ΓΕ ΑΤΓΑΡΥΡΙΟΣ Ἡ δῆθεν σχέση τοῦ Ἰησοῦ μὲ τὴν Π. Διαθήκη (1) ΟΙΠΡΟΦΗΤΕΣ ΔΕΝ ΠΡΟΕΒΛΕΨΑΝ ΤΗΝ ΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ Β ́.ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 1. Ἡ ̓Ανάσταση τοῦ Ἰησοῦ «Πράξεις», κεφάλαιο 2, 25: «Προωρώμην τὸν Κύριον ἐνώπιόν μου διὰ παντός, ὅτι ἐκ δεξιῶν μου ἐστί, ἵνα μὴ σαλευθῶ. Διὰ τοῦτο ηὐφράνθη ἡ καρδία μου καὶ ἠγαλλιάσατο ἡ γλῶσσά μου, ἔτι δὲ ἡ σάρξ μου κατασκηνώσει ἐπ ̓ ἐλπίδι, ὅτι οὐκ ἐγκαταλείψεις τὴν ψυχήν μου εἰς ἅδην οὐδὲ δώσεις τὸν ὅσιόν σου ἰδεῖν διαφθοράν». Καὶ πάλι τὸν λόγο τὸν ἔχει ὁ Πέτρος. Μιλᾶ στὰ πλήθη τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς καὶ χρησιμοποιεῖ τοὺς μεμονωμένους αὐτοὺς στίχους τοῦ 15,8-10 (16,8-10) ψαλμοῦ. Οἱ θεολόγοι ἐπιμένουν, πὼς ὁ ψαλμωδὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης προεῖδε-προφήτεψε τὴν ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ. Ὅμως, ἂν διαθάσετε ὁλόκληρο τὸν 15ο ψαλμό, δὲν θὰ δρῆτε ἴχνος προφητικῆς διάθεσης. Σ ̓ αὐτὸν τὸν ψαλμὸ ὁ ὑμνωδὸς αἰσθάνεται τόσο μικρὸς μπροστὰ στὸν θεό του, ποὺ τὸν παρακαλεῖ νὰ τὸν προστατεύει. Ἡ ἐλπίδα του σ ̓ αὐτὸν εἶναι τόσο μεγάλη, ποὺ εἶναι σίγουρος πὼς δὲν θὰ τὸν ἀφήσει νὰ πάθει κανένα κακό. Αν ὁ Δαθὶδ ἔγραψε αὐτὸν τὸν ψαλμό, δικαιολογεῖται τὸ περιεχόμενό του. ̓Αν διαθάσει κανεὶς καὶ τοὺς ἄλλους ψαλμούς, ποὺ σ ̓ αὐτὸν ἀποδίδονται, θὰ διαπιστώσει, πὼς ὁ συγγραφέας τους κυριαρχεῖται ἀπὸ φόδο καταδίωξης. Καὶ θέδαια, γιὰ νὰ κρατήσει τὸν 6ασιλικό του θρόνο, ἄνοιξε ἐφταετῆ πόλεμο (δηλαδη ἐμφύλιο), μ ̓ αὐτοὺς ποὺ διεκδικοῦσαν νόμιμα τὴν 6ασιλεία. ἡ Ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς ἦταν ὁ Ἰσμπάλ, γιὸς τοῦ Σαούλ. Νίκησε ὁ Δαθίδ, ἀλλὰ μὲ τὴν συμμαχία τῶν Φιλισταίων καὶ μὲ τὶς δολοφονίες τῶν ἀντιπάλων του. [Σήμερα εἶναι «ἅγιος». "Ηταν ἄνθρωπος γεμᾶτος ἀντιφάσεις, ἐκδικη τικός, μὰ πολὺ τρυφερὸς στὸ γυναικεῖο φύλο. ̓ ̓Απόδειξη, ὅτι ὅρισε διάδοχό του τὸν Σολομῶντα, γιό του ἀπὸ μοιχεία, μὲ ὑπόδειξη τῆς Βηρσαθεέ]. Ποιητὴς λοιπόν, ναί. Βασιλιᾶς καλὸς γιὰ τοὺς Ἑδραίους, ναί. Προφήτης ὅμως, ὄχι. 2. Καὶ προφήτης ὁ Ἰησοῦς «Πράξεις» κεφάλαιο 3.22-26: «Προφή την ὑμῖν ἀναστήσει Κύ ὕριος ἐκτῶν ἀδελφῶν ὡς ἐμέ. Αὐτοῦ ἀκούσεσθε κατὰ πάντα ὅσα ἂν λαλήσῃ πρὸς ὑμᾶς. Εσται δὲ πᾶσα ψυχὴ ἥτις μὴ ἀκούσῃ τοῦ προφήτου ἐκείνου: ἐξολοθρευθήσεται ἐκ τοῦ λαοῦ». Τοῦτα τὰ λόγια σύμφωνα μὲ τὴν πληροφορία τῶν «Πράξεων» τὰ θεολογεῖ ὁ Πέτρος μπροστὰ στὸν ὄχλο. Τὰ ἀποσπᾶ ὁ συγγραφέας τῶν «Πράξεων» ἀπὸ τὸ Δευτερονόμιον (κεφ. 18, 15-16). Θέλει νὰ μᾶς πεῖ, πὼς ὁ «τροφήτης» τῶν προφητῶν καὶ ὁ νομοθέτης τῶν νομοθετῶν, ὁ Μωυσῆς, μάντεψε τὸν ἐρχομὸ τοῦ Υἱοῦ τῆς Μαρίας; Τὸν παρομοιάζει ἢ τὸν ταυτίζει μὲ τὸν ἑαυτό του, ποὺ σὰν ἄλλος Μωυσῆς θὰ παρουσιαζότανε κι αὐτὸς σὰν ἕνας ἐθνάρχης, νομοθέτης, προφήτης καὶ μεσίτης ἀνάμεσα στὸν Θεὸ καὶ τὸν λαό. Ἡ ταύτιση ὅμως αὐτὴ καθεαυτὴ ση μαίνει ἀρχηγὸ κράτους ἢ λαοῦ Ἰἢ ἐπαναστάτη, ὅμως ἡ λέξη «προφήτης» μαλακώνει τὸ πνεῦμα. 10, προφήτης εἶναι ὁ ἠθικὸς ἐλεγκτὴς τῆς διαφθορᾶς. Τὸ μοναδικό του ὅπλο εἶναι ὁ λόγος, χι αὐτὸς πρὸς ἐπαναφορὰν στὴν ἠθικὴ τάξη. Απὸ ἕναν τέτοιο πνευματικὸν ἀρχηγὸ τὸ Ρωμαϊκὸ «στάτους κθὸ» δὲν ἔχει νὰ φοθηθεῖ τίποτα. Τώρα, ποὺ τὸ κίνημα τοῦ Τησοῦ μπῆκε στὴν ὑψηλὴ προστασία τοῦ Ρωμαίου αὐτοκράτορα Μ. Κωνσταντίνου, ὁ