ΕΠΠΛΟΤΗ ΕΠΠΙΣΤΟΛ{(ΣΝ ΑΝΑΓΝ(ΣΣΤΟΝ Ἕνα Ἑλληνο-αγγλικὸ κείµενο ἀπὸ τὴν Αὐστραλία Κύριε διευθυντά, Στὴν !δχρονη ἑλληνικὴ πολιτισμική ἀναζή- τήση τοῦ «Δαυλοῦ» θὰ ἤθελα νὰ καταθέσω ἕνα σημαντικὸ ἑλληνοί(ἀγγλικὸ) κείµενο γραμμένο στοὺς ᾽Αντίποδες (Αὐστραλία), γιὰ νὰ ἄπαθα- νατιστεῖ στὶς σελἰδες του. γιατὶ πιστεύω. ὅτι ἀξί- ζει αὐτὴν τὴν τιμή. καὶ ὁ ἐρευνητής καὶ ἀπαι- τητικὸς ἀναγνώστης θὰ τὸ ἐκιμήση δεόντως. Θέ- λω νὰ σημειώσω, πὼς τὸ κείµενο τοῦτο θὰ πρέ- πει νὰ καταταχτεῖ ἰσάξια δίπλα στὰ πολὺ γνω- στὰ κείµενα τοῦ «πρώτου διδάξαντος» Ξ. Ζο- λώτα, ποὺ ἐκφωνήθηκαν πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια καὶ ὁ «Δαυλός» τὰ ἀπαθανάτισε στὸ τεῦχος 29. Μάιος 84, σελ. [418, ἀλλὰ δημοσιεύτηκαν καὶ πάλι στὸ τεῦχος 90, Ιούνιος 89, σελ. 5191/2. Τὸ κείµενο εἶναι µία σύντομη, δημόσια καὶ ἐπαινετικὴ ὁμιλία, ἡ ὁποία ἐκφωνήθηκε στὶς 23- Ι2-75 ἀπὸ τὸν Δημ. Καλομέρη στὸν ἐτήσιο χορὸ καὶ τὴν 80ή ἐπέτειο τῆς Ἑλληνικῆς Κοινότητας τῆς Νέας Νότιας Οὐαλλίας τοῦ Σἰδνεύ πρὸς τιμὴν τοῦ τότε πρωθυπουργοῦ τῆς Αὐστραλίας κ. Γκὸφ Γουίτλαμ. Ὁ Γκὸφ Γουίτλαμ ἦταν ὁ πιὸ «Κγγίο γνμ αν, φιλέλληνας πρωθυπουργὸς τῆς Αὐστραλίας τὰ τελευταῖα 96 χρόνια. ἀπὸ τότε ποὺ δημιουργή- θηχε ἡ Αὐστραλιανὴ “Ομοσπονδία (1901). Γεν- νήθηκχε στὴ Μελθούρνη τὸ 1916 καὶ ὑπηρέτησε τὸ Ἐργατικὸ Κόμμα στὸ ᾿Ὁμοσπονδιακὸ Κοι- νοθούλιο (1952-1078). Τὸν Δεχέμθριο τοῦ 1972 τὸ κόμμα του κέρδισε τὶς ἐκλογές. "Ανθρωπος μὲ κλασσικὴ παιδεία ἔγινε πρεσοευτῆς τῆς Αὐστραλίας στὴν ΟΠΝΕΒΟΟ (1983-56). Μέχρι σήµερα, ποὺ γράφονται οἱ γραμμὲς τοῦτες. ὁ Γ.Γ. δείχνει ἁπλόχερα τὰ Φιλελληνικά του αἰσθήμα- τα καὶ παραθρίσκεται σὲ πάμπολλες ἑλληνοαυ- στραλιανὲς ἐκδηλώσεις καὶ γίνεται πάντοτε θερ- μὰ δεχτὸς ἀπὸ ὅλους τοὺς ἕλληνες ὁμογενεῖς. ἝἜναν τέτοιο φιλέλληνα μόνο στὴν ἕλλη- νο/(ἀγγλικὴ) μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸν καλωσορίσει καὶ νὰ τὸν ἐπαινέσει, ὅπως ἔγινε στὴν προσφώ- νήηση ποὺ ἀκολουθεῖ. Θωμᾶς Γ, Ἡλιόπουλος Καθηγητὴς φιλόλογος στορικὸς Μελόούρνη-Αὐστραλία ΤΗΙ5 ἰδ α ΗεἰΙοπὶς αροι/ᾗοοσὶς [ΟΥ̓ {πὸ αγοΠ(οεί οἱ α ον οἰβηἰς 6ΡΟΕΛ ἐμ (6 απιἱροᾶθς. ΠΗΙςΙΟΥΥ 5 ΠΟ ραγαἰεἰ ραγααίρηι οἱ απ Αιιδιτα[ίαπ ρο[Ηεἶαῃ νν ἢ γοιιΥ εΠοἰαςιίο ἀγπαγιίσηι, ΕΠΕΙΡΥ ἀπά ο//ιοβ νν/ιο5ε ἱάεοίορίσα] μογίζοης ραπίοκΚοα {πὸ αγἱςίοσγαΙ5 απά αμίοεγα!ς οἱ Ιἰς ροἱγρΙοί ΓΙΠΟ5. Υοιι αγ {6 ΡΥοΙαΡΟΜΙδΙ οἱ 16 Ππειαπιογρῃοδὶς {0 ροἰγοιμηίειγ, (16 ΡοΙΕΠΊαΥΟΙ οἱ οαἰαδ[γο[ίο χοπορβορία απ τ᾿ εαἰπαγιὶς εαἰαριεί οἱ αποοιἰο ἰά6α». ΤΗ ΥΥΗΠΙαΙι εΟΣΗΙΟΡΟΗΥ ννας (16 εαἰαἰγαῖς ο) εοπιἰς ρἡοδίας [οι αΠἰαειοεγα(ἰο απ αἰαδο[ίς ἀἱρεοπιαπίαςς οἱ αἰπεγεσὶς απ ἀἰςμοίονιγ. Τῆο ἀθεαάίες οἱ ἵΝΠΗ]απι ἀγαππαιἰσεα ἰπ α αἰγγαηιθἰο ππε(ᾗοᾶ Ιῇ6 Ιορίς ο] απαπιογρἠοσίς, αραἰηςί ἰοίπαγργ, αρα! απᾶ απ απορ/εἰες πιοπαγο[ἰοαἰ δΥ5ΙΕΥΊ. ΤΗ ἰαεοπίςο ραποργυγὶς απά οιι{ΟοΡΥ ἰδ ΠΟΥΠΕΙΟΥΙΕ οἱ ρἤγαδος, δα απ εχερε»ὶς ο Οἱ αβαρε [ΟΥ γοιι --νν ἢ γοιΥ Ποπιθ]είἰο ΑεΠἰ][ες ΡΙΘΥΠα (Η9εΙ)! ΕΟΥ α πιγγίαᾶ οἱ ΗεἰΙοπος ἰπ Αιιδ/γαἰία γοιιαγε [ἢ δΥΙΡοΙ οἱ εηΙΜιιδίαδηι-- ας γοι αγέ απά/Πεήια ΙΟ {πὸ ΙγΥαΠΙς/ ΤΗἰς αεἰαρεπαγἰαη ΠΗοαἰ[επίο ΟΥραΠἰδαιίοΠ ἐπ ΠαγηιοΠΙΟΙΙ5 ΥΠΕΙΘΥ γνἤ γοιι [οΥ ἀεεπᾶςς, ἰδ «εεριἰσαί απά ογἡίσαΙ οἱ (16 αβγγἱπί{1 απ 116 δια515 ἐπ πο ΘΕΟΠΟΠΊΥ απ δρεπειἰς ΠΙΥΙΜΟΙΟΡΥ [γοΥ ἐμ ρἱμίοσγαίς απά ομραϊγἰᾷ οἱἱραγε]ς. ΙΙ ἰς αχἰογπαιἰο (ᾖαί 116 ᾿μγοποάν οἱ Ιε ρἰμίοσγαίς ὑπ ογΙοἰςίπρ ΤΝ ΠΙ{αηι, γνας α 4θΙοἰεγἰοιΙ5 ἤγροογίδγ ΙΟ 4ΕΙΠΥΟΠ6 γοιι ϐΥ μγϑδίογία απᾶ α ΡΙείβογα ο επἰπιεγίσα[ απά αζαγροιι5 αΕΥΟΙΟΡΥ. ΤῊ ἰαδ γἱεππίαί μας Ππαᾶθ επαἀεπτἰο [Π6 ΡΠΕΠΟΗΙΕΠΟΗ οὗ εἰαοἰἰὸ ΕΕΟΠΟΠΜΙΥ απᾶ ρογἱρειεία, Ργαειἰςεᾶ Υ ἴ6 ρογὶραϊοιὶς αροἰορὶςίς απᾶ (απδεγγα ΠΙΕΥΟΡΛΦΠΙ5. Τῃ65ε 5ορ δίς απ Ι6ΥαΙοἰοξἰδίς νναηί απ ΗγρεγΙγορΗἰς [,εγπεα Πγάνα [οΥ ΜαΙΙΥΊΟΗ απιά ἀγασοηὶο ἀμ δον [ΟΥ (ιο ΠΙΟΣ. ΤῊΣ απιεςίς, [5 απΙίΠΟΠΙΥ, ἱς εγηἰείσηι οἱ 6 (απβεγγα (γείορς, ἰ5 ἐμαγαρςσιογὶδιὶς οἱ αἲ