Τὸ ἐξουσιαστικὸ πλαίσιο τῆς «Μαύρης ̓Αθηνᾶς» «ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΩΝ ΣΙΩΝΙΣΤΩΝ ΤΩΝ ΗΠΑ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΩΝ 0 ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΩΝ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΑΝΙΣΧΥΡΟΣ, ΑΔΡΑΝΕΙ |. ΕΙΣΑΓΩΓΗ-ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ-ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΣΜΟΥ Χαρακτηριστικὸ γνώρισμα κάθε αὐταρχικῆς ἐξουσίας εἶναι ἡ δημιουργία (γιὰ τὴν ἀχρίθεια ἡ κατασκευὴ) ἰ ἱστοριχῶν δεσμῶν μὲ γεγονότα, λαοὺς καὶ πρόσωπα τοῦ παρελθόντος. Σκοπὸς τῆς προσπάθειας αὐτῆς εἶναι ἡ ἑδραίωση σὲ πιὸ στέρεες δάσεις τῆς κυριαρχίας τῆς, χρησιμοποιῶντας τὸ «ἔνδοξο» παρελθὸν ἆ ὡς ἰσχυρότατο διεγερτικὸ γιὰ τὶς λαϊκὲς μᾶζες. Ἡ παραπάνω διαπίστωση δὲν στερεῖται ἵστορικῶν παραδειγμάτων. Ἐνῷ ὁ ἀρχικὰ οἱ γεωργοὶ καὶ ποιμένες τοῦ Λάτιου ἦταν ἱκανοποιημένοι | μὲ τὴν παράδοση ποὺ ἤθελε τὸν Ρωμύλο ὡς ἱδρυτῆ τῆς πόλης τους, οἱ κατοπινὲς κατακτήσεις καὶ ἡ ἄνοδος στὴν ἐξουσία μιᾶς στρατιωτικῆς ἀριστοκρατίας μὲ τὸν ταυτόχρονο παραγκωνισμὸ τῆς «πλέμπας» ὁδήγησαν στὴ δημιουργία μιᾶς νέας ἐκδοχῆς: Ἢ Ρώμη ἱδρύθηχε ἀπὸ τὸν Αἰνεία καὶ τοὺς Τρῶες, ποὺ εἶχαν διαφύγει μετὰ τὴν ἅλωση τῆς Τροίας ἀπὸ τοὺς) Αχαιούς. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον ἡ ρωμαϊκὴ ἐξουσία ἀποχτοῦσε τὸ πολυπόθητο ἔνδοξο παρελθόν, ἀλλὰ καὶ μία δικαιολογία (ἐκδίκηση γιὰ τὰ Τρωικὰ) γιὰ τὶς συνεχεῖς της ἐπεμδάσεις στὶς συγκρούσεις τῶν Ἑλληνικῶν κρατῶν. Μετὰ δὲ τὴν κατάρρευση τῆς δυτικῆς αὐτοκρατορίας πολλοὶ Γότθοι καὶ Φράγκοι ἡ ἡγεμόνες παρουσιάστηκαν ὡς συνεχιστές της σὲ μία προσπάθεια νὰ χαλιναγωγήσουν τοὺς φεουδάρχες τῆς ἐπικράτειάςτους (π.χ. ὁ Καρλομάγνος καὶ ἡ «Αγία Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία τοῦ Γερμανικοῦ Ἔθνους»). ̓Αλλὰ καὶ στὸν αἰῶνα μας τὸ φασιστικὸ καθεστὼς τοῦ Μουσσολίνι παρουσιάστηκε ὡς συνέχεια καὶ ἐξέλιξη τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Γιὰ νὰ συνεχίσουμε, ἡ ̓Αγγλία τοῦ 17ου-18ου αἰώνα ἔνιωθε μιὰ ταύτιση λόγω τῶν ἐμπορικῶν-πειρατικῶν δραστηριοτήτων της μὲ τοὺς Φοίνικες ἐμπόρους τῆς ἀρχαιότητας, καὶ ὑπῆρξαν προσπάθειες νὰ ἀναχθεῖ ἡ καταγωγὴ τῶν (Νορμανδῶν καὶ Σαξόνων στὴν πραγματικότητα) Βρεταννῶν καὶ στοὺς Φοίνικες ἐμπόρους καὶ ἀποίκους, ποὺ προσέγγιζαν τὰ νησιὰ ἀναζητῶντας μέταλλα. Φυσικά, ὅταν κατὰ τὸν 18ο-ἱ9ο αἰ. ἡ ̓Αγγλία ἀναδείχθηχε σὲ ὑπερδύναμη τῆς ἐποχῆς, μὲ ἀνακούφιση υἱοθέτησε τὴν ἰνδοευρωπαϊκὴ θεωρία, γιὰ λόγους ποὺ θὰ ἐξετάσουμε παρακάτω. Τέλος ἂς μὴν παραλείψουμε τὴν ταύτιση, στὰ πλαίσια τῆς ναζιστικῆς προπαγάνδας, τοῦ Γερμανοῦ στρατιώτη μὲ τὸν Σπαρτιάτη ὁπλίτη καὶ τοὺς πολεμιστὲςληστὲς τοῦ θορρᾶ. Ἡ ἱστορικὴ αὐτὴ ἀναδρομή, ἂν καὶ μᾶλλον μακροσκελής, ἦταν ἀναγκαία, γιατὶ δείχνει τὴν διαχρονικότητα τοῦ φαινομένου. Στὸ παραπάνω «μοντέλο» ἐντάσσονται οἱ δύο σύγχρονες θεωρίες, τῶν ἰνδοευρωπαϊστῶν καὶ τῶν ἀφροκεντριστῶν (οὐσιαστικὰ σημιτοκεντριστῶν, ὅπως θὰ δοῦμε), ποὺ σκοπὸ ἔχουν τὸν καθορισμὸ τῆς καταγωγῆς τῶν Ελλήνων καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Ἡ ἰνδοευρωπαϊκὴ θεωρία, προϊὸν τῶν ρατσιστικῶν ἀντιλήψεων τοῦ 19ου αἰώνα, ὅταν ἡ εὖρωπαϊκὴ ἀποικιοχρατία θρισκόταν στὸ ἀπόγειό της, ἦταν μιὰ προσπάθεια δικαιολόγη σηςτῆς παΥκόσμιας κυριαρχίας (οἰκονομικῆς καὶ στρατιωτικῆς), ποὺ ειχαν πετύχει οἱ εὐρωπαϊκὲς δυνάμεις καὶ οἱ ΗΠΑ (στὴ Βόρεια καὶ Κεντρική ̓Αμερική). Μετὰ τὴν ̓Αναγέννηση καὶ τὸν Εὐρωπαϊκὸ Διαφωτισμὸ ἡ νέα Εὐρώπη ποὺ εἶχε προχύψει δὲν μποροῦσε νὰ μὴν ἀναγνωρίσει, ὅτι οἱ ρίζες της, πολιτισμικὲς καὶ ἐπιστημονικές, ὀρίσκονταν στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα. Ἡ θεωρία τῆς «ἰνδοευρωπαϊκῆς ὁμοεθνίας» ἐξασφάλισε τὴν χοινὴ καταγωγή τῶν λαῶν αὐτῶν καὶ ἀρκετῶν ἄλλων, καθὼς ἡ μελέτη τῆς θεωρίας προχωροῦσε. Ἔτσι οἱ δυτικοευρωπαϊκὲς ἀπολυταρχίες ἐξασφάλισαν τίτλους εὐγενικῆς καταγωγῆς, ἐμφανιζόμενες ἆ ὡς οἱ γνήσιοι -λόγω Φυλετικῆς συγγενείας-κληρονόμοι τοῦ ἀρχαίου μεγαλείου καὶ τῶν Ἑλληνικῶν ἀνθρωπιστικῶν ἰδανικῶν. Ἐπιπλέον ἡ εὐρωπαϊκὴ ἀποικιαχκὴ κυριαρχία ἑρμηνεύθη χε μιὰ χαρά: ἦταν ἀναπόφευκτο, αὐτοὶ οἱ ἐνεργητικοὶ "Αρειοι, σκληραγωγημένοι στὶς συνθῆχες τοῦ Βορρᾶ, νὰ ἐπιθληθοῦν δικαιωματικὰ στοὺς κατώτερους καὶ πρωτόγονους λαοὺς τοῦ πλανήτη -- πρωτόγονους, γιατὶ δὲν διέθεταν τὰ ὅπλα καὶ τὴν πολεμικὴ τεχνολογία, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τοὺς εἰσθολεῖς. ̓Αποσιωπήθηκαν ἔτσι ὃ δόλος, οἱ θασανισμοὶ καὶ οἱ πόλεμοι, ποὺ κατέστρεψαν καὶ ἀποκτήνωσαν τοὺς