ΕΠΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΟΝ ΑΝΑΓΝ(ΟΣΣΤΟΝ Ἡ ἀποκρυπτογράφηση τῆς κροκάλης τῆς Καυκανιᾶς Κύριε διευθυντά, Χωρὶς νὰ θέλω ν ̓ ἀμφισδητήσω τὶς γνώσεις τοῦ ἐπιστολογράφου σας κ. ̓Αντώνη Βασιλάκη, ὁ ὁποῖος στὸ ὑπ ̓ ἀριθμ. 178 τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» δίνει μία ἄλλη ἐκδοχὴ στὸ νόημα τῆς Γραμμικῆς Β Γραφῆς τῆς χροκάλης τῆς Καυχκανιᾶς Ὃλυμπίας --ἀπεναντίας μάλιστα αἰσθάνομαι ἰδιαίτερθη χαρά. ποὺ ἕνας «ἐρασιτέχνης» ἀφιερώνει τὴν ζωή του στὴν ἀνάγνωσι τῶν πινακἰδων τῆς ΓΓΒ-, ὡστόσο καλοπίστως θὰ παρατηροῦσα τὰ ἑξῆς: 1) Κατὰ τὴν γνώμη μου δὲν ὑπάρχει πιὰ περιθώριο ἀμφισδητήσεως, ὅτι ἡ Ομηρικὴ διάλεκτος, ἡ ἀρχαιοτέρα ποὺ μᾶς ἔχει διασωθῆ στὴν Ἰωνικὴ μὲ ἀπολιθώματα Αἰολικῆς καὶ ̓Αττικῆς, προέρχεται κατ ̓ εὐθεῖαν ἀπὸ τὴν ΓΓΒ, ἐκδοχὴ στὴν ὁποία συμφωνεῖ καὶ ὁ κ. Βασιλάκης. Ἑπομένως δὲν ἔχουμε τὸ δικαίωμα ν ̓ ἀμφισδητοῦμε τὸ νόημα ποὺ μᾶς προκύπτει ἀπὸ τὶς ἠχητικὲς ἀξίες Βέντρις, ὅταν τοῦτο συμπίπτῃ νοηματικὰ καὶ ἠχητικὰ μὲ λέξεις τῆς νεωτέρας ̓Ομηρικῆς διαλέκτου. (Καὶ λέγω νεωτέρας διαλέκτου, διότι ἀκράδαντα πιστεύω, ὅτι ὁ πυρήνας τῶν ἐπῶν ἐγράφη σὲ μὴ διασωθεῖσα ΓΓΒ). Παραδείγματα: Στὴν Ιλιάδα ἀναφέρεται κατ ̓ ἐπανάληψι ἡ λέξι «τάφρος». Ἐν τούτοις σὲ δύο σημεῖα (Ο 356 καὶ Ω 797) ἀναφέρεται ὡς «κάπετος» (ή) ἤτοι λέἕξι προερχομένη κατ ̓ εὐθεῖαν ἀπὸ τὴν ΓΓΒ, δηλαδὴ (σ)κα-πε-το(ς) ἤτοι σκαπτός. Ἡ ἔχφρασι ποὺ χρησιμοποιοῦμε αὐτούσια ἀχόμη καὶ σήμερα «ἄνευ μισθοῦ» προέρχεται χι αὐτὴ ἀπὸ τὴν ΓΓΒ (ὀλέπε πινακίδα Ἰδαλίου): ΑΝΕ ΜΙ-ΙΠ-ΤΟ-ΝΕ. Ἡ ἠχητικὴ καὶ νοηματικὴ προσέγγισι στὶς Ομηρικὲς λέξεις εἶναι ἀπόλυτη. Ὅταν λοιπὸν στὴν χροκάλη τῆς Καυκανιᾶς ἀποκρυπτογραφεῖται ἡ ἠχητικὴ ἀξία Α-5Ο-ΝΑ (καὶ ὄχι ΝΑ-50-Α, ὅπως δέχεται ὁ ἐπιστολογράφος σας, γιὰ ν ̓ ἀποχρυπτογραφήσῃ «νῆσος», διότι στὴν θουστροφηδὸν γραφὴ ὁ πρῶτος στίχος διαθάζεται ἐξ ἀριστερῶν πρὸς τὰ δεξιά, ὁ δεύτερος ἐκ δεξιῶν πρὸς τ ̓ ἀριστερὰ κ.ο.κ.), ἣ ὁποία συμπίπτει μὲ τὸν συγχριτικὸ δαθμὸ τοῦ ἐπιρρή- Ας ἀπευθυνθοῦμε πρὸς τοὺς γείτονες τῆς Ἑλλάδας καὶ ἂς τοὺς μιλήσουμε γιὰ τὴν κοινὴ καταγωγή μας ̓Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Τὰ δύο ἐπίκαιρα τῶν ̓Ελληνοτουρκικῶν γεγονότων ἄρθρα «Ἔνθεν καὶ ἔνθεν τῶν συνόρων» στὸ τεῦχος 17], σελ. 10299 καὶ «Ἔνθεν καὶ ἔνθεν τῶν συγόρων 11» στὸ τεῦχος 175, σελ. 10631 τελικὰ ἔγιναν οἱ πέτρες ποὺ τάραξαν τὰ λιμνάζοντα νερὰ καὶ σχημάτισαν ὁμόκεντρους κύκλους, ποὺ ἁπλώνονται. Θέλουμε νὰ ἐλπίξουμε, ὅτι τὸ τάραγμα αὐτὸ θὰ ἔχει διάρκεια καὶ ἔνταση. Σὲ τελευταία ἀνάλυση ἀφορᾶ στὸν ̓Ελληνισμὸ καὶ στὴν συνεχῆ συρρίκνωσή του στὶς μέρες μας. Πολλοὶ ἀναγνῶστες τάχθηκαν ἐνάντιοι μὲ ἐπιστολὲς (δικαίωμά τους)" κι αὐτὸ δείχνει, ὅτι τὸ θέμα δὲν τοὺς ἀφήνει ἀδιάφορους. Ἣ ἀδιαφορία καὶ ἡ ἀπάθεια μπροστὰ στὴν συστηματικἡ ἔξωθεν ἀλλὰ καὶ ἔσωθεν προσπάθεια συρρύκνωσης τοῦ ̓Ελληνισμοῦ καὶ τὴν προσπάθεια ἀφελληνισμοῦ τοῦ λαοῦ --- ν-.