Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Ἑθραϊκὸ ἀλφάθητο ᾿Ηχῆστε, σάλπιγγες! Χαρμόσυνα ἠχῆστε, καμπάνες! Ἢ ἔγκριτος καὶ σοόα- οότατη «Καθημερινἠ» τὸ ἔπραξε' προσφέρει ”Ατλαντα ἹἹστορίας, καὶ δὴ Πα- γκόσµιον, μὲ τὴν εὐγενικὴν χορηγίαν τῆς Εθνικῆς Τραπέζης. Ξέρετε, αὐτῆς τῆς τράπεζας, τῆς ὁποίας κάποτε ὁ διοικητής της, ἐπειδὴ τοῦ ἐμπόδιζε τὴ θέα τὸ ᾿Αθηναϊκὸ Δημοτικὸ Θέατρο, διέταξε τοὺς Ὑπουργοὺς καὶ τὸ ἐγκρέμι- σαν. Αὐτὸ δὰ ἔλειπε, ἕνα εὐαγὲς ἵδρυμα καὶ σοδαρὸν νὰ γειτνιάζει μετὰ θεά- τρου... Αὐτὸ τὸ εὐαγὲς ἵδρυμα, ποὺ δὲν ἐδίστασε νὰ χρηματοδοτήση αὐτὴν τὴν ὑπέροχη προσφορὰ τῆς ἐγκρίτου καὶ σοδθαρῆς ἐφημερίδος μὲ τὸν ὑπέροχο τίτλο: «Παγκόσμιος ἱστορικὸς Ατλας». Μία τέτοια ἱστορία πράγματι μᾶς ἔλειπε. Μία ἱστορία, ποὺ νὰ διαχωρίζει τοὺς "Ελληνες ἀπὸ τοὺς Κρῆτες καὶ τοὺς Μυκηναίους. “Οσο γιὰ τὸν πολιτισμό, αὐτὸς ἐδημιουργήθηχε στὴν πε- οιοχὴ μεταξὺ τῶν ποταμῶν τοῦ Τίγρη καὶ τοῦ Εὐφράτη. Αὐτὴ εἶναι ἱστορία... Αχ, πῶς εὐχαριστήθηχα μὲ τὴν προσφορὰ αὐτῆς τῆς ἐγκρίτου καὶ σοδαρῆς ἐφηήμερίδος, μὲ τὴν χορηγίαν τοῦ εὐαγοῦς ἱδρύματοςτῆς Εθνικῆς Τραπέζης/ Πῶς νὰ μὴ δακρύσω ἀπὸ χαρά, ὅταν γιὰ τὴν γλῶσσα γράφει: «Ἢ ἐπινοητι- κότητα τῆς γραφῆς φαίνεται καλύτερα στὸ ἀλφάδητο τῶν ἀρχῶν τῆς 2ης χι- λιετίας π.Χ. μὲ ἱερογλυφικοὺς χαρακτῆρες νὰ συμδολίξουν ὄχι λέξεις, ὅπως στὰ αἰγυπτιακά, ἀλλὰ τὸν ἤχο τοῦ ἀρχικοῦ γράμματος τῆς λέξης στὰ χαναϊ- τικά. Τὸ ἀλφάδητο αὐτὸ ἐξελίχθη κε στὶς σημιτικὲς γραφὲς τῆς Μέσης ᾿Ανα- τολῆς “φοινικική, ἀραμαϊκή, ἑδραϊκὴ καὶ ἀραθικὴ-- καὶ πέρασε στοὺς Ρω- µαίους µέσω τῶν "Ελλήνων, γιὰ νὰ γίνει ἡ δάση τῶν περισσοτέρων σύγχρο- νων Εὐρωπαϊκῶν κρατῶν». Ἐυπνῆστε, ἄξια τέκνα µου. Ἐυπνήῆστε, Μπαμπι- νιώτηδές µου, Μαρωνίτήδές µου καὶ παπα-Ρωμιοίµου. 4ιαθάστεμὲ προσοχὴ τὸ σχεδιάγραµµα τῆς σελίδος 53 τοῦ Παγκοσμίου ᾿Ιστορικοῦ ΄Ατλαντα, ποὺ προσφέρει στὸ κυριακάτικο φύλλο τής ἡ ἔγκριτος καὶ σοδαρὴ ἐφημερὶς μὲ τὴν εὐγενικὴ χορηγία τῆς μοναδικῆς ᾿Εθνικῆς Τραπέζης. Προσέξτε τον κα- λά.᾽ Απὸ τὰ Αἰγυπτιακὰ ἱερογλυφικὰ προέρχονται οἱ γραφὲς Γοαμμικὴ Α καὶ Β καὶ ἀπὸ αὐτὲς τὰ φοινικικὰ -- καὶ τέλος. Ενῶ ἀπὸ τὸ χαναϊτικὸ ἀλφάδητο, τὸ ἑδραϊκὸ καὶ ἀπ’ αὐτὸ τὸ ἑλληνικό. "Ε, ρέ, ϱ ροῦμπο ποὺ ἔκανα. Ρουὰ µάτ. Γι’ αὐτὸ σᾶς λέω, ἄξια τέκνα µου, προχωρῆστε ἀκόμα περισσότερο. Τί ση- μασία ἔχει, ἂν ὀνομάξουμε ἀλφάδη το τὴ συλλαδικὴ γραφή; Αὐτὸ εἶναι μία λε- πτομέρεια, ποὺ τὴν ἰσχυρίζονται οἱ καταραμένοι οἱ Ελληνες, γιὰ νὰ μὲ σκᾶνε. Αν εἶναι δυνατὸν μιὰ τόσο σπουδαία ἐργασία, ὅπως εἶναι ὁ Παγκόσμιος “Ιστορικὸς ἤΑτλας, ποὺ προσφέρει ἡ ἔγκριτος καὶ σοδαρὴ «Καθημερινὴ » μὲ τὴν εὐγενικὴ χορηγία τῆς ᾿Εθνικῆς Τραπέζης, νὰ κολλάηῃ σὲ τέτοιες μικρολε- πτομέρειες! Η οὐσία εἶναι µία: τὸ ἀλφάδητο τὸ πῆραν οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τοὺς “Εδραίους καὶ χωρὶς νὰ προσθέσουν τὸ παραμικρό, τὸ μετέφεραν στοὺς Ρω- µαίους' κι ἔτσι ἔχουμε τὶς σύγχρονες εὐρωπαϊκὲς γραφές. ᾿Απὸ τὴν ᾿Εδραϊκὴ κατάγονται ὅλες. Τί νομίζετε; ᾿Ανασκουμπωθῆτε, γενναῖοι μου καὶ γενναιό- δωρα ἀμειδόμενοι ἔκλεκτοί μου. ᾿Εδῶ ὑπάρχει ψωμί. Ξεχυθῆτε καὶ προσφέ- ρετε, ὅπως ἡ ἔγκριτος καὶ σοδαρὴ ἐφημερὶς μὲ τὴν εὐγενικὴ χορηγία τῆς ᾿Εθνικῆς Τραπέζης, κι ἄλλους Παγκόσμιους ᾿Ιστορικοὺς ”Ατλαντες. Γρηγο- οεῖτε, γρηγορεῖτε, γιατὶ ἀλλιῶς ὄλέπω νὰ μᾶς σαρώνει τὸ Σάρωθρον