ΓΕ ΑΤΓΑΡΥΡΙΟΣ Ἡ δῆθεν σχέση τοῦ Ἰησοῦ μὲ τὴν Π. Διαθήκη (1) ΟΙΠΡΟΦΗΤΕΣ ΔΕΝ ΠΡΟΕΒΛΕΨΑΝ ΤΗΝ ΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ Β΄.ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ 1. Ἡ ᾿Ανάσταση τοῦ Ἰησοῦ «Πράξεις», κεφάλαιο 2, 25: «Προωρώμην τὸν Κύριον ἐνώπιόν µου διὰ πα- ντός, ὅτι ἐκ δεξιῶν µου ἐστί, ἵνα μὴ σαλευθῶ. Διὰ τοῦτο ηὐφράνθη ἡ καρδία µου καὶ ἠγαλλιάσατο ἡ γλῶσσά µου, ἔτι δὲ ἡ σάρξ µου κατασκηνώσει ἐπ᾽ ἐλπίδι, ὅτι οὐκ ἐγκαταλείψεις τὴν ψυχήν μου εἰς ἅδην οὐδὲ δώσεις τὸν ὅσιόν σου ἰδεῖν διαφθοράν». Καὶ πάλι τὸν λόγο τὸν ἔχει ὁ Πέτρος. Μιλᾶ στὰ πλήθη τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς καὶ χρησιμοποιεῖ τοὺς μεμονωμένους αὐτοὺς στίχους τοῦ 15,8-10 (16,8-10) ψαλμοῦ. Οἱ θεολόγοι ἐπιμένουν, πὼς ὁ ψαλμωδὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης προεῖδε-προφήτε- ψε τὴν ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ. Ὅμως, ἂν διαθάσετε ὁλόκληρο τὸν 15ο ψαλμό, δὲν θὰ δρῆτε ἴχνος προφητικῆς διάθεσης. Σ᾽ αὐτὸν τὸν ψαλμὸ ὁ ὑμνωδὸς αἰσθάνεται τόσο μικρὸς μπροστὰ στὸν θεό του, ποὺ τὸν παρακαλεῖ νὰ τὸν προστατεύει. Ἡ ἐλπίδα του σ᾽ αὐτὸν εἶναι τόσο μεγάλη, ποὺ εἶναι σίγουρος πὼς δὲν θὰ τὸν ἀφήσει νὰ πά- θει κανένα κακό. Αν ὁ Δαθὶδ ἔγραψε αὐτὸν τὸν ψαλμό, δικαιολογεῖται τὸ περιε- χόμενό του. ᾿Αν διαθάσει κανεὶς καὶ τοὺς ἄλλους ψαλμούς, ποὺ σ᾽ αὐτὸν ἀποδίδο- νται, θὰ διαπιστώσει, πὼς ὁ συγγραφέας τους κυριαρχεῖται ἀπὸ φόδο καταδίωξης. Καὶ θέδαια, γιὰ νὰ κρατήσει τὸν 6ασιλικό του θρόνο, ἄνοιξε ἐφταετῆ πόλεμο (δη- λαδη ἐμφύλιο), μ᾽ αὐτοὺς ποὺ διεκδικοῦσαν νόμιμα τὴν 6ασιλεία. ἡ Ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς ἦταν ὁ Ἰσμπάλ, γιὸς τοῦ Σαούλ. Νίκησε ὁ Δαθίδ, ἀλλὰ μὲ τὴν συμμαχία τῶν Φιλι- σταίων καὶ μὲ τὶς δολοφονίες τῶν ἀντιπάλων του. [Σήμερα εἶναι «ἅγιος». "Ηταν ἄνθρωπος γεμᾶτος ἀντιφάσεις, ἐκδικη τικός, μὰ πολὺ τρυφερὸς στὸ γυναικεῖο φύλο. ᾿᾽Απόδειξη, ὅτι ὅρισε διάδοχό του τὸν Σολομῶντα, γιό του ἀπὸ μοιχεία, μὲ ὑπόδει- ξη τῆς Βηρσαθεέ]. Ποιητὴς λοιπόν, ναί. Βασιλιᾶς καλὸς γιὰ τοὺς Ἑδραίους, ναί. Προφήτης ὅμως, ὄχι. 2. Καὶ προφήτης ὁ Ἰησοῦς «Πράξεις» κεφάλαιο 3.22-26: «Προφή την ὑμῖν ἀναστήσει Κύ ὕριος ἐκτῶν ἀδελ- φῶν ὡς ἐμέ. Αὐτοῦ ἀκούσεσθε κατὰ πάντα ὅσα ἂν λαλήσῃ πρὸς ὑμᾶς. Εσται δὲ πᾶσα ψυχὴ ἥτις μὴ ἀκούσῃ τοῦ προφήτου ἐκείνου: ἐξολοθρευθήσεται ἐκ τοῦ λαοῦ». Τοῦτα τὰ λόγια σύμφωνα μὲ τὴν πληροφορία τῶν «Πράξεων» τὰ θεολογεῖ ὁ Πέ- τρος μπροστὰ στὸν ὄχλο. Τὰ ἀποσπᾶ ὁ συγγραφέας τῶν «Πράξεων» ἀπὸ τὸ Δευτε- ρονόμιον (κεφ. 18, 15-16). Θέλει νὰ μᾶς πεῖ, πὼς ὁ «τροφήτης» τῶν προφητῶν καὶ ὁ νομοθέτης τῶν νομοθετῶν, ὁ Μωυσῆς, μάντεψε τὸν ἐρχομὸ τοῦ Υἱοῦ τῆς Μαρίας; Τὸν παρομοιάζει ἢ τὸν ταυτίζει μὲ τὸν ἑαυτό του, ποὺ σὰν ἄλλος Μωυσῆς θὰ παρου- σιαζότανε κι αὐτὸς σὰν ἕνας ἐθνάρχης, νομοθέτης, προφήτης καὶ μεσίτης ἀνάμεσα στὸν Θεὸ καὶ τὸν λαό. Ἡ ταύτιση ὅμως αὐτὴ καθεαυτὴ ση μαίνει ἀρχηγὸ κράτους ἢ λαοῦ Ἰ ἢ ἐπαναστάτη, ὅμως ἡ λέξη «προφήτης» μαλακώνει τὸ πνεῦμα. 10, προφήτης εἶναι ὁ ἠθικὸς ἐλεγκτὴς τῆς διαφθορᾶς. Τὸ μοναδικό του ὅπλο εἶναι ὁ λόγος, χι αὐτὸς πρὸς ἐπαναφορὰν στὴν ἠθικὴ τάξη. Απὸ ἕναν τέτοιο πνευματικὸν ἀρχηγὸ τὸ Ρωμαϊκὸ «στάτους κθὸ» δὲν ἔχει νὰ φοθηθεῖ τίποτα. Τώρα, ποὺ τὸ κίνημα τοῦ Τη- σοῦ μπῆκε στὴν ὑψηλὴ προστασία τοῦ Ρωμαίου αὐτοκράτορα Μ. Κωνσταντίνου, ὁ