ Κόμμα στὸ ̓Ὁμοσπονδιακὸ Κοιστοὺς ̓Αντίποδες (Αὐστραλία), γιὰ νὰ ἄπαθανατιστεῖ στὶς σελἰδες του. γιατὶ πιστεύω. ὅτι ἀξίνοθούλιο (1952-1078). Τὸν Δεχέμθριο τοῦ 1972 ζει αὐτὴν τὴν τιμή. καὶ ὁ ἐρευνητής καὶ ἀπαιτὸ κόμμα του κέρδισε τὶς ἐκλογές. "Ανθρωπος τητικὸς ἀναγνώστης θὰ τὸ ἐκιμήση δεόντως. Θέμὲ κλασσικὴ παιδεία ἔγινε πρεσοευτῆς τῆς Αὐστραλίας στὴν ΟΠΝΕΒΟΟ (1983-56). Μέχρι λω νὰ σημειώσω, πὼς τὸ κείμενο τοῦτο θὰ πρέσήμερα, ποὺ γράφονται οἱ γραμμὲς τοῦτες. ὁ Γ.Γ. πει νὰ καταταχτεῖ ἰσάξια δίπλα στὰ πολὺ γνωδείχνει ἁπλόχερα τὰ Φιλελληνικά του αἰσθήμαστὰ κείμενα τοῦ «πρώτου διδάξαντος» Ξ. Ζολώτα, ποὺ ἐκφωνήθηκαν πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια τα καὶ παραθρίσκεται σὲ πάμπολλες ἑλληνοαυστραλιανὲς ἐκδηλώσεις καὶ γίνεται πάντοτε θερκαὶ ὁ «Δαυλός» τὰ ἀπαθανάτισε στὸ τεῦχος 29. μὰ δεχτὸς ἀπὸ ὅλους τοὺς ἕλληνες ὁμογενεῖς. Μάιος 84, σελ. [418, ἀλλὰ δημοσιεύτηκαν καὶ ἝἜναν τέτοιο φιλέλληνα μόνο στὴν ἕλληπάλι στὸ τεῦχος 90, Ιούνιος 89, σελ. 5191/2. Τὸ κείμενο εἶναι μία σύντομη, δημόσια καὶ νο/(ἀγγλικὴ) μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸν καλωσορίσει καὶ νὰ τὸν ἐπαινέσει, ὅπως ἔγινε στὴν προσφώἐπαινετικὴ ὁμιλία, ἡ ὁποία ἐκφωνήθηκε στὶς 23νήηση ποὺ ἀκολουθεῖ. Ι2-75 ἀπὸ τὸν Δημ. Καλομέρη στὸν ἐτήσιο χορὸ καὶ τὴν 80ή ἐπέτειο τῆς Ἑλληνικῆς Κοινότητας Θωμᾶς Γ, Ἡλιόπουλος τῆς Νέας Νότιας Οὐαλλίας τοῦ Σἰδνεύ πρὸς Καθηγητὴς φιλόλογος στορικὸς τιμὴν τοῦ τότε πρωθυπουργοῦ τῆς Αὐστραλίας Μελόούρνη-Αὐστραλία κ. Γκὸφ Γουίτλαμ. Ὁ Γκὸφ Γουίτλαμ ἦταν ὁ πιὸ «Κγγίο γνμ αν, ΤΗΙ5 ἰδ α ΗεἰΙοπὶς αροι/ᾗοοσὶς [ΟΥ̓ {πὸ αγοΠ(οεί οἱ α ον οἰβηἰς 6ΡΟΕΛ ἐμ (6 απιἱροᾶθς. ΠΗΙςΙΟΥΥ 5 ΠΟ ραγαἰεἰ ραγααίρηι οἱ απ Αιιδιτα[ίαπ ρο[Ηεἶαῃ νν ἢ γοιιΥ εΠοἰαςιίο ἀγπαγιίσηι, ΕΠΕΙΡΥ ἀπά ο//ιοβ νν/ιο5ε ἱάεοίορίσα] μογίζοης ραπίοκΚοα {πὸ αγἱςίοσγαΙ5 απά αμίοεγα!ς οἱ Ιἰς ροἱγρΙοί ΓΙΠΟ5. Υοιι αγ {6 ΡΥοΙαΡΟΜΙδΙ οἱ 16 Ππειαπιογρῃοδὶς {0 ροἰγοιμηίειγ, (16 ΡοΙΕΠΊαΥΟΙ οἱ οαἰαδ[γο[ίο χοπορβορία απ τ ̓ εαἰπαγιὶς εαἰαριεί οἱ αποοιἰο ἰά6α». ΤΗ ΥΥΗΠΙαΙι εΟΣΗΙΟΡΟΗΥ ννας (16 εαἰαἰγαῖς ο) εοπιἰς ρἡοδίας [οι αΠἰαειοεγα(ἰο απ αἰαδο[ίς ἀἱρεοπιαπίαςς οἱ αἰπεγεσὶς απ ἀἰςμοίονιγ. Τῆο ἀθεαάίες οἱ ἵΝΠΗ]απι ἀγαππαιἰσεα ἰπ α αἰγγαηιθἰο ππε(ᾗοᾶ Ιῇ6 Ιορίς ο] απαπιογρἠοσίς, αραἰηςί ἰοίπαγργ, αρα! απᾶ απ απορ/εἰες πιοπαγο[ἰοαἰ δΥ5ΙΕΥΊ. ΤΗ ἰαεοπίςο ραποργυγὶς απά οιι{ΟοΡΥ ἰδ ΠΟΥΠΕΙΟΥΙΕ οἱ ρἤγαδος, δα απ εχερε»ὶς ο Οἱ αβαρε [ΟΥ γοιι --νν ἢ γοιΥ Ποπιθ]είἰο ΑεΠἰ][ες ΡΙΘΥΠα (Η9εΙ)! ΕΟΥ α πιγγίαᾶ οἱ ΗεἰΙοπος ἰπ Αιιδ/γαἰία γοιιαγε [ἢ δΥΙΡοΙ οἱ εηΙΜιιδίαδηι-- ας γοι αγέ απά/Πεήια ΙΟ {πὸ ΙγΥαΠΙς/ ΤΗἰς αεἰαρεπαγἰαη ΠΗοαἰ[επίο ΟΥραΠἰδαιίοΠ ἐπ ΠαγηιοΠΙΟΙΙ5 ΥΠΕΙΘΥ γνἤ γοιι [οΥ ἀεεπᾶςς, ἰδ «εεριἰσαί απά ογἡίσαΙ οἱ (16 αβγγἱπί{1 απ 116 δια515 ἐπ πο ΘΕΟΠΟΠΊΥ απ δρεπειἰς ΠΙΥΙΜΟΙΟΡΥ [γοΥ ἐμ ρἱμίοσγαίς απά ομραϊγἰᾷ οἱἱραγε]ς. ΙΙ ἰς αχἰογπαιἰο (ᾖαί 116 ̓μγοποάν οἱ Ιε ρἰμίοσγαίς ὑπ ογΙοἰςίπρ ΤΝ ΠΙ{αηι, γνας α 4θΙοἰεγἰοιΙ5 ἤγροογίδγ ΙΟ 4ΕΙΠΥΟΠ6 γοιι βΥ μγθδίογία απᾶ α ΡΙείβογα ο επἰπιεγίσα[ απά αζαγροιι5 αΕΥΟΙΟΡΥ. ΤῊ ἰαδ γἱεππίαί μας Ππαᾶθ επαἀεπτἰο [Π6 ΡΠΕΠΟΗΙΕΠΟΗ οὗ εἰαοἰἰὸ ΕΕΟΠΟΠΜΙΥ απᾶ ρογἱρειεία, Ργαειἰςεᾶ Υ ἴ6 ρογὶραϊοιὶς αροἰορὶςίς απᾶ (απδεγγα ΠΙΕΥΟΡΛΦΠΙ5. Τῃ65ε 5ορ δίς απ Ι6ΥαΙοἰοξἰδίς νναηί απ ΗγρεγΙγορΗἰς [,εγπεα Πγάνα [οΥ ΜαΙΙΥΊΟΗ απιά ἀγασοηὶο ἀμ δον [ΟΥ (ιο ΠΙΟΣ. ΤῊΣ απιεςίς, [5 απΙίΠΟΠΙΥ, ἱς εγηἰείσηι οἱ 6 (απβεγγα (γείορς, ἰ5 ἐμαγαρςσιογὶδιὶς οἱ αἲ