ΔΗΜΗΤΡΗΣ. ΛλΛΑΜΠΡΟΥ Αχ, αὐτὴ ἡ Ἑλλάδα! (3) χ, αὐτὴ ἡ Ἑλλάδα) Τόχει στὸ «αἷμα» της νὰ στέκη ὁλομόναχη, ἄπιαστη, ἄπρο- σπέλαστη, χιµαιρική, ἀκατανόητη. Εἶναι ἡ ἴδια ἡ φύση της ροή, κίνηση, δυναµι- κότητα, μετεωρισμός. Τόχει ἡ μοῖρα της νὰ καπελώνεται καί, σὰ νὰ μὴ συμβαίνη τίπο- τα, νὰ µένη ἀκαπέλωτη, νὰ αἰχμαλωτίζεται καὶ νὰ διαφεύγη, νὰ φυλακίζεται καὶ νὰ κάθεται ἁδιάφορη ἔξω ἀπὸ τὴ φυλακή της, νάναι νεκρὴ καὶ νὰ πλανᾶται ὁλοζώντανη, νάναι θαμμένη καὶ νὰ σεριανάη ἀμέριμνη πάνω στὸν τάφο της. Γιὰ τὴν Ἑλλάδα τὴ µέχρι τοὺς Κλασσικοὺς Χρόνους μιλᾶμε -- μήπως ὑπάρχει κι ἄλλη ἔξω ἀπ᾿ αὐτήν; Γιὰ τὴν Ἑλλάδα ποὺ φάνηκε, θέριεψε, χάθηκε --- χωρὶς νὰ χαθῆ, χωρὶς νὰ ἀποδυναμωθῆ, χωρὶς νὰ μειώση ἔστω κατὰ ἕνα κηρίο τὴν ἔνταση τοῦ φωτός της. Γι’ αὐτὴν μιλᾶμε --- κι ἀπευθυνόμαστε σ᾽ ὅλους, ὅσοι μᾶς πλησιάζουν, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Δαυλὸς φάνηκε ὅτι προσπαθεῖ νὰ θεᾶται τὸ φῶς της, ὅτι ἀγωνίζεται νὰ ἀ- φουγκράζεται τοὺς ἤχους της, ὅτι πασχίζει νὰ πιάνη τὰ μήκη κύματος ὅπου ἐκείνη ἐκ- πέμπει. Σ᾽ αὐτοὺς ἀπευθυνόμαστε --- κι ἑδραιώνουμε ἐξ αἰτίας τους τὴν διαπίστωση ὅτι ἡ μόνη, ἡ ἄπιαστη, ἡ ἀπροσπέλαστη, ἡ χιμαιρική, ἡ ἀκατανόητη Ἑλλάδα ἀποκαλύπτει καὶ πάλι τὴ φύση τοῦ «αἵματός» της, ἐπιβεβαιώνει καὶ σήμερα γιὰ μιὰ φορὰ ἀκόμη τὴ μοῖρα της: Ἣ Ἑλλάδα ποὺ δὲν καπελώθηκε ποτέ, δὲν αἰχμαλωτίσθηκε ποτέ, δὲν φυ- λακίσθηκε ποτέ, δὲν θάφτηκε ποτέ, ἡ Ἑλλάδα ἡ ρέουσα, ἡ κινούμενη, ἡ μετεωριζόμε-᾽ νη γίνεται καὶ τώρα --- γιὰ ἀπειροστὴ φορὰ --- στόχος ἀποπειρῶν, γιὰ νὰ λιμνάσῃ, ἐπι- τέλους, νὰ ἀκινητοποιηθῆ, τέλος πάντων, νὰ γειωθῆ καὶ καμμιὰ φορά... Τ { νὰ τὴν κάνουμε τὴν Ελλάδα, τὴν Ἑλλάδα - ἰδέα; Κράτος; Μὰ δὲν ἔγινε ποτέ. Ἔθνος; Μὰ δὲν ἔγινε ποτὲ --- νὰ μὴν καπελώνη τὴ σκέψη σας ἡ δογματικὴ συνθη- ματολογία τῶν νεώτερων σειρήνων τοῦ ἐθνικο-διεθνισμοῦ. Θρησκεία; Μὰ δὲν ἔγινε πο- τέ. Πολιτικὸ σύστημα; Μὰ δὲν ἔγινε ποτέ. Οἰκουμενικὸ «τρόπο ζωῆς»; Μὰ δὲν ἔγινε ποτέ. Νὰ τὴν κάνουμε, μήπως, «πολιτιστικὸ πρότυπο» κι ὁδηγό; Μὰ δὲν ἔγινε ποτέ, ναί! ᾿Απὸ τὴ στιγμὴ ποὺ τὰ "Αλλα δὲν εἶναι Ἑλλάδα, ἡ Ἑλλάδα τὰ περιφρονεῖ, κρατιέ- ται ἀπέναντί τοὺς ἀπόλυτα ἀπροσπέλαστη, ἀπόλυτα ἀδιάφορη. ᾿Αδύνατο στέκεται σ᾽ ὅλους νὰ πιαστοῦν ἀπ᾿ τὸ χέρι της, νὰ ὁδηγηθοῦν «πολιτιστικὰ» ἀπ᾽ αὐτήν! Οἱ μετα- κλασσικοὶ “Ἕλληνες, οἱ «Ἕλληνες» ποὺ θέλησαν νὰ σταθοῦν στὰ πόδια τοὺς ἐν ὀνό- ματί της, σὰν παραδόσεως, μόλις τὴν ἐνέταξαν μέσα στὸ Χρόνο --- κιαὐτοκαταστρά- φηκαν! Ὁ Χριστιανισμός, μόλις θέλησε νὰ τὴν καπελώση --- καὶ τὴν πέταξε σὰν πυ- ρακτωμένο σίδερο, καὶ βάλθηκε ἔπειτα μ᾽ ὅλες του τὶς δυνάμεις, ἐπὶ αἰῶνες (ἕως σήμε- ρα!), νὰ τὴν θάψῃ, νὰ τὴν ἐξαφανίση, νὰ τὴν ἐξαλείψη ἀπὸ προσώπου γῆς --- μάταια, ματαιότατα! Ὁ σχολαστικισμὸς τοῦ Μεσαίωνα, μόλις ἀποπειράθηκε νὰ τὴν ἀκουμ- πήση -- καὶ δέχθηκε τὴν ἰσχυρότατη ἠλεκτρομαγνητικὴ ἀπώθησή της, κι’ ἐκτινάχθη- κε σὲ ἀπόσταση, θεώμενος ἀπὸ μακρυά, χωρὶς νὰ μπορῆ νὰ τὴν πλησιάση καὶ νὰ κα- ταλάβη σχεδὸν τίποτα ἀπὸ τὴν παράξενη κι ἐπικίνδυνη τούτη Οὐσία! Ἡ ᾽Αναγέννηση, πιὸ τολμηρή, ὥρμησε νὰ τὴν ἀγκαλιάση -- καὶ ὑπέστη τήξη ἀπὸ τὸ πῦρ της, κι ἐνεργο- ποίησε ἴσως, μὲ τὸ σὸκ ποὺ δέχθηκε, κάποια κύτταρά της, κι ἀπομακρύνθηκε φρόνι- (ἢ Τὸ ἄρθρο αὐτὸ δημοσιεύτηκε γιὰ πρώτη φορὰ στὸ 130 τεῦχος τοῦ Δαυλοῦ, σ. 606-9 (1α- νουάριος 1983).