ΜΑΡΙΟΣΔ.ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ-ΑΠΟΛΛΟΝΙΟΣ Ὁ μισελληνισμὸς τοῦ Βυζαντινοῦ καθεστῶτος (1) Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΤΡΟΧΟΠΕΔΗ ΓΙᾺ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Ι. Εἰσαγωγὴ Τὸν τελευταῖο καιρὸ πολλοὶ ἐπιστή μονες καὶ πνευματικοὶ ἄνθρωποι ἐπιχειροῦν γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ νὰ «περάσουν» στὸν ἑλληνικὸ κόσμο τὴν ἰδεολογία τοῦ ὄυζα- ντινισμοῦ καὶ τῆς θωμιοσύνης. Μάλιστα κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς φθάνουν στὸ σημεῖο νὰ προτείνουν, οἱ κάτοικοι τοῦ χώρου τούτου νὰ ὀνομάζωνται Ρωμιοὶ καὶ ὄχι “Ἑλλη- νες, ἢ τουλάχιστον “Ἑλληνες-Ρωμιοί. Οἱ Ἕλληνες -λέγουν- πρέπει νὰ λαμδάνουν τὰ πρότυπά τους ὄχι ἀπ᾿ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ἀλλὰ ἀπ᾽ τὸ Βυζάντιο, ἐφ᾽ ὅσον κατ᾽ αὐτοὺς ἡ δυζαντινὴ περίοδος ὑπῆρξε ἡ ση μαντυκώτερη τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους. Ὑπο- στηρίζουν ἐ ἐπίσης, ὅτι συντελέσθηκε ὁμαλὰ ἡ ἡ σύζευξι ἑλληνισμοῦ- -χριστιανισμοῦ καὶ ὅτι, ἂν δὲν ὑ ὑπῆρχε ὁ χριστιανισμός, ὁ ἑλληνισμὸς θὰ ἦταν ἀνύπαρχτος. Ὕπο- στηρίζουν δηλαδὴ τὸ ἰδεολόγημα τοῦ «ἑλληνοχριστιανισμοῦ», ποὺ πρωτοεμφανί- σθηκε στὰ µέσα τοῦ περασμένου αἰῶνα καὶ µέχρι τὸ 1922 ἀποτελοῦσε τὴν ἐπίσημη ἰδεολογία τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους. Ἕνας ἐξ αὐτῶν, ὁ Κ. Ζουράρις, σὲ συνέντευξί του σὲ περιοδικὀ ὑπεστήριξε: «Καὶ ὑπάρχει ἕνας μίτος ποὺ τὰ ἑνώνει ὅλα αὐτά. Καὶ ὁ µίτος αὐτὸς εἶναι ἡ θωμιοσύνη »" σ᾽ ἄλλο ση μεῖο ἑτόνισε, ὅτι, ἂν δὲν ὑπῆρχε ὁ χριστιανισμός, «ὁ ἑλληνισμὸς θὰ ἦταν τώρα σὰν τοὺς Χιτίτες, τοὺς ᾿Ασσυρίους, τοὺς Βαδυλωνίους, ἄρα θὰ εἶχε σδήσει». ὉΚ. Ζουράρις συνεπῶς θέλει νὰ εἴμεθα Ρωμιοὶ καὶ ὄχι Ἕλληνες, Ἴσως ἡ αἰτία ἐδῶ νὰ εἶναι ἡ ἄγνοια: «Καὶ μόνον ὴ χρησιμοποίησις διὰ τοὺς “Ελληνας τοῦ ὑθριστι- κοῦ ἐπιθέτου Ρωμηὸς -- τόνιζε ὁ καθηγητὴς τῆς Παντείου Δ. Βεζανῆς -- ἀρκεῖ, διὰ νὰ δείξῃ τὸ μέγεθος τῆς ἀγνοίας καὶ τῆς κατωτερότητός των». Ἑπομένως ὁ Κ. Ζου- ράρις μᾶλλον ἀγνοεῖ τὴν ἱστορία, ὅταν προτιμᾶ νὰ εἴμεθα Ρωμιοὶ καὶ θεωρεῖ ὅτι ὁ χριστιανισμὸς ἔσωσε (ἀπὸ ποιόν;) τὸν ἑλληνισμό. Βέδαια τὸ ἀντίθετο συνέδη: «Αὐτὴ ἡ Νέα Θρησκεία --ἔτόνιζε ὁ ἀείμνηστος Περικλῆς Γιαννόπουλος-- θὰ ἐχάνετο ἀνω- νύμως εἰς τὰς ὑπονόμους τῆς Ρώμης καὶ τῶν ἄλλων πόλεων, ἐὰν δὲν τὴν ἐπιάναμεν ᾿Εμεῖς... Ελληνικὴ Φυλή, δὲν σὲ ἔσωσε ὁ χριστιανισμός, ἀλλ᾽ ὁ ἑλληνισμός σου» («Απαντα», σελ. 179 καὶ 205, ἔκδ. 1993). Ἔξ ἄλλου ἀποκαλυπτικὴ τοῦ σκοποῦ τῶν θωμιοσυνιστῶν εἶναι καὶ μία δήλωσι τοῦ κύριου ὑποστηρικτῆ τοῦ θυζαντινισμοῦ χαὶ τῆς ρωμιοσύνης Δ. Κιτσίκη: «Πρότυπό µου (εἶναι) ἡ θυξζαντινὴ ἐξουσία... Διό- τι εἶμαι ἱπὲρ τῆς θεοκρατίας» (περιοδικὸ «ΤΟΤΕ», τεῦχος 57). Πρότυπο λοιπὸν τῶν ρωμιοσυνιστῶν εἶναι ὁ θεοκρατικὸς χαρακτήρας τοῦ θυζαντινοῦ πολιτεύματος. Προσφάτως σὲ τηλεοπτικὴ ἐκπομπὴ τῆς ΕΤὴ κ. Αννα Παναγιωταρέα εἶχε κα- λέσει ὠρισμένους δυξαντινολόγους, γιὰ νὰ ὁμιλήσουν περὶ Βυζαντίου. ᾿Αξιοση- μείωτο εἰναι, ὅτι δὲν ἦσαν προσκεχλη μένοι ἀντιφρονοῦντες, ἐφ᾽ ὅσον σχοπὸς τῆς ἐκπομπῆς ἦταν νὰ ἐκθειάσῃ τὴν θυξαντινῆ αὐτοκρατορία καὶ νὰ τονίσῃ. ὅτι πρέ- πει νὰ εἴμεθα ὑπερήφανοι γιὰ τὴν τόσο σημαντική αὐτὴ «ἑλληνικὴ» κληρονομιά. Στὸ τεῦχος μάλιστα 58 τοῦ περιοδικοῦ «ΤΟΤΕ» ὁ κ. Βασίλης Κουκοζίδης ἔγραψε ἕνα ἄρθρο μὲ τίτλο: «Γιατί μποροῦμε νὰ εἴμαστε περήφανοι γιὰ τὴν δυζαντινή μας κληρονομιά». Ὁ κ. Κουκοζίδης στὸ ἄρθρο του τονίζει, ὅτι ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες εἴμε- θα Ρωμιοὶ καὶ προσπαθεῖ νὰ ἀποδείξη τὸ μεγαλεῖο τῆς ἀνατολικῆς ρωμαϊκῆς αὐτο- πρατορίας δίχως ὦ ὅμως πειστικὰ ἐπιχειρήματα. Τὸ ἄρθρο τοῦτο ὑποτίθεται, ὅτι εἶναι, ἀντίλογος σὲ µία σημαντικώτατη διάλεξι τοῦ παγκοσμίως γνωστοῦ φιλοσόφου Κορ-