Πρὸς ἕνα παγκόσµιον ἐξουσιασμὸν ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, Ο ΜΟΧΛΟΣ ΠΙΕΣΕΩΣ Ἡ διὰ τῆς θίας ἐπιδολὴ τοῦ παγκοσμίου κράτους ἀπαιτεῖ παραγωγὴ ὅπλων μαζικῆς καταστροφῆς. Τὰ χημικὰ ὅπλα, ποὺ ἐδοχιμάσθηκαν στὸν Α΄ παγκόσμιο πόλεμο, τὰ ἀε- ροπλάνα καθὼς καὶ τὰ τεθωραχισμένα ὀχήματα δὲν ἔδωσαν λύσιν. ᾽Αντίθετα στὴν διάρκεια τοῦ μεσοπολέμου ἐνετάθησαν οἱ προσπάθειες καὶ τὰ πειράματα γιὰ τὴν πα- ραγωγὴ νέων ὅπλων μαζικῆς καταστροφῆς καὶ θελτιώσεως τῶν ἤδη ὑπαρχόντων. Κυ- ρίως ἔγιναν πειράµατα γιὰ τὴν ἐκμετάλλευσιν τῆς ἐνέργειας, ποὺ ἐχλύεται ἀπὸ τὴν σχάσιν τοῦ πυρήνα τοῦ ἀτόμου. Ταυτόχρονα δὲ ἔγιναν πειράματα γιὰ καύσιμα νέου τύπου, ποὺ τελικὰ ἐχρησιμοποιήθησαν στοὺς πυραύλους Ν-2 ἀπὸ τοὺς Γερμανούς. Αὐτὸ ποὺ σήµερα ὀνομάζουμε «στρατιωτικο-θιομηχανικὸ πλέγμα» ἐγεννήθηχε στήν διάρκειαν τοῦ μεσοπολέμου. Αναπτύχθηκε δὲ μετὰ τὸν Β΄ παγκόσμιον πόλεμο μὲ κύ- ριο γνώρισμα τὴν διόγχωσιν παραγωγῆς τῶν ἀτομικῶν ὅπλων. Ταυτόχρονα ὅμως ἔχουμε καὶ περιορισμὸ τῶν ἰδιοκτητῶν τῶν ὅπλων μαζικῆς καταστροφῆς. Στὴν οὐσία περιῆλθον στὴν ἰδιοχτησία δύο χωρῶν: τῆς πάλαι ποτὲ Σοθιετικῆς Ἑνώσεως καὶ τῶν Η.Π.Α. Ἕνας περιορισμὸς ἰδιοχτησίας τῶν ἀτομιχῶν καὶ χημικῶν κυρίως ὅπλων σὲ δύο ἰδιοχτῆτες, ποὺ ἐκάλυπταν τὶς δύο ὄψεις τοῦ αὐτοῦ νομίσματος. Οἱ δὲ διάφορες συνθῆκες (5ΑΙΤ 1 καὶ 5ΑΙΤ2) γιὰ τὸν περιορισμὸ τῶν ἀτομικῶν ὅπλων καὶ τὴν «εἰρη- νικὴν» διαδίωσιν τῶν λαῶν σ᾽ αὐτὸ κατέτειναν, νὰ ἐλέγχουν ἀκόμη πιὸ αὐστη ρὰ τὴν κατοχή τους. Οἱ διαμαρτυρίες καὶ τὰ ἐπεισόδια γιὰ τὶς γαλλικὲς πυρηνιχὲς δοχιμὲς αὐτὸ τὸν σχοπὸν εἶχαν, νὰ μὴ ἀποχτή σει πυρηνικὰ ὅπλα { ἧ Εὐρώπη. Ἐνῶ γιὰ τὴν χα- τασχευῆν ἀτομικῆς δόμόας ὁ ἀπὸ τὸ Ἰσραήλ τὰ εἰρηνιστιχκὰ κινήματα ἔνθεν καὶ ἔνθεν ἐτήρησαν ἔνοχη σιωπή. "Ὅμως τὸ ἀνέφιχτο τῆς διὰ τῶν ὅπλων δημιουργίας παγκοσμίου κράτους ἦταν ἶστο- ρικὰ θεθαιωµένο. Αὐτοκρατορίες κραταιὲς κατέρρευσαν. Τὸ Σύμφωνο τῆς Βαρσο- θίας καὶ τὸ ΝΑΤΟ ἄλλον ρόλον ἔπαιξαν, ὅταν ἐλειτουργοῦσαν καὶ τὰ δύο: Τὸ ρόλο τοῦ Φόθητρου, ὥστε νὰ μὴ δυνηθοῦν τὰ κράτη µέλη τους (καὶ οἱ ἄλλοι λαοὶ) νὰ ἀπο- φύγουν τὸν ἔλεγχον τῶν ΗΠΑ καὶ τῆς Σοθιετικῆς Ενώσεως εἴτε γιὰ τὴν ἄμυνά τους εἴτε γιὰ τὴν οἰκονομία τους: καὶ σὲ τελευταίαν ἀνάλυσι νὰ ἀποφύγουν τὴν πολιτιχὴν ὑποταγήν τους, Οἱ ἐξουσιαστὲς ἐπέλεξαν, μετὰ τὸν Β΄ παγχόσμιο πόλεμο ποὺ ἐσήμα- νε τὸ ὁριστιχὸν τέλος τῆς ἀποιχιοκρατίας, τὴν οἰχονομυχὴν ὑποταγὴν τῶν λαῶν. Οἱ στρατιωτικὲς συμμαχίες, ποὺ συνεστήθηκαν μετὰ τον πόλεμο, ἐχτὸς ἀπὸ φόδητρο (Οὐγγαρία, Τσεχοσλοθακία) ἐ ἐχρησιμοποιή θηχαν καὶ ὡς μέσον γιὰ τὴν οἰκονομιχὴν ἐξάρτη σιν τῶν μελῶν τους. Τὸ λογικὸ θὰ ήταν, τὰ διάφορα κράτη µέλη νὰ ἐλάφρω- ναν τὶς ἀμυντικές τους δαπάνες, ἐπειδὴ ἡ συμμαχία θὰ τοὺς παρεῖχε στρατιωτικὴ κά- λυψιν. Ὅμως συμθαίνει ἀκριθῶς τὸ ἀντίθετο. Τὰ κράτη μέλη συμμετέχουν στὴν πα- ραγωγὴ νέων ὅπλων, ποὺ δὲν ἔ ἔχουν τὸν ἔλεγχόν τους, ἐνῶ παράλληλα συντηροῦν στρατιωτικὲς δυνάμεις πέρα τῶν ὁρίων ἀντοχῆς τους. ᾿Αχκόμη ἡ προμήθεια τῶν ἐξο- πλισμῶν τους ἐχτὸς ἀπὸ τὰ καινούργια ὅπλα καλύπτεται σὲ μεγάλο μέρος ἀπὸ τὴν ἀγορὰν παλαιοῦ στρατιωτικοῦ ὑλικοῦ καὶ μάλιστα μὲ μορφὴ δανείου. Ετσι καὶ ὑπερ- χρεωμένα καθίστανται τὰ κράτη μέλη καὶ μὲ λιγώτερο κόστος ἀνανεώνουν τὸ δικό τους ὁπλοστάσιο οἱ ἡγετικὲς δυνάμεις. ᾿Απὸ τὴν ἄποψιν αὐτὴ δὲν εἶναι τὸ στρατιωτικὸ θιομηχανικὸ πλέγμα, ποὺ ἀποφασίζει γιὰ τὴν παραγωγὴ ὅπλων, ἀλλὰ ὁ σχεδιασμὸς τῶν ἐξουσιαστῶν, ὥστε νὰ ὑποτάξουν τοὺς λαούς. Κανένας ἐ ἐργοστασιάρχης δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιδάλλη παραγγελίες ὅπλων, ἂν τὰ ἐξουσιαστικὰ κέντρα δὲν ἔχουν ἀπο-