Πνευματική κοσμογονία Ἢ ἰδεολογία τῆς Ρωμιοσύνης, γύρω ἀπὸ τὴν ὁποία περιστρέφεται ἐπὶ 150 χρόνια ἡ πνευματική, κοινωνικὴ καὶ πολιτικὴ ζωὴ τοῦ κρατιδίου ποὺ ὀνομάζεται «Ελλάς», συμπλήρωσε τὸν κύκλο της καὶ ἤδη μπῆκε στὴ φάση τῆς καταρρεύσεώς της. Ἢ συνειρμικὴ ἰδεολογικὴ συσχέτιση τῶν ἐπωνυμιῶν «Ελλὰς» καὶ «"Ελλην» μὲ τὸν ἀρχαῖο ̓Ελληνικὸ Κόσμο, ἕναν κόσμο ὄχι ἁπλῶς ἐκ διαμέτρου ἀντίθετο πνευματικὰ πρὸς τὴν Ρωμιοσύνη καὶ τὸν Βυζαντινισμὸ τῆς ἐπίσημης κρατικῆς ἰδεολογίας, ἀλλὰ ἐπὶ πλέον ἕναν κόσμο τὸν ὁποῖον ἀκριόῶς τὸ Βυζάντιο ἐδολοφόνησε ἱστορικά, δίνει τώρα μιὰ διάσταση πνευματικὴ καὶ ἕνα ἱστορικὸ δέον στὸν σύγχρονο Ελληνισμό, ποὺ ἔρχεται σὲ πλήοἡ ἀντίθεση μὲ τὴν ἀδιέξοδη πολιτική, πνευματικὴ καὶ πολιτιστική πραγματικότητα ποὺ ἴσχυσε στὴ νεώτερη ̓ Ελλάδα. Η ρήξη ἔχει πλέον ὁλοκληρωθή καὶ τὸ χάσμα μεταξὺ τῶν φορέων τῆς κρατικῆς ἔννοιας «Ελλὰς» ἀφ ̓ ἑνὸς καὶ τῶν ἐπικρατουσῶν ἐθνικῶν ἰδεῶν στὴν 4ιανόηση ἀφ ̓ ἑτέρου ἀλλὰ καὶ σὲ εὐρύτατες μάζες τῶν ̓Ελλήνων εἶναι ἀγεφύρωτο. "Ολοι ζοῦμε τὶς συνέπειες τῆς πνευματικῆς αὐτῆς διασπάσεως τοῦ ̓Ελληνισμοῦ: συνέπειες στὴν πολιτική, στὴν κοινωνία, στὸν πολιτισμό. Ο «Δαυλός», ποὺ λόγω τοῦ 15χρονου ἀγῶνα του στὸν πνευματικὸ τομέα δρίσκεται στὸ ἐπίκεντρο τῆς ἰδεολογικῆς δίνης τῶν ἡμερῶν μας, ἔχει καθημερινῶς στὴ διάθεσή του πληθώρα πεοιπτώσεων, ἐνδείξεων, γεγονότων καὶ ἀντιδράσεων ἐδῶ καὶ στὸ ἐξωτερικό, ποὺ ἐπιδεδαιώνουν τὸ ἐκρηκτικὸ φαινόμενο τῆς δαθύτατης ἱστορικῆς ἀλλαγῆς. Τὸ πολιτικοπνευματικὸ κατεστημένο-φορέας τῆς θνήσκουσας ἰδεολογίας τῆς δυζαντινορθόδοξης Ρωμιοσύνης, ἡ ὁποία κυριάρχησε καὶ συντηρή θη κε ἄνωθεν, ἀπὸ τὴν ἰθύνουσα τάξη ποὺ συγκροτήθηκε δύο δεκαετίες μετὰ τὴν ἵδρυση τοῦ κρατιδίου, παραχωρεῖ τὴν θέση του σὲ μιὰ 4ιανόηση πνευματικἀ εὐέλικτη, ροϊκή, ἀντιδογματικὴ καὶ ἀντιεξουσιαστική, μὲ μιὰ νέα ἀντίληψη τῆς πραγματικότητας, ποὺ 6θασικὰ ἀντλεῖ τρόπους σκέψεως ἀλλὰ καὶ τὰ ὁράματά της ἀπὸ τὸ προδθυξαντινὸ ἑλληνικὸ πρότυπο. Τοῦτο γίνεται ὅλοΦάνερο ὄχι μόνο ἀπὸ τὶς ριζοσπαστικὲς πνευματικὲς θέσεις της, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ ἀναπτυσσόμενα τώρα νέα ἤθη τῆς καθημερινῆς ζωῆς. Αγκυλωμένοι ἀνελεύθεροι τρόποι οἰκογενειακοῦ καὶ προσωπικοῦ δίου, μικροαστικὲς πεποιθήσεις καὶ οἰκονομιοτικὰ πιστεύω, ἀστικὰ καὶ σοσιαλιστικὰ ἀτομικὰ «δέοντα», ὑπερθαυμασμὸς τῆς ξένης (κυρίως δυτικῆς) συμπεριφορᾶς, θρήσκοληψία καὶ ἄλλες καταστάσεις, ποὺ ἀποτελοῦσαν τὴν τυπική συμπτωματολογία τῆς «Ρωμαίικης Νόσου», μέρα μὲ τὴ μέρα ἀτονοῦν. Τὸ νέο «μοντέλο» τοῦ διανοούμενου ἀνθρώπου (μὲ τὴν εὐρεῖα ἔννοια τοῦ ὅρου) ἀπορρίπτει χωρὶς δισταγμὸ τὰ κοινωνικά, πολιτικά, οἰκονομικὰ καὶ θρησκευτικὰ δόγματα, ἐρευνᾶ μὲ τόλμη τὸ πραγματικὸ παρελθόν, ἐπιδιώκει τὴν μόρφωση καὶ καλλιέργεια ἀνεξάρτητα πρὸς τὴν κοινωνικὴ σταδιοδρομία καὶ τὴν οἰκονομικὴ ἐξασφάλιση καὶ προπαντὸς ἀμφιδάλλει καὶ ἀπιστεῖ πρὸς κάθε αὐθεντία καὶ