ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΕΩΡΙΓΑΛΑΣ Ποιός εἶναι ὁ ᾽Αντίχριστος «666»: Ὅπως εἶναι γνωστό. ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα εἶναι καὶ «μαθηματική». Δηλαδὴ µπο- ρεῖ νὰ ἐχφράζεται καὶ μὲ τὴν χοησιµοποίησι ἀριθμῶν ἀντὶ λέξεων. ἀφοῦ κάθε γράμ- μα τοῦ ἀλφαδήτου της ἀντιστοιχεῖ σ᾽ ἕναν ἀριθμό: αξ 1,6 Ξ2.ΥΞ2..Ξ10, οϱ-100, ω-δ0ῦ κ.ο.κ. Κάθε λέξις της ἰσοδυναμεῖ μὲ ἕναν ἀριθμό, ποὺ ἀντιστοιχεῖ στὰ γράμματά της. Π.χ. Ἕλλην- Εφλελτηενξ αθγ ἤ μὲ τοὺς ἀριθμοὺς ποὺ χρησιμοποιοῦμε σήµερα, Ἕλλην Ξ Ξ 5202048450 123 ἤ 1, 2 3, ὁπότε ἔχουμε καὶ τὸν συμόολισμὸ ὅτι Ἕλλην εἶναι ἡ ἀρχὴ τοῦ παντὸς (αθγ). Ἡ ἀριθμητικὴ ἀνάγνωσις τῆς Ἑλληνικῆς ἐπιτρέπει λοιπὸν τὴν ἀποκάλυψι τῶν «κρυφῶν» νοημάτων διαφόρων λέξεων, ἀλλὰ ἐπίσης: α) Τὸν συσχετισμὸ τῶν λέξεων μεταξύ τους. ὁπότε ἀποκαλύπτεται ἡ ὕπαρξις τῶν δεσμῶν τους. Π.χ. θ12Ξ Προμηθεύς, ἀλλὰ καὶ Καύκασος. 905- Δαίμων, ἀλλὰ καὶ Λη- μιουργός. 443- Ἡριδανός. ἀλλὰ καὶ Ιορδάνης. 6) Τὴν ἐ ἐπισή µανση σχέσεων γενεσιουργῶν, ὅταν δύο λέξεις ἐκφράζονται μὲ δια- δοχικοὺς ἀριθμούς. Π.χ. 780 - ”Οφις. 781 - Σοφία ἡ ἤ 305 - Ἕλξις. 306 Ξ Γαλαξίας. γ) Τὴν ἐννοιολογικὴ ὁλοκλήρωσι μιᾶς λέξεως, ὅταν ὁ ἀριθμὸς ποὺ τὴν ἀπεικονί- ζει, πολλαπλασιαζόμενος μὲ τὸ π (Ξ 2. 1416), δίνει μιὰν ἄλλη λέξι, ἐπεξηγηματικὴ ἢ συμπληρωματικὴ τῆς πρώτης. Π.χ. 284 -- Θεὸς καὶ 284 χ π- Απειρον Πνεῦμα. δ) Τὴν ἀποκάλυψη ἁρμονικῶν συνδέσμων μεταξὺ τῶν λέξεων, ὅταν αὐτὲς συναρ- τῶνται μὲ τὸν «χρυσὸ ἀριθμὸ» 1, 618. Π.χ. 656 - "Αρτεμις, ἀλλὰ 656Χ1, 618 -- 1061 - ᾿Απόλλων. (Ὅποιος ἐπιθυμεῖ νὰ μάθει περισσότερα ἐπάνω σ᾽ αὐτὸ τὸ θέµα. θὰ τὰ 6ρεῖ στὸ ἔργο «Τὰ θεολογούμεθα τῆς ἀριθμητικῆς» τοῦ Ἰαμόλίχου). Τώρα: ἂν ἐφαρμόσουμε τὴν «ἀριθμητικὴν ἀνάγνωσιν», διαπιστώνουμε ὅτι 666 -- Ἴαπετός. Ὁ ᾿Ιαπετός, γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἦταν θεὸς προγενέστερος τοῦ Διός ἀλλὰ καὶ τοῦ Κρόνου, υἱὸς τοῦ Οὐρανοῦ καὶ τῆς Γαίας (Ἠσ.. Θεογ. 132 κ.ἓξ.' καὶ ᾿Απολ. Α'. 1.3). Μαζὶ μὲ τὴν σύ- κ 32 / 5 / “- ΕΣ / Ψυχολογικἡ ἐπιχείρήηση ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου Κύριε διευθυντά, ᾿Επειδὴ πολύ, ὡς μὴ ὤφειλε, μᾶς ἔχουν ἀπασχολήσει μὲ τὸν περιθόητο 666 (παρμπρὶξ αὐτοχινήτων,. τηλεόραση), ἐπιτρέψτε μου νὰ ἀναπτύξω, γιατί ἡ θεωρία αὐτὴ ἀποτελεῖ μία μείζονος κλίμακος ψυ χολογικὴ ἐ ἐπι χείρηση, ἡ ὁποία ἐντάσσεται σὲ ἕνα εὐρύτερο πλαίσιο ψυ- χολογικῆς ἐπιχείρησης εἰς δάρος τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως αὐτὸς ἐννοεῖται κατὰ τὴν ᾿Ελληνικὴ χοσμοθεωρία καὶ ἀντίληψη. Αν γράψετε σὲ ἕνα χαρτὶ λευκὸ τὸν ἀριθμὸ 666, τότε, ἂν τὸν διαδάσετε ἀπὸ τὴν ἀνάπο- όη μεριά, θὰ διαὑάσετε 999. ᾿Επίσης ἃ ἂν γράψετε 990 καὶ τὸ διαδάσετε ἀπὸ τὴν ἀνάποδη με- οιά, θὰ διαδάσετε 666. Καὶ ἐπειδὴ «ἐναντία ταὐτά», μήπως Σατανᾶς (666) καὶ Θεὸς (999) ἔχουν σχέση «οἰονεὶ ᾿Ιανοῦ» μεταξύ των; Γιατί ἐπιμένουν νὰ διαδάζουν 666 καὶ ὄχι 999 γυ- οίζοντας τὸ χαρτὶ ἀνάποδα; Μήπως ἔτσι τοὺς δολεύει γιὰ τὴν ὥρα; ᾿Αποκωδικοποιώντας περαιτέρω τὰ ἀνωτέρω, θὰ δοῦμε, ὅτι σὲ πολλὰ πεδία τίθενται ἀπὸ τὸ ἐξουσιαστικὸ σύστημα δύο κατ᾽ ἀντίποδα «ὁριοφύλακες», ἔνθεν καὶ ἔνθεν, ὅπως π.χ. Θεὸς- Σατανᾶς, Καπιταλισμὀς- Κομμουνισμός, 4εξιὰ- Αριστερὰ κ.λπ. (χωρὶς νὰ ἀποκλείω- νται καὶ ἐνδιάμεσα κατασκευάσµατα). ΓΕργο τῶν δύο κατ ᾿ἀντίποδα «ὁριοφυλάκων» εἶναι νὰ ἐπιτύχουν τὸ «μάντρωμα» ὁποιουδήποτε ἐλεύθερου -ἄρα ἀνθρώπινου, ἄρα Ε λληνικοῦ- φρονήματος. Καὶ ὅταν ὁ ρόλος τους γίνει ἀντιληπτός, τότε ὡς κινουμένη ἄμμος ἐντέχνως καὶ σταδιακῶς μετατοπίζεται ὁ ἕνας «ὁριοφύλακας» στὴν θέση τοῦ ἄλλου. ον