ΔΗΜΗΤΡΗΣ. ΛλΛΑΜΠΡΟΥ Αχ, αὐτὴ ἡ Ἑλλάδα! (3) χ, αὐτὴ ἡ Ἑλλάδα) Τόχει στὸ «αἷμα» της νὰ στέκη ὁλομόναχη, ἄπιαστη, ἄπροσπέλαστη, χιμαιρική, ἀκατανόητη. Εἶναι ἡ ἴδια ἡ φύση της ροή, κίνηση, δυναμικότητα, μετεωρισμός. Τόχει ἡ μοῖρα της νὰ καπελώνεται καί, σὰ νὰ μὴ συμβαίνη τίποτα, νὰ μένη ἀκαπέλωτη, νὰ αἰχμαλωτίζεται καὶ νὰ διαφεύγη, νὰ φυλακίζεται καὶ νὰ κάθεται ἁδιάφορη ἔξω ἀπὸ τὴ φυλακή της, νάναι νεκρὴ καὶ νὰ πλανᾶται ὁλοζώντανη, νάναι θαμμένη καὶ νὰ σεριανάη ἀμέριμνη πάνω στὸν τάφο της. Γιὰ τὴν Ἑλλάδα τὴ μέχρι τοὺς Κλασσικοὺς Χρόνους μιλᾶμε -- μήπως ὑπάρχει κι ἄλλη ἔξω ἀπ ̓ αὐτήν; Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ποὺ φάνηκε, θέριεψε, χάθηκε --- χωρὶς νὰ χαθῆ, χωρὶς νὰ ἀποδυναμωθῆ, χωρὶς νὰ μειώση ἔστω κατὰ ἕνα κηρίο τὴν ἔνταση τοῦ φωτός της. Γι’ αὐτὴν μιλᾶμε --- κι ἀπευθυνόμαστε σ ̓ ὅλους, ὅσοι μᾶς πλησιάζουν, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Δαυλὸς φάνηκε ὅτι προσπαθεῖ νὰ θεᾶται τὸ φῶς της, ὅτι ἀγωνίζεται νὰ ἀφουγκράζεται τοὺς ἤχους της, ὅτι πασχίζει νὰ πιάνη τὰ μήκη κύματος ὅπου ἐκείνη ἐκπέμπει. Σ ̓ αὐτοὺς ἀπευθυνόμαστε --- κι ἑδραιώνουμε ἐξ αἰτίας τους τὴν διαπίστωση ὅτι ἡ μόνη, ἡ ἄπιαστη, ἡ ἀπροσπέλαστη, ἡ χιμαιρική, ἡ ἀκατανόητη Ἑλλάδα ἀποκαλύπτει καὶ πάλι τὴ φύση τοῦ «αἵματός» της, ἐπιβεβαιώνει καὶ σήμερα γιὰ μιὰ φορὰ ἀκόμη τὴ μοῖρα της: Ἣ Ἑλλάδα ποὺ δὲν καπελώθηκε ποτέ, δὲν αἰχμαλωτίσθηκε ποτέ, δὲν φυλακίσθηκε ποτέ, δὲν θάφτηκε ποτέ, ἡ Ἑλλάδα ἡ ρέουσα, ἡ κινούμενη, ἡ μετεωριζόμε- ̓ νη γίνεται καὶ τώρα --- γιὰ ἀπειροστὴ φορὰ --- στόχος ἀποπειρῶν, γιὰ νὰ λιμνάσῃ, ἐπιτέλους, νὰ ἀκινητοποιηθῆ, τέλος πάντων, νὰ γειωθῆ καὶ καμμιὰ φορά... Τ { νὰ τὴν κάνουμε τὴν Ελλάδα, τὴν Ἑλλάδα - ἰδέα; Κράτος; Μὰ δὲν ἔγινε ποτέ. Ἔθνος; Μὰ δὲν ἔγινε ποτὲ --- νὰ μὴν καπελώνη τὴ σκέψη σας ἡ δογματικὴ συνθηματολογία τῶν νεώτερων σειρήνων τοῦ ἐθνικο-διεθνισμοῦ. Θρησκεία; Μὰ δὲν ἔγινε ποτέ. Πολιτικὸ σύστημα; Μὰ δὲν ἔγινε ποτέ. Οἰκουμενικὸ «τρόπο ζωῆς»; Μὰ δὲν ἔγινε ποτέ. Νὰ τὴν κάνουμε, μήπως, «πολιτιστικὸ πρότυπο» κι ὁδηγό; Μὰ δὲν ἔγινε ποτέ, ναί! ̓Απὸ τὴ στιγμὴ ποὺ τὰ "Αλλα δὲν εἶναι Ἑλλάδα, ἡ Ἑλλάδα τὰ περιφρονεῖ, κρατιέται ἀπέναντί τοὺς ἀπόλυτα ἀπροσπέλαστη, ἀπόλυτα ἀδιάφορη. ̓Αδύνατο στέκεται σ ̓ ὅλους νὰ πιαστοῦν ἀπ ̓ τὸ χέρι της, νὰ ὁδηγηθοῦν «πολιτιστικὰ» ἀπ ̓ αὐτήν! Οἱ μετακλασσικοὶ “Ἕλληνες, οἱ «Ἕλληνες» ποὺ θέλησαν νὰ σταθοῦν στὰ πόδια τοὺς ἐν ὀνόματί της, σὰν παραδόσεως, μόλις τὴν ἐνέταξαν μέσα στὸ Χρόνο --- κιαὐτοκαταστράφηκαν! Ὁ Χριστιανισμός, μόλις θέλησε νὰ τὴν καπελώση --- καὶ τὴν πέταξε σὰν πυρακτωμένο σίδερο, καὶ βάλθηκε ἔπειτα μ ̓ ὅλες του τὶς δυνάμεις, ἐπὶ αἰῶνες (ἕως σήμερα!), νὰ τὴν θάψῃ, νὰ τὴν ἐξαφανίση, νὰ τὴν ἐξαλείψη ἀπὸ προσώπου γῆς --- μάταια, ματαιότατα! Ὁ σχολαστικισμὸς τοῦ Μεσαίωνα, μόλις ἀποπειράθηκε νὰ τὴν ἀκουμπήση -- καὶ δέχθηκε τὴν ἰσχυρότατη ἠλεκτρομαγνητικὴ ἀπώθησή της, κι’ ἐκτινάχθηκε σὲ ἀπόσταση, θεώμενος ἀπὸ μακρυά, χωρὶς νὰ μπορῆ νὰ τὴν πλησιάση καὶ νὰ καταλάβη σχεδὸν τίποτα ἀπὸ τὴν παράξενη κι ἐπικίνδυνη τούτη Οὐσία! Ἡ ̓Αναγέννηση, πιὸ τολμηρή, ὥρμησε νὰ τὴν ἀγκαλιάση -- καὶ ὑπέστη τήξη ἀπὸ τὸ πῦρ της, κι ἐνεργοποίησε ἴσως, μὲ τὸ σὸκ ποὺ δέχθηκε, κάποια κύτταρά της, κι ἀπομακρύνθηκε φρόνι- (ἢ Τὸ ἄρθρο αὐτὸ δημοσιεύτηκε γιὰ πρώτη φορὰ στὸ 130 τεῦχος τοῦ Δαυλοῦ, σ. 606-9 (1ανουάριος 1983).