Ε ΑΤΤΑΡΒΥΡΙΟΣ Ἢ δῆθεν σχέση Καινῆς-Παλαιᾶς Διαθήκης (Π)" 6. Τὰ πάθη τοῦ Ἰησοῦ Ματθ., κεφ. 8. 17: «Αὐτὸς τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἔλαδε καὶ τὰς νόσους ἐδάστασε». Ὃ Ἰησοῦς σύμφωνα μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ «Ματθαίου» κι ὅλης τῆς Καινῆς Διαθήκης εἶναι τὸ δικό μας ἐξιλαστήριο θῦμα. Πλήρωσε αὐτὸς γιὰ μᾶς. Τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα ἦταν θαρὺ καὶ σήκωνε θαρειὰ τιμωρία. Ὁ χρόνος μπορεῖ νὰ πέρναγε, μὰ τὸ ἀδίκημα δὲν διαγραφότανε. Αὐτὸ ἀπαιτοῦσε ἡ θεία δικαιοσύνη. Αν πλήρωνε μὲ θάνατο ὁ ̓Αδάμ, θὰ ἐξαφανίζονταν οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὴ Γῆ. Ὅμως κάποιος ἔπρεπε νὰ πληρώσει. Ἔτσι ὁ Θεὸς ἀπὸ ἀγάπη στέλνει στὴ Γῆ τὸν Γιό του, φορώντας τὴν προπτωτικὴ ἀνθρώπινη φύση τοῦ ̓Αδάμ. Δίδαξε, πῶς ἔπρεπε ὁ πρωτόπλαστος νὰ χρησιμοποιήση τὰ προσόντα ποὺ τοῦ χάρισε ὁ Θεός, γιὰ νὰ μὴν ἔχανε τὸν παράδεισο. Καὶ πῆρε τὴν θέση του, γιὰ νὰ τιμωρηθεῖ γιὰ χάρη του. Πῆρε ὅλο τὸ φταίξιμο τοῦ ̓Αδὰμ ἐπάνω του. Κι ὅλα ὅσα τοῦ ἤτανε γραφτὸ νὰ πάθει κατὰ τὸν «Ματθαῖο», τὰ προφήτεψε ὁ Ἠσαΐῖας, 53,4. Οἱ θεολόγοι συ- ἘΤὸ πρῶτο μέρος τῆς μεγάλης αὐτῆς ἔρευνας τοῦ Ε.Α. δημοσιεύθηκε στὸ προηγούμενο τεῦχος 176177. ̓Ανεπαρκὴς συνηγορία ὑπὲρ τῆς Π. Διαθήκης Ἢ ἀμφισθήτηση τῆς ἠθικῆς στάθμης καὶ τῆς διδακτικῆς ἀξίας τῆς Π. 4ιαθήχης--ἀμφισθήτηση ποὺ στοιχειοθετεῖ ὁ «Δαυλὸς» ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν μὲ πλῆθος μελετῶν-ὁδήγησε στὴν γέννηση ἑνὸς εὐρύτατου προθληματισμοῦ σὲ ἕνα μεγάλο μέρος τοῦ σύγχρονου ἑλληνισμοῦ καὶ μάλιστα στὸ μέρος ἐκεῖνο ποὺ ἐνδιαφέρεται ἰδιαίτερα γιὰ τὴν κατανόησι τῆς ἱστορικῆς καὶ πολιτιστικῆς του ὑπόστασης. Μπροστὰ σ ̓ αὐτὸ τὸ νέο καὶ σημαντικὸ δεδομένο ἡ ἐπίσημη Ἐκκλησία δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ μείνει ἀδρανής.” Αλλωστε οἱ συκοφαντιχοὶ χαρακτηρισμοὶ ποὺ κατὰ καιροὺς ἐκτοξεύθηκαν ἐναντίον τοῦ «Δαυλοῦ» («εἰδωλολάτρες», «ἀρχαιολάτρες», «ἄθεοι», «ἀντίχριστοι», «φασίστες» οἱ πλέον συχνοί), ἀλλὰ καὶ ὁ τρόπος ποὺ προσδιόρισαν ἱστορικὰ καὶ ἰδεολογικὰ τὴν ̓Ορθόδοξη Παράδοση (ἰουδαῖκότητα, ρωμιοσύνη) μεμονωμένοι καὶ μᾶλλον «ἀνεπίσημοι» κληρικοί, ἐπέφεραν ἀρνητικὰ παρὰ θετικὰ ἀποτελέσματα στὴν εἰκόνα ποὺ δίνει ὁ Κλῆρος σ ̓ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν ἐπαφή του μὲ τὰ πνευματικὰ ρεύματα ποὺ ἀναπτύσσονται σήμερα στὴν Ἑλληνικὴ κοινωνία. Ἢ ἐπίσημη ἀπάντηση ἦρθε ἀπὸ τὸν καθηγητὴ κ. Ν.Π. Μπρατσιώτη καὶ δημοσιεύθηκε στὸ περιοδικὸ «Ἐκκλησία», τὸ πλέον ἐπίσημο ἔντυπο ὄργανο τῆς -------1:Ξ-