Πρὸς ἕνα παγκόσμιον ἐξουσιασμὸν ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, Ο ΜΟΧΛΟΣ ΠΙΕΣΕΩΣ Ἡ διὰ τῆς θίας ἐπιδολὴ τοῦ παγκοσμίου κράτους ἀπαιτεῖ παραγωγὴ ὅπλων μαζικῆς καταστροφῆς. Τὰ χημικὰ ὅπλα, ποὺ ἐδοχιμάσθηκαν στὸν Α ́ παγκόσμιο πόλεμο, τὰ ἀεροπλάνα καθὼς καὶ τὰ τεθωραχισμένα ὀχήματα δὲν ἔδωσαν λύσιν. ̓Αντίθετα στὴν διάρκεια τοῦ μεσοπολέμου ἐνετάθησαν οἱ προσπάθειες καὶ τὰ πειράματα γιὰ τὴν παραγωγὴ νέων ὅπλων μαζικῆς καταστροφῆς καὶ θελτιώσεως τῶν ἤδη ὑπαρχόντων. Κυρίως ἔγιναν πειράματα γιὰ τὴν ἐκμετάλλευσιν τῆς ἐνέργειας, ποὺ ἐχλύεται ἀπὸ τὴν σχάσιν τοῦ πυρήνα τοῦ ἀτόμου. Ταυτόχρονα δὲ ἔγιναν πειράματα γιὰ καύσιμα νέου τύπου, ποὺ τελικὰ ἐχρησιμοποιήθησαν στοὺς πυραύλους Ν-2 ἀπὸ τοὺς Γερμανούς. Αὐτὸ ποὺ σήμερα ὀνομάζουμε «στρατιωτικο-θιομηχανικὸ πλέγμα» ἐγεννήθηχε στήν διάρκειαν τοῦ μεσοπολέμου. Αναπτύχθηκε δὲ μετὰ τὸν Β ́ παγκόσμιον πόλεμο μὲ κύριο γνώρισμα τὴν διόγχωσιν παραγωγῆς τῶν ἀτομικῶν ὅπλων. Ταυτόχρονα ὅμως ἔχουμε καὶ περιορισμὸ τῶν ἰδιοκτητῶν τῶν ὅπλων μαζικῆς καταστροφῆς. Στὴν οὐσία περιῆλθον στὴν ἰδιοχτησία δύο χωρῶν: τῆς πάλαι ποτὲ Σοθιετικῆς Ἑνώσεως καὶ τῶν Η.Π.Α. Ἕνας περιορισμὸς ἰδιοχτησίας τῶν ἀτομιχῶν καὶ χημικῶν κυρίως ὅπλων σὲ δύο ἰδιοχτῆτες, ποὺ ἐκάλυπταν τὶς δύο ὄψεις τοῦ αὐτοῦ νομίσματος. Οἱ δὲ διάφορες συνθῆκες (5ΑΙΤ 1 καὶ 5ΑΙΤ2) γιὰ τὸν περιορισμὸ τῶν ἀτομικῶν ὅπλων καὶ τὴν «εἰρηνικὴν» διαδίωσιν τῶν λαῶν σ ̓ αὐτὸ κατέτειναν, νὰ ἐλέγχουν ἀκόμη πιὸ αὐστη ρὰ τὴν κατοχή τους. Οἱ διαμαρτυρίες καὶ τὰ ἐπεισόδια γιὰ τὶς γαλλικὲς πυρηνιχὲς δοχιμὲς αὐτὸ τὸν σχοπὸν εἶχαν, νὰ μὴ ἀποχτή σει πυρηνικὰ ὅπλα {ἧ Εὐρώπη. Ἐνῶ γιὰ τὴν χατασχευῆν ἀτομικῆς δόμόας ὁ ἀπὸ τὸ Ἰσραήλ τὰ εἰρηνιστιχκὰ κινήματα ἔνθεν καὶ ἔνθεν ἐτήρησαν ἔνοχη σιωπή. "Ὅμως τὸ ἀνέφιχτο τῆς διὰ τῶν ὅπλων δημιουργίας παγκοσμίου κράτους ἦταν ἶστορικὰ θεθαιωμένο. Αὐτοκρατορίες κραταιὲς κατέρρευσαν. Τὸ Σύμφωνο τῆς Βαρσοθίας καὶ τὸ ΝΑΤΟ ἄλλον ρόλον ἔπαιξαν, ὅταν ἐλειτουργοῦσαν καὶ τὰ δύο: Τὸ ρόλο τοῦ Φόθητρου, ὥστε νὰ μὴ δυνηθοῦν τὰ κράτη μέλη τους (καὶ οἱ ἄλλοι λαοὶ) νὰ ἀποφύγουν τὸν ἔλεγχον τῶν ΗΠΑ καὶ τῆς Σοθιετικῆς Ενώσεως εἴτε γιὰ τὴν ἄμυνά τους εἴτε γιὰ τὴν οἰκονομία τους: καὶ σὲ τελευταίαν ἀνάλυσι νὰ ἀποφύγουν τὴν πολιτιχὴν ὑποταγήν τους, Οἱ ἐξουσιαστὲς ἐπέλεξαν, μετὰ τὸν Β ́ παγχόσμιο πόλεμο ποὺ ἐσήμανε τὸ ὁριστιχὸν τέλος τῆς ἀποιχιοκρατίας, τὴν οἰχονομυχὴν ὑποταγὴν τῶν λαῶν. Οἱ στρατιωτικὲς συμμαχίες, ποὺ συνεστήθηκαν μετὰ τον πόλεμο, ἐχτὸς ἀπὸ φόδητρο (Οὐγγαρία, Τσεχοσλοθακία) ἐ ἐχρησιμοποιή θηχαν καὶ ὡς μέσον γιὰ τὴν οἰκονομιχὴν ἐξάρτη σιν τῶν μελῶν τους. Τὸ λογικὸ θὰ ήταν, τὰ διάφορα κράτη μέλη νὰ ἐλάφρωναν τὶς ἀμυντικές τους δαπάνες, ἐπειδὴ ἡ συμμαχία θὰ τοὺς παρεῖχε στρατιωτικὴ κάλυψιν. Ὅμως συμθαίνει ἀκριθῶς τὸ ἀντίθετο. Τὰ κράτη μέλη συμμετέχουν στὴν παραγωγὴ νέων ὅπλων, ποὺ δὲν ἔ ἔχουν τὸν ἔλεγχόν τους, ἐνῶ παράλληλα συντηροῦν στρατιωτικὲς δυνάμεις πέρα τῶν ὁρίων ἀντοχῆς τους. ̓Αχκόμη ἡ προμήθεια τῶν ἐξοπλισμῶν τους ἐχτὸς ἀπὸ τὰ καινούργια ὅπλα καλύπτεται σὲ μεγάλο μέρος ἀπὸ τὴν ἀγορὰν παλαιοῦ στρατιωτικοῦ ὑλικοῦ καὶ μάλιστα μὲ μορφὴ δανείου. Ετσι καὶ ὑπερχρεωμένα καθίστανται τὰ κράτη μέλη καὶ μὲ λιγώτερο κόστος ἀνανεώνουν τὸ δικό τους ὁπλοστάσιο οἱ ἡγετικὲς δυνάμεις. ̓Απὸ τὴν ἄποψιν αὐτὴ δὲν εἶναι τὸ στρατιωτικὸ θιομηχανικὸ πλέγμα, ποὺ ἀποφασίζει γιὰ τὴν παραγωγὴ ὅπλων, ἀλλὰ ὁ σχεδιασμὸς τῶν ἐξουσιαστῶν, ὥστε νὰ ὑποτάξουν τοὺς λαούς. Κανένας ἐ ἐργοστασιάρχης δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιδάλλη παραγγελίες ὅπλων, ἂν τὰ ἐξουσιαστικὰ κέντρα δὲν ἔχουν ἀπο-