ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ι / Καιτὠρα Ὃ Δὸν Καὶ ιχώτης χατὰ τῶν ἀνεμομύλων, οἱ εὐσεδέστατοι κατὰ τῆς ἀντίχριστης, ἐμοῦ τῆς ἰδίας προσωπικῶς, καὶ ὁ ἅγιος, ἐκσυγ χρονισμένος πιὰ κι αὐτὸς καὶ ἐφοδιασμένος μὲ δόμδες μολότωφ, κατὰ τοῦ Ποσειδῶνα οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τῆς ̓Αθηνᾶς, ποὺ «εἶναι ἕν καὶ τὸ αὐτὸ μὲ τὸν Εωσφόρον», ἑδραϊστὶ Βεελζεδούλ. Πανώριε μου Εωσφόρε χι Αὐγερινέ μου ἀσύγχριτε' Αφροδίτη τῶν ἀστεριῶν, τί σοῦ μελλε νὰ πάθεις. Νὰ ξεπέσεις ἔτσι, στὸν ̓Οξαποδῶ τῆς γιαγιᾶς, ποιός τὸ περίμενε! Τὸ ὄνομα ἔφταιξε αὐτῆς τῆς ἀμελέτητης, ποὺ ὁσάκις ὁ Μέγας ̓ Αθανάσιος ἀναγκαστεῖ νὰ τὸ πιάσει στὸ στόμα του, ἀπολυμαίνεται μὲ χλωρίνη. "Εχει φακελλώσει τὸ ἑλληνικὸ πάνθεο ἀπὸ Α κρόπολι μέχρι Ὄλυμπο χαὶ ξέρει τοὺς δαίμονες ἀπ’ ἔξω κι ἀνακατωτά. Μὴν ἀδικεῖτε τὸν ἅγιο Φλωρίνης, ποὺ παθαίνει ὅ,τι παθαίνει, ἔτσι καὶ δεῖ τὴν ̓Αθηνᾶ σὲ στῆθος νοσοκόμας -- ὕπαγε ὀπίσω μου. Ποιός εἶδε τὸν ̓Οξαποδῶ καὶ δὲν τὸν ἐφοδή θη. Τὸ λέει καὶ ἡ γιαγιά. Ὡς καὶ αὐτὸς ὁ φοθερὸς καὶ τρομερὸς ̓Αλάριχος ἔπαθε τὴ λαχτάρα τῆς ζωῆς του. Τί φοθερὸς καὶ τρομερὸς δηλαδὴ ὁ ἀλήτης, σταλμένος ἤτανε. Εἶδαν οἱ ἀρκοῦδες του τὴν ̓Αθηνᾶ ν ̓ ἀστραποθολεῖ πάνω στὴν ̓Ακρόπολι κι ἔπεσαν μπρούμυτα-χούλα χούλα χούπ.Εστριψαν γιὰ τὴν ̓ Ελευσῖνα γρυλλίζοντας. Καὶ τὰ πλήρωσε ἡ ἔρμη ̓Ελευσῖνα. Καὶ ἡ παντέρμη ̓Ολυμπία. Καὶ τὰ ποτάμια τῆς Πέλοπος νήσου ἔρρευσαν κόκκινα. Γενοχτογία τοῦ Βεελζεθοὺλ μὲ ὅλα του τὰ κέρατα, ἀντάξια μόνον ἑνὸς Μωυσῆ. «Ὅλα ἔπρεπε νᾶρθουν, καθὼς ἠρθαν», γιατὶ αὐτοὶ ἐκεῖ κάτω πολὺ τὸ μάκραιναν, οἱ ἀντίχριστοι. Κατὰ τὰ ἔργατά τους. ̓Αλλὰ ποῦ νά Ὄθει σὲ θεογνωσία τὸ ἄτιμο γένος τῶν "Ελλήνων. Κουδαλᾶνε τὴν εἰδωλολατρεία στὸ αἷμα τουςμ ̓ὅλους τοὺς δαίμονες καὶ τοὺς ἀρχιδαίμονες ἀντάμα. Καὶ τὸ αἷμα νερὸ δὲ γίνεται -- γίνεται; Συμφορά! Τὸ εἶπε καὶ ὁ κ. ̓Ερμπαχὰν ἄλλωστε: «Τί δυστυχία νὰ ἔχεις τέτοιους γείτονες». Πά ̓νὰ πεῖ, ἐκεῖ ποὺ ἔχεις στρώσει τὴ δουλειά, νάσου καὶ σοῦ ξεφυτρώνει ἕνας Σολωμὸς καὶ σὲ φέρνει κορώνα-γράμματα. Γιατὶ οἱ Σολωμοὶ δὲ χάνουν ποτὲ τὸ δρόμο τους. Ποιός δαίμονας πάει μπροστὰ καὶ τοὺς ὁδηγεῖ; "Ελα ντέ. Τί ἔχουν πάλι καὶ τίγυρεύουν πάνω στὸν κολασμένο τόπο; Ετσι καὶ γεμίσει τὸ φεγγάρι, σεληνιάξονται: σκαρφαλώνουν στὸ 6ράχο, τῆς ̓Ακρόπολης σὰν τὰ σαλιγκάρια μετὰ τὴ δροχή. «Κι εἶναι σὰν ἀπὸ μακρότατα/ κι εἶναι σὰν ἀπὸ μερόνυχτω κι ἀπὸ χρόνια πεξοδρόμον καὶ σὰ νά ̓χασαν τὸ δρόμο τους». - «Ποῦ νὰ ὁρῶ τὴν ψυχή μου». Στὸ περίπου καὶ στὸ ἀκαθόριστο --ἀξεδιάλυτα ἀκόμα τὰ σκοτάδια--- ὃὅ,τ ̓ εἶχα κι ὅ, τι γύρευα κι ἐγώ, σὰν ἔπαιρνα τὸν ἀνήφορο, «μακριὰ ὅμως ἀπὸ τὸ ἀγριεμένο πλῆθος» καὶ χωρὶς τὴν ἄδεια κανενός. Δὲν εἶναι τὸ ἴδιο. Οἱ δαίμονες ἐκεῖ ψηλὰ ἔχουν κι αὐτοὶ τὶς παραξενιές τους: ἡ πολλὴ φασαρία τοὺς διώχνει, τοὺς ἀγριεύει. Κι ὄχι γιὰ νὰ τὸ παινευτῶ, ἀλλὰ ἐἐμένα μὲ εἶχαν πάρει μὲ καλὸ μάτι. Ἴσως, γιατὶ μὲ εἶχαν συνηθίσει πιὰ ἢ τοὺς εἶχα κινήσει τὴν περιέργεια, ὅπως καὶ στοὺς μυστικοὺς τῆς ἀστυνομίας. «Τὰ χαρτιά σας καὶ τὸ κλειδὶ τοῦ αὐτοχινήτου. Κάνουμε ἐ ἔρευνα. - Κι ἐγὼ ἔρευνα κάνω, παιδιά: ρωτῆστε καὶ τοὺς δαίμονες. -- Τὰ λέτε; Τὰ λέτε; -- “Ἅμα λάχει. -- Καὶ κυκλοφορεῖς. ἀχόμα ἐλεύθερη; -Εἶμαι ἀκίνδυνη», λέω μὲ καμάρι. Κάτι εἶπαν μεταξύ τους, ξέχασαν τὴν ἔρευνα, ἔπεσαν καὶ κάτι ματιὲς ὅλο νόημα, καὶ ἀπομακρύνθηκαν χαχανίξοντας. Ἢ πόλι μὲ εἶχε πάρει τὸ κατόπι. Γιὰ νὰ χτυπήσεις φλέδα ἐἐκεῖ ψηλά, πρέπει νὰ σφίξεις πολὺ τὰ δόντια. Στὴν ἀχλὺ τοῦ δάθους ξάνοιγε ἡ πύλη τῆς ἀποκάλυψης: ὁ ἀρχάγγελος τῆς Αἴγινας σήμαινε προσκλητήριο. “Ἢ ἔξοδος. Κάποιο πλοῖο μὲ περίμενε στὸ ξέφωτο. «Καὶ ἰδοὺ ὁ ἀντίχριστος ὅποιου γένους ἔρχεται (...), γιὰ νὰ ματαιώσει τὴν παγκόσμιο εἰρήνη καὶ τὴν ἀποκατάστασι τῆς δασιλείας εἰς τὸ ̓Ισραήλ». «Μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία», εὐσεδέστατοι. Κανενὸς τὴν ἀποκατάστασι δὲν ἔρχομαι νὰ ματαιώσω. Τὴν ἀχώνευτή Ραχ τῶν «ἐπὶ πάσης τῆς γῆς», «τῶν περάτων» καὶ τῶν τεράτων «ὁλοκλήρου τῆς οἰκουμένης» ἔρχομαι νὰ ματαιώσω. Δηλῶ ὑπευθύνως καὶ ἐν γνώσει τῶν συνεπειῶν τοῦ νόμου, ὅτι ἀνάμεσα σ ̓ ἐμένα καὶ τὸ Χριστὸ ἔχει πρὸ πολλοῦ ἀναπτυχθεῖ ἀμοιθαία συμπάθεια,