Τὸ σύμπλεγμα “Ὅταν τὸ 1831 δημιουργήθηκε τὸ ἑλληνικὸ κράτος, τὰ ἄτομα ποὺ ἔπαιξαν πρωταγωνιστικὀ ρόλο στὴν πολιτιστικὴ ἐξέλιξη τοῦ λαοῦ -Καποδίστριας, ̓ Ὄθων, ̓Αμαλίᾳ, διάφοροι πρωθυπουργοὶ καὶ ἄρχουσα τάξη-- ἐπέλεξαν νὰ φτιάξουν μιὰ κοινωνία ὅσο τὸ δυνατὸν «εὐρωπαϊκότερη». Βέδαια ὁ Μαυροκορδᾶτος, ὁ Καποδίστριας, ὁ 4 ημήτρης ̓Υψηλάντης καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Φαναριῶτες καὶ τοὺς ἄλλους | Ελληνες, ποὺ ξοῦσαν στὴν Τεργέστη, στὴ Βιέννη, στήν ̓Οδησσό, στήν Πετρούπολη καὶ σὲ πολλὲς ἆ ἀκόμα πόλεις τῆς Εὐ ὑρώπη ς, εἶχαν μεγαλώσει σ ̓ ἕνα πολιτιστικὸ περιδάλλον, ποὺ δὲν εἰχε σχέση μὲ αὐτὸ τοῦ ραγιᾶ τῆς τουρκοκρατίας. Οἱ "Ελληνες τῆς διασπορᾶς, ποὺ ἐρχόντουσαν νὰ ἐγκατασταθοῦν στὸ νεότευκτο κράτος, εἶχαν κατὰ νοῦ δύο δασικοὺς στό, χους: Ν’ ἀποτελέσουν τὴν ἄρχουσα τάξη καὶ νὰ φτιάξουν ἕ ἕναν τρόπο ζωῆς σὰν αὐτὸ ποὺ ἄφησαν." Ὅλοι τους ήρθαν στὴν “Ελλάδα μὲ μιὰ κοινὴ ἐπιθυμία, ποὺ εἶχαν ἀποκτήσει στὶς χῶρες ποὺ ξοῦσαν: Νὰ μοιάσουν, ὅσο περισσότερο γινόταν, μὲ τὴν ἄρχουσα τάξη τῆς χώρας, ἀπὸ τὴν ὁποία προῆλθαν. Α ὑτὸ εἰναι κατανοητό. Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε, ὅτι οἱ πρῶτοι “Ἕλληνες ποὺ ἔφυγαν ἀπὸ τὴν τουρκοκρατία, γιὰ νὰ ἐγκατασταθοῦν σὲ ὁποιοδήποτε εὐρωπαϊκὸ κράτος τοὺς δεχόταν, ἀναγκάζονταν νὰ μιμηθοῦν τὸν ξένο τρόπο ζωῆς καὶ τὰ ἐξωτερικὰ γνωρίσματα ντυσίματος, κατοικίας καὶ συμπεριφορᾶς, γιὰ νὰ ἐξομοιωθοῦν γρήγορα μὲ τοὺς ντόπιους, ὥστε νὰ γίνουν ἀποδεκτοί. Παρ’ ὅτι ἄφηναν πίσω τους ἕναν ἀνεπτυγμένο λαϊκὸ πολιτισμό, ἦταν στὴν πλειοψη φία τους τελείως ἀγράμματοι ἢ εἶχαν περιορισμένες γραμματικὲς γνώσεις. Στὶς καινούργιες τους πατρίδες ἔκαναν μεγάλες προσπάθειες νὰ ἀστικοποιη θοῦν, συχνὰ δὲ συναλλάσσονταν μὲ ντόπιους ἐγγράμματους. Ὅ πολιτισμὸς στὴν τουρκοκρατούμενη “Ελλάδα ἦταν λαϊκός, ξεκούραστος καὶ αὐθόρμη τος, ὅταν τὸν συνέκριναν ὅμως μὲ τὸν ἐντυπωσιακὸ τρόπο ζωῆς τῶν εὐρωπαίων. ἀστῶν, τοὺς ἄφηνε ἕνα μειονεκτικὸ συναίσθημα, ὅτι προέρχονταν ἀπὸ ἕναν κατώτερο πολιτισμό. Γιὰ νὰ τὸ πολεμή σουν, ἁρπάχτηκαν ἀπὸ τὸν ἀρχαῖο ἑλληνικό, ὅπως τὸν εἶχε «κόψει καὶ ράψει» ἡ Δύση, γιὰ νὰ δθολευτεῖ στὶς ἐπιδιώξεις της. Ἔτσι δημιουργήθηκε ὁ λογιωτατισμός, γιὰ νὰ καλύψει τὸ αἴσθημα τῆς κατωτερότητας. Καταφεύγοντας στὴ μίμηση ξένων ἀξιῶν, δέσμιος τοῦ συμπλέγματός του, ὁ “Ελληνας «Εὐρωπαῖος» δρέθηκε μὲ μειωμένη κρίση καὶ αὐξημένη μιμητικὴ ἐξάρτῇ σή ξένων πολιτιστικῶν προτύπων. Στὴν προσπάθειά του νὰ ταυτιστεῖ μὲ τὸν ἀρχαῖο πολιτισμὸ ξέχασε μιὰ μεγάλη ἀλήθεια: Δὲν μπορεῖς νὰ εἶσαι ἐγγονὸς τοῦ παπποῦ σου, χωρὶς νὰ εἰσαι γυιὸς τοῦ πατέρα σου. “Ὅταν λοιπὸν κατέδηκαν στὴν ἐπαναστατημένη ̓ Ελλάδα, γιὰ ν ̓ ἀποτελέσουν τὴν δική μας ἄρχουσα τάξῃ, κουδάλησαν μαζί τους αὐτὴ τὴν ὀλέθρια συνή θεια τῆς ξενομίμη σης. Αὐτὸ δὲν τοὺς ἐπέτρεψε νὰ δοῦν μὲ ποιό λαὸ εἰχαν νὰ κάνουν καὶ νὰ ξεχωρίσουν τὰ θετικά του χαρίσματα ἀπ ̓ τὶς ἀδυναμίες. Τί κρῖμα, γιατὶ ὁ “Ελληνας τότε εἶχε τόσα πολλὰ καλὰ στοιχεῖα, μὲ πρῶτο καὶ καλύτερο τὸ ἤθος, καὶ ἄκολουθοῦσαν ἡ πίστη στὶς ἀξίες του, ἡ ἀδελφοσύνη καὶ ἡ διάθεση νὰ μεγαλουργήσει. Οἱ Τοῦρκοι -ἄθελά τους-- εἶχαν σφυρηλατήσει στοὺς Ἕλληνες ἕναν ἀδαμάντινο χαρακτῆρα. Χωρὶς νὰ γνωρίζουν ἱ ἱστορία, οἱ ραγιᾶδες διατηροῦσαν τὴν ταυτότητά τους ἀκέραιη μὲ ὅ,τι τοὺς προσφερόταν: Γλῶσσα, θρησκεία, ἤθη καὶ ἔθιμα. Γιὰ νὰ προδάλλουν τὴν ὑπερη φάνεια τους, εἶχαν καθιερώσει σωρεία ἀπὸ κώδικες τιμῆς. Τὸ 183] ὑπῆρχαν τὰ ἠθικὰ ἐφόδια γιὰ τὴ δημιουργία ἀξιόλογου, καθαρὰ αὐτό-