ΜΕΤΕΟΡΙΣΗΜ Ο 1 Υ πάρχει ἕνα θεμελιῶδες ἐρωτηματικὸ γιὰ ὅσους προσπαθοῦν νὰ προωθήσουν ἐλεύθερα καὶ χωρὶς ἀναστολὲς τὴν ἀναζήτησή τους πάνω στὸ μεγάλο θέμα τῆς ἑλληνικότητας: Ἣ ἑλληνικότητα στὴν καθαρή, ἀκραιφνῆ κι ἄπεφθη οὐσία της εἶναι, ναί, ἀξία καὶ ποιότητα πνευματική, συνειδησιακή, εἶναι προσωπικὴ σκοπιὰ θεωρήσεὡς τοῦ ὑποκειμένου καὶ τοῦ ἀντικειμένου, εἶναι ἐποπτεία τῆς ὑπάρξεως καὶ τοῦ Κόσμου (μ ̓ ἕνα λόγο: τοῦ ὄντος ποὺ εἶναι ἕνα, ἀφοῦ ὁ δυϊσμὸς εἶναι καὶ ξένος πρὸς τὴν αὐθεντικὴ ἑλληνικότητα καὶ παραπλανητικὸ ἐφεύρημα τῆς λογοκρατικῆς σκοπιμότητας): Τοῦτο ἄραγε σημαίνει, ὅτι ὁ φορέας τῆς ἕλληνικότητας, δηλαδή ὁ συνειδησιακὰ Ἕλληνας, ἀνεξάρτητα ἐθνικῆς, φυλετικῆς, πολιτικῆς καταστάσεως καὶ λοιπῶν φορμαλιστικῶν γνωρισμάτων, θεᾶται κι ἐρευνᾶ τὸ ὄν ---καὶ πλέον οὔ; ̓Ορέγεται, βιώνει καὶ προσεγγίζει τὴν ἀλήθεια--- κι ἐδῶ σταματᾶ; Ἡ συνειδησιακἡ καὶ ὑπαρξιακὴ του τελειοποίηση, ἡ ἐσωτερική του ἀπελευθέρωση καὶ ἐξαλήθευση ἀντιπροσωπεύει τὸ τέλος, τὸ ἰδανικό του τέρμα; Μὲ ἄλλα λόγια, Ἕλληνας εἶναι ὁ ἐλεύθερος πνευματικὸς καὶ θεωρητικὸς ἄνθρωπος ἁπλῶς ---κι ὄχι ταυτόχρονα ὁ δρῶν, ὁ ἀγωνιζόμενος, ὁ πράττων τὴν ἐλευθερία καὶ ὁ πράττων τὴν ἀλήθεια, Τὰ ἐρωτηματικὰ αὐτὰ ἀνακύπτουν σὰν ἕνα πανύψηλο φράγμα μπροστὰ σ ̓ ὅσους φθάνουν σὲ κάποιο ἀνώτερο βαθμὸ ἑλληνοποιήσεως ἐσωτερικῆς, σ ̓ ὅσους ἔχουν ἀποτινάξει τὸν ὀγκόλιθο τῶν συμβατικῶν ἀναστολῶν καὶ πλανῶν καὶ πλέουν ὁλοταχῶς πρὸς τ ̓ ἀνοιχτὰ πελάγη τῆς οὐσίας καὶ τῆς γνώσεως. Φράγμα, ποὺ στὸ βάθος του συνίσταται στὸ φοβερὸ δίλημμα: Ἤ παραμένοντας θεωρητικὸς ἄνθρωπος συνεχίζω ἀπερίσπαστα τὴν ἐξαλήθευση καὶ ἐλευθέρωσή μου ἤ ἀναμιγνυόμενος στὰ πρακτικά, τὰ δημόσια, τὰ πράγματα τῆς ζωῆς γενικά, ἀναστέλλω, διακόπτω ἤ ἐπιβραδύνω τὴν πορεία μου πρὸς τὸ τέλειο, τὸ ἐλεύθερο, τὸ ἀληθινό! Τὸ δίλημμα εἶναι τραγικό, καὶ δὲν ὑπάρχει καμμιὰ ἐλεύθερη καὶ φωτεινὴ συνείδηση στὴν ἱστορία τοῦ Πνεύματος ποὺ νὰ μὴν αὐτοβασανίστηκε καὶ νὰ μὴν αὐτοσπαράχτηκε μπροστὰ στὴν ἀδυσώπητη αὐτὴ πρόκληση. Δὲν μοῦ εἶναι δυνατὸν ἐξ ἀντικειμένου ν ̓ ἀνερευνήσῳ ἐδῶ, μέσα στὰ πλαίσια ἑνὸς μικροῦ σημειώματος, ἱστορικὰ τὸ θέμα, ἀλλὰ ὑπενθυμίζω ἁπλῶς τὶς χαρακτηριστικὲς περιπτώσεις ὡρισμένων γιγάντων τῆς ἐλεύθερης σκέψεως, ὅπως τοῦ ἫἩράκλειτου, τοῦ Πυθαγόρα, τοῦ Πλάτω-' νος, τοῦ Γκαῖτε κλπ., ποὺ πάλαιψαν πολὺ γύρω ἀπὸ τὸ δίλημμα αὐτό, γιὰ νὰ καταλήξουν τελικὰ εἴτε στὴν ἀπόλυτη καὶ συνειδητὴ ἄρνηση νὰ δράσουν πρακτικὰ (Ἡράκλειτος), εἴτε στὴν ἐκ μέρους τῆς ἐξουσίσς ἐκμηδένιση τῆς δράσεώς τους (Πυθαγόρας), εἴτε στὴν ἀποτυχία τους νὰ συνδυάσουν τό θεωρεῖν τὴν ἀλήθεια μὲ τὸ πράττειν τὴν ᾱλήθεια (Πλάτων -- ταξίδια του στὴ Σικελία---, Γκαῖτε). Τ ελικά, δηλαδή, εἶναι ἀσυμβίβαστη ἡ συνειδησιακὴ ἐξαλήθευση κι ἐλευθέρωση μὲ τὴν πράξη; Καί, πιὸ συγκεκριμένα, τὸ ἰδανικὸ καὶ ἡ βίωση τῆς ἑλληνικότητας εἶναι ὑπόθεση αὐστηρὰ