Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Ἑθραϊκὸ ἀλφάθητο ̓Ηχῆστε, σάλπιγγες! Χαρμόσυνα ἠχῆστε, καμπάνες! Ἢ ἔγκριτος καὶ σοόαοότατη «Καθημερινἠ» τὸ ἔπραξε' προσφέρει ”Ατλαντα ἹἹστορίας, καὶ δὴ Παγκόσμιον, μὲ τὴν εὐγενικὴν χορηγίαν τῆς Εθνικῆς Τραπέζης. Ξέρετε, αὐτῆς τῆς τράπεζας, τῆς ὁποίας κάποτε ὁ διοικητής της, ἐπειδὴ τοῦ ἐμπόδιζε τὴ θέα τὸ ̓Αθηναϊκὸ Δημοτικὸ Θέατρο, διέταξε τοὺς Ὑπουργοὺς καὶ τὸ ἐγκρέμισαν. Αὐτὸ δὰ ἔλειπε, ἕνα εὐαγὲς ἵδρυμα καὶ σοδαρὸν νὰ γειτνιάζει μετὰ θεάτρου... Αὐτὸ τὸ εὐαγὲς ἵδρυμα, ποὺ δὲν ἐδίστασε νὰ χρηματοδοτήση αὐτὴν τὴν ὑπέροχη προσφορὰ τῆς ἐγκρίτου καὶ σοδθαρῆς ἐφημερίδος μὲ τὸν ὑπέροχο τίτλο: «Παγκόσμιος ἱστορικὸς Ατλας». Μία τέτοια ἱστορία πράγματι μᾶς ἔλειπε. Μία ἱστορία, ποὺ νὰ διαχωρίζει τοὺς "Ελληνες ἀπὸ τοὺς Κρῆτες καὶ τοὺς Μυκηναίους. “Οσο γιὰ τὸν πολιτισμό, αὐτὸς ἐδημιουργήθηχε στὴν πεοιοχὴ μεταξὺ τῶν ποταμῶν τοῦ Τίγρη καὶ τοῦ Εὐφράτη. Αὐτὴ εἶναι ἱστορία... Αχ, πῶς εὐχαριστήθηχα μὲ τὴν προσφορὰ αὐτῆς τῆς ἐγκρίτου καὶ σοδαρῆς ἐφηήμερίδος, μὲ τὴν χορηγίαν τοῦ εὐαγοῦς ἱδρύματοςτῆς Εθνικῆς Τραπέζης/ Πῶς νὰ μὴ δακρύσω ἀπὸ χαρά, ὅταν γιὰ τὴν γλῶσσα γράφει: «Ἢ ἐπινοητικότητα τῆς γραφῆς φαίνεται καλύτερα στὸ ἀλφάδητο τῶν ἀρχῶν τῆς 2ης χιλιετίας π.Χ. μὲ ἱερογλυφικοὺς χαρακτῆρες νὰ συμδολίξουν ὄχι λέξεις, ὅπως στὰ αἰγυπτιακά, ἀλλὰ τὸν ἤχο τοῦ ἀρχικοῦ γράμματος τῆς λέξης στὰ χαναϊτικά. Τὸ ἀλφάδητο αὐτὸ ἐξελίχθη κε στὶς σημιτικὲς γραφὲς τῆς Μέσης ̓Ανατολῆς “φοινικική, ἀραμαϊκή, ἑδραϊκὴ καὶ ἀραθικὴ-- καὶ πέρασε στοὺς Ρωμαίους μέσω τῶν "Ελλήνων, γιὰ νὰ γίνει ἡ δάση τῶν περισσοτέρων σύγχρονων Εὐρωπαϊκῶν κρατῶν». Ἐυπνῆστε, ἄξια τέκνα μου. Ἐυπνήῆστε, Μπαμπινιώτηδές μου, Μαρωνίτήδές μου καὶ παπα-Ρωμιοίμου. 4ιαθάστεμὲ προσοχὴ τὸ σχεδιάγραμμα τῆς σελίδος 53 τοῦ Παγκοσμίου ̓Ιστορικοῦ ́Ατλαντα, ποὺ προσφέρει στὸ κυριακάτικο φύλλο τής ἡ ἔγκριτος καὶ σοδαρὴ ἐφημερὶς μὲ τὴν εὐγενικὴ χορηγία τῆς μοναδικῆς ̓Εθνικῆς Τραπέζης. Προσέξτε τον καλά. ̓ Απὸ τὰ Αἰγυπτιακὰ ἱερογλυφικὰ προέρχονται οἱ γραφὲς Γοαμμικὴ Α καὶ Β καὶ ἀπὸ αὐτὲς τὰ φοινικικὰ -- καὶ τέλος. Ενῶ ἀπὸ τὸ χαναϊτικὸ ἀλφάδητο, τὸ ἑδραϊκὸ καὶ ἀπ’ αὐτὸ τὸ ἑλληνικό. "Ε, ρέ, ρ ροῦμπο ποὺ ἔκανα. Ρουὰ μάτ. Γι’ αὐτὸ σᾶς λέω, ἄξια τέκνα μου, προχωρῆστε ἀκόμα περισσότερο. Τί σημασία ἔχει, ἂν ὀνομάξουμε ἀλφάδη το τὴ συλλαδικὴ γραφή; Αὐτὸ εἶναι μία λεπτομέρεια, ποὺ τὴν ἰσχυρίζονται οἱ καταραμένοι οἱ Ελληνες, γιὰ νὰ μὲ σκᾶνε. Αν εἶναι δυνατὸν μιὰ τόσο σπουδαία ἐργασία, ὅπως εἶναι ὁ Παγκόσμιος “Ιστορικὸς ἤΑτλας, ποὺ προσφέρει ἡ ἔγκριτος καὶ σοδαρὴ «Καθημερινὴ » μὲ τὴν εὐγενικὴ χορηγία τῆς ̓Εθνικῆς Τραπέζης, νὰ κολλάηῃ σὲ τέτοιες μικρολεπτομέρειες! Η οὐσία εἶναι μία: τὸ ἀλφάδητο τὸ πῆραν οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τοὺς “Εδραίους καὶ χωρὶς νὰ προσθέσουν τὸ παραμικρό, τὸ μετέφεραν στοὺς Ρωμαίους' κι ἔτσι ἔχουμε τὶς σύγχρονες εὐρωπαϊκὲς γραφές. ̓Απὸ τὴν ̓Εδραϊκὴ κατάγονται ὅλες. Τί νομίζετε; ̓Ανασκουμπωθῆτε, γενναῖοι μου καὶ γενναιόδωρα ἀμειδόμενοι ἔκλεκτοί μου. ̓Εδῶ ὑπάρχει ψωμί. Ξεχυθῆτε καὶ προσφέρετε, ὅπως ἡ ἔγκριτος καὶ σοδαρὴ ἐφημερὶς μὲ τὴν εὐγενικὴ χορηγία τῆς ̓Εθνικῆς Τραπέζης, κι ἄλλους Παγκόσμιους ̓Ιστορικοὺς ”Ατλαντες. Γρηγοοεῖτε, γρηγορεῖτε, γιατὶ ἀλλιῶς ὄλέπω νὰ μᾶς σαρώνει τὸ Σάρωθρον