ΜΑΡΙΟΣΔ.ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ-ΑΠΟΛΛΟΝΙΟΣ Ὁ μισελληνισμὸς τοῦ Βυζαντινοῦ καθεστῶτος (1) Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΤΡΟΧΟΠΕΔΗ ΓΙᾺ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Ι. Εἰσαγωγὴ Τὸν τελευταῖο καιρὸ πολλοὶ ἐπιστή μονες καὶ πνευματικοὶ ἄνθρωποι ἐπιχειροῦν γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ νὰ «περάσουν» στὸν ἑλληνικὸ κόσμο τὴν ἰδεολογία τοῦ ὄυζαντινισμοῦ καὶ τῆς θωμιοσύνης. Μάλιστα κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς φθάνουν στὸ σημεῖο νὰ προτείνουν, οἱ κάτοικοι τοῦ χώρου τούτου νὰ ὀνομάζωνται Ρωμιοὶ καὶ ὄχι “Ἑλληνες, ἢ τουλάχιστον “Ἑλληνες-Ρωμιοί. Οἱ Ἕλληνες -λέγουν- πρέπει νὰ λαμδάνουν τὰ πρότυπά τους ὄχι ἀπ ̓ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ἀλλὰ ἀπ ̓ τὸ Βυζάντιο, ἐφ ̓ ὅσον κατ ̓ αὐτοὺς ἡ δυζαντινὴ περίοδος ὑπῆρξε ἡ ση μαντυκώτερη τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους. Ὑποστηρίζουν ἐ ἐπίσης, ὅτι συντελέσθηκε ὁμαλὰ ἡ ἡ σύζευξι ἑλληνισμοῦ- -χριστιανισμοῦ καὶ ὅτι, ἂν δὲν ὑ ὑπῆρχε ὁ χριστιανισμός, ὁ ἑλληνισμὸς θὰ ἦταν ἀνύπαρχτος. Ὕποστηρίζουν δηλαδὴ τὸ ἰδεολόγημα τοῦ «ἑλληνοχριστιανισμοῦ», ποὺ πρωτοεμφανίσθηκε στὰ μέσα τοῦ περασμένου αἰῶνα καὶ μέχρι τὸ 1922 ἀποτελοῦσε τὴν ἐπίσημη ἰδεολογία τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους. Ἕνας ἐξ αὐτῶν, ὁ Κ. Ζουράρις, σὲ συνέντευξί του σὲ περιοδικὀ ὑπεστήριξε: «Καὶ ὑπάρχει ἕνας μίτος ποὺ τὰ ἑνώνει ὅλα αὐτά. Καὶ ὁ μίτος αὐτὸς εἶναι ἡ θωμιοσύνη »" σ ̓ ἄλλο ση μεῖο ἑτόνισε, ὅτι, ἂν δὲν ὑπῆρχε ὁ χριστιανισμός, «ὁ ἑλληνισμὸς θὰ ἦταν τώρα σὰν τοὺς Χιτίτες, τοὺς ̓Ασσυρίους, τοὺς Βαδυλωνίους, ἄρα θὰ εἶχε σδήσει». ὉΚ. Ζουράρις συνεπῶς θέλει νὰ εἴμεθα Ρωμιοὶ καὶ ὄχι Ἕλληνες, Ἴσως ἡ αἰτία ἐδῶ νὰ εἶναι ἡ ἄγνοια: «Καὶ μόνον ὴ χρησιμοποίησις διὰ τοὺς “Ελληνας τοῦ ὑθριστικοῦ ἐπιθέτου Ρωμηὸς -- τόνιζε ὁ καθηγητὴς τῆς Παντείου Δ. Βεζανῆς -- ἀρκεῖ, διὰ νὰ δείξῃ τὸ μέγεθος τῆς ἀγνοίας καὶ τῆς κατωτερότητός των». Ἑπομένως ὁ Κ. Ζουράρις μᾶλλον ἀγνοεῖ τὴν ἱστορία, ὅταν προτιμᾶ νὰ εἴμεθα Ρωμιοὶ καὶ θεωρεῖ ὅτι ὁ χριστιανισμὸς ἔσωσε (ἀπὸ ποιόν;) τὸν ἑλληνισμό. Βέδαια τὸ ἀντίθετο συνέδη: «Αὐτὴ ἡ Νέα Θρησκεία --ἔτόνιζε ὁ ἀείμνηστος Περικλῆς Γιαννόπουλος-- θὰ ἐχάνετο ἀνωνύμως εἰς τὰς ὑπονόμους τῆς Ρώμης καὶ τῶν ἄλλων πόλεων, ἐὰν δὲν τὴν ἐπιάναμεν ̓Εμεῖς... Ελληνικὴ Φυλή, δὲν σὲ ἔσωσε ὁ χριστιανισμός, ἀλλ ̓ ὁ ἑλληνισμός σου» («Απαντα», σελ. 179 καὶ 205, ἔκδ. 1993). Ἔξ ἄλλου ἀποκαλυπτικὴ τοῦ σκοποῦ τῶν θωμιοσυνιστῶν εἶναι καὶ μία δήλωσι τοῦ κύριου ὑποστηρικτῆ τοῦ θυζαντινισμοῦ χαὶ τῆς ρωμιοσύνης Δ. Κιτσίκη: «Πρότυπό μου (εἶναι) ἡ θυξζαντινὴ ἐξουσία... Διότι εἶμαι ἱπὲρ τῆς θεοκρατίας» (περιοδικὸ «ΤΟΤΕ», τεῦχος 57). Πρότυπο λοιπὸν τῶν ρωμιοσυνιστῶν εἶναι ὁ θεοκρατικὸς χαρακτήρας τοῦ θυζαντινοῦ πολιτεύματος. Προσφάτως σὲ τηλεοπτικὴ ἐκπομπὴ τῆς ΕΤὴ κ. Αννα Παναγιωταρέα εἶχε καλέσει ὠρισμένους δυξαντινολόγους, γιὰ νὰ ὁμιλήσουν περὶ Βυζαντίου. ̓Αξιοσημείωτο εἰναι, ὅτι δὲν ἦσαν προσκεχλη μένοι ἀντιφρονοῦντες, ἐφ ̓ ὅσον σχοπὸς τῆς ἐκπομπῆς ἦταν νὰ ἐκθειάσῃ τὴν θυξαντινῆ αὐτοκρατορία καὶ νὰ τονίσῃ. ὅτι πρέπει νὰ εἴμεθα ὑπερήφανοι γιὰ τὴν τόσο σημαντική αὐτὴ «ἑλληνικὴ» κληρονομιά. Στὸ τεῦχος μάλιστα 58 τοῦ περιοδικοῦ «ΤΟΤΕ» ὁ κ. Βασίλης Κουκοζίδης ἔγραψε ἕνα ἄρθρο μὲ τίτλο: «Γιατί μποροῦμε νὰ εἴμαστε περήφανοι γιὰ τὴν δυζαντινή μας κληρονομιά». Ὁ κ. Κουκοζίδης στὸ ἄρθρο του τονίζει, ὅτι ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες εἴμεθα Ρωμιοὶ καὶ προσπαθεῖ νὰ ἀποδείξη τὸ μεγαλεῖο τῆς ἀνατολικῆς ρωμαϊκῆς αὐτοπρατορίας δίχως ὦ ὅμως πειστικὰ ἐπιχειρήματα. Τὸ ἄρθρο τοῦτο ὑποτίθεται, ὅτι εἶναι, ἀντίλογος σὲ μία σημαντικώτατη διάλεξι τοῦ παγκοσμίως γνωστοῦ φιλοσόφου Κορ-