Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ χε. Σοφονίας Οχι, δὲν τελειώνουν. Εἶναι πολλοὶ ἀκόμα. Καὶ καθ ̓ ἕνας μὲ τὶς χάρες του. "Ενας ἀπ ̓ αὐτοὺς καὶ ὁ Σοφονίας, γυιὸς τοῦ Χουσεΐ. Κάποια μέρα λοιπὸν ἔτσι ποὺ καθόταν ὁ προπάτοράς μας, ἔγινε λόγος Κυρίου πρὸς αὐτόν. Καὶ ἀρχίζει ὁ Γιαχδέ: «Θέλω ἀφανίσει παντελῶς τὰ πάντα ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς, λέγει Κύριος. Θέλω ἀφανίσει ἄνθρωπον καὶ κτῆνος" θέλω ἀφανίσει τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ τοὺς ἰχθύας τῆς θαλάσσης, καὶ τὰ προσκόμματα μετὰ τῶν ἀσεύὑῶν' καὶ θέλω ἐξολοθρεύσει τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς, λέγει Κύριος» (Σοφονίας, « ́ 2-3). Ἴσως γιὰ μερικοὺς φαίνονται λίγο θαρετὰ ὅλα αὐτὰ καὶ τὰ ὑλέπουν συνεχῶς νὰ ἐπαναλαμδάνονται, ἀλλὰ τί νὰ κάνουμε, αὐτὸ εἶναι τὸ ἱερό μας διθλίο, καὶ αὐτοὺς τοὺς ἁγίους προπάτορες ἔχουμε καὶ τοὺς γιορτάζουμε στὸ ἡμερολόγιό μας. Τί φταῖνε αὐτοί, ποὺ δὲν μποροῦσαν νὰ γράψουνε χειρότερα, πιὸ αἱμοδόρα καὶ ἀνήθικα; Βάλανε τὰ δυνατά τους, μὴν τοὺς Χατήγορεῖτε ἄδικα λοιπόν! Κάπου στερεύει ἀκόμα καὶ ἡ φαντασία, μπροστὰ στὴν πραγματικότητα. Ἔχουν καὶ τὰ θετικά τους ὅμως, ὅπως αὐτὸ ποὺ γράφει παρακάτω ὁ προπάτοΟάς μας: «Ζητεῖτε τὸν Κύριον πάντες οἱ πραεῖς τῆς γῆς, οἱ ἐκτελέσαντες τὰς κρίσεις αὐτοῦ: ζητεῖτε δικαιοσύνην, ζητεῖτε πραότητα. "Ίσως σκεπασθῆτε ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς ὀργῆς τοῦ Κυρίου» (Σοφονίας, δ ́ 3). Ὑπάρχουν λοιπὸν καὶ μηνύματα αἰσιοδοξίας. Νὰ εἴσαστε ἤρεμοι λοιπόν, νὰ κάνετε ὅ,τι λέει ὁ μπαμπάκας- Γιαχθὲ καὶ ἂν εἴσαστε καλὰ παιδάκια, ἴσως, ὅπως λέει καὶ τὸ κείμενο, θὰ σᾶς σκεπάσει μὲ τὴν χουθερτούλα του. Τώρα δέύαια ἄντε νὰ περιμένῃς νὰ σὲ σκεπάσῃ ὁ Γιαχοὲ καὶ νάναι γιὰ καλό. Καλύτερα ξέσκεπος, χειρότερο ἐφιάλτη δὲν πρόκειται νὰ δῇς. ̓Αφοῦ ἀκόμα καὶ ὅλα τὰ χατήρια νὰ τοῦ κάνεις, πάλι δὲν εἰσαι σίγουρος γιὰ τίποτα. Γιατὶ μόνο μιὰ κορούλα ἀγαπάει ὁ μπαμπάκας-Γιαχδέ: «Ψάλλε, θύγατερ Σιών: ἀλαλάξατε, ̓Ισραήλ' τέρπου καὶ εὐφραίνου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, θύγατερ Ιερουσαλήμ. ̓Αφήρεσεν ὁ Κύριος τὰς κρίσεις σου, ἀπέστρεψε τὸν ἐχθρόν σου: δασιλεὺς τοῦ ̓Ισραὴλ εἶναι ὁ Κύριος ἐν μέσῳ σου: δὲν θέλεις πλέον ἰδεῖ κακόν. ̓Εν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ θέλει λεχθῆ πρὸς τὴν ̓ἱερουσαλήμ. Μὴ φοδοῦ, Σιών, ἂς μὴ ἐκλύωνται αἱ χεῖρές σου. Κύριος ὁ Θεός σου, ὁ ἐν μέσῳ σου, ὁ δυνατός, θέλει σὲ σώσει, θέλει εὐφρανθῆ ἐπὶ σὲ ἐν χαρᾷ, θέλει ἀναπαύεσθαι εἰς τὴν ἀγάπην αὐτοῦ» (Σοφονίας, γ ́ 14-17). Εἴδατε ἀγκαλίτσες καὶ χαροῦλες ὁ χαζομπαμπᾶς ὁ Γιαχδὲ γιὰ τὴν κορούλα του τὴν Σιών; Βέδαια στὸ σχολεῖο ἐμᾶς ἄλλα μᾶς λέγανε, ὅτι ὁ καλὸς ὁ θεούλης ποὺ ἔφτιαξε τὸν κόσμο, εἶναι γιὰ ὅλον τὸν κόσμο καὶ δὲν ἔχει ἐξαιρέσεις στὴν ἀγάπη του, ἀλλὰ ὁ προπάτοράς μας, ποὺ σίγουρα τὰ ἤξερε καλύτερα ἀπ’ τοὺς δασκάλους μας στὸ σχολεῖο, καὶ ἤτανε καὶ ἅγιος ἄνθρωπος τοῦ θεούλη, πρέπει νἄχει δίκιο. Καὶ πρέπει νἄχει ὡς ἑξῆς τὸ πρᾶγμα. Ὃ μπαμπᾶς Για ιχδὲ ἔ ἔχει τὴν ἀγαπημένη του κορούλα, τὴν Σιών, γιὰ καμάρι του καὶ μέσα ἀπὸ τὰ ἱερὰ κείμενα τῶν ἁγίων μας προπατόρων ἡ κορούλα ἔ ἔγινε ἡ δική μας μαμά. Τὸ ζή τημα θέδαια εἶναι, ποιός ἀνέλαῦε νὰ γονιμοποιήσῃ τὴν μαμὰ Σιών, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι γιὰ πιὸ προχωρημένες ἡλιχίες ἀπὸ τὴν δική μας, τὴν παιδική. Σὰν μεγάλα παιδιὰ ὅμως ποὺ εἴμαστε, καὶ χάοιν εὐγνωμοσύνης πρὸς τοὺς ἁγίους μας προπάτορες, ἀπὸ τὴν στιγμὴ μάλιστα ποὺ τοὺς ἑορτάζουμε ἐπίσημα στὸ ἡμερολόγιό μας, τὴν ἡμέρα τῶν ἁγίων προπατόρων, νομίζω ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ τοὺς τιμήσουμε, ἐφ ̓ ὅσον καὶ ἡ θρησκεία μας τοὺς ἆναγνωρίζει ὡς ἁγίους. Καὶ ποιός ὁ καλύτερος τρόπος, γιὰ νὰ πράξουμε κάτι τέτοιο