ΜΕΤΕΟΡΙΣΗΜ Ο 1 Υ πάρχει ἕνα θεμελιῶδες ἐρωτη- ματικὸ γιὰ ὅσους προσπαθοῦν νὰ προωθήσουν ἐλεύθερα καὶ χωρὶς ἀνα- στολὲς τὴν ἀναζήτησή τους πάνω στὸ μεγάλο θέμα τῆς ἑλληνικότητας: Ἣ ἑλληνικότητα στὴν καθαρή, ἀκραιφνῆ κι ἄπεφθη οὐσία της εἶναι, ναί, ἀξία καὶ ποιότητα πνευματική, συνειδησια- κή, εἶναι προσωπικὴ σκοπιὰ θεωρήσε- ὡς τοῦ ὑποκειμένου καὶ τοῦ ἀντικειμέ- νου, εἶναι ἐποπτεία τῆς ὑπάρξεως καὶ τοῦ Κόσμου (μ᾽ ἕνα λόγο: τοῦ ὄντος ποὺ εἶναι ἕνα, ἀφοῦ ὁ δυϊσμὸς εἶναι καὶ ξένος πρὸς τὴν αὐθεντικὴ ἑλληνικότη- τα καὶ παραπλανητικὸ ἐφεύρημα τῆς λογοκρατικῆς σκοπιμότητας): Τοῦτο ἄραγε σημαίνει, ὅτι ὁ φορέας τῆς ἕλ- ληνικότητας, δηλαδή ὁ συνειδησιακὰ Ἕλληνας, ἀνεξάρτητα ἐθνικῆς, φυλε- τικῆς, πολιτικῆς καταστάσεως καὶ λοιπῶν φορμαλιστικῶν γνωρισμάτων, θεᾶται κι ἐρευνᾶ τὸ ὄν ---καὶ πλέον οὔ; ᾿Ορέγεται, βιώνει καὶ προσεγγίζει τὴν ἀλήθεια--- κι ἐδῶ σταματᾶ; Ἡ συνει- δησιακἡ καὶ ὑπαρξιακὴ του τελειοποί- ηση, ἡ ἐσωτερική του ἀπελευθέρωση καὶ ἐξαλήθευση ἀντιπροσωπεύει τὸ τέ- λος, τὸ ἰδανικό του τέρμα; Μὲ ἄλλα λόγια, Ἕλληνας εἶναι ὁ ἐλεύθερος πνευματικὸς καὶ θεωρητικὸς ἄνθρω- πος ἁπλῶς ---κι ὄχι ταυτόχρονα ὁ δρῶν, ὁ ἀγωνιζόμενος, ὁ πράττων τὴν ἐλευθερία καὶ ὁ πράττων τὴν ἀλήθεια, Τὰ ἐρωτηματικὰ αὐτὰ ἀνακύπτουν σὰν ἕνα πανύψηλο φράγμα μπροστὰ σ᾽ ὅσους φθάνουν σὲ κάποιο ἀνώτερο βαθμὸ ἑλληνοποιήσεως ἐσωτερικῆς, σ᾽ ὅσους ἔχουν ἀποτινάξει τὸν ὀγκόλι- θο τῶν συμβατικῶν ἀναστολῶν καὶ πλανῶν καὶ πλέουν ὁλοταχῶς πρὸς τ᾽ ἀνοιχτὰ πελάγη τῆς οὐσίας καὶ τῆς γνώσεως. Φράγμα, ποὺ στὸ βάθος του συνίσταται στὸ φοβερὸ δίλημμα: Ἤ παραμένοντας θεωρητικὸς ἄνθρωπος συνεχίζω ἀπερίσπαστα τὴν ἐξαλήθευ- ση καὶ ἐλευθέρωσή µου ἤ ἀναμιγνυόμε- νος στὰ πρακτικά, τὰ δηµόσια, τὰ πράγματα τῆς ζωῆς γενικά, ἀναστέλ- λω, διακόπτω ἤ ἐπιβραδύνω τὴν πο- ρεία µου πρὸς τὸ τέλειο, τὸ ἐλεύθερο, τὸ ἀληθινό! Τὸ δίληµµα εἶναι τραγικό, καὶ δὲν ὑπάρχει καμμιὰ ἐλεύθερη καὶ φωτεινὴ συνείδηση στὴν ἱστορία τοῦ Πνεύματος ποὺ νὰ μὴν αὐτοβασανί- στηκε καὶ νὰ μὴν αὐτοσπαράχτηκε μπροστὰ στὴν ἀδυσώπητη αὐτὴ πρόκληση. Δὲν μοῦ εἶναι δυνατὸν ἐξ ἀντικειμένου ν᾽ ἀνερευνήσῳ ἐδῶ, µέσα στὰ πλαίσια ἑνὸς μικροῦ σημειώμα- τος, ἱστορικὰ τὸ θέμα, ἀλλὰ ὑπενθυμί- ζω ἁπλῶς τὶς χαρακτηριστικὲς περι- πτώσεις ὡρισμένων γιγάντων τῆς ἐ- λεύθερης σκέψεως, ὅπως τοῦ ἫἩρά- κλειτου, τοῦ Πυθαγόρα, τοῦ Πλάτω-' νος, τοῦ Γκαῖτε κλπ., ποὺ πάλαιψαν πολὺ γύρω ἀπὸ τὸ δίλημμα αὐτό, γιὰ νὰ καταλήξουν τελικὰ εἴτε στὴν ἀπό- λυτη καὶ συνειδητὴ ἄρνηση νὰ δράσουν πρακτικὰ (Ἡράκλειτος), εἴτε στὴν ἐκ μέρους τῆς ἐξουσίσς ἐκμηδένιση τῆς δράσεώς τους (Πυθαγόρας), εἴτε στὴν ἀποτυχία τους νὰ συνδυάσουν τό θεω- ρεῖν τὴν ἀλήθεια μὲ τὸ πράττειν τὴν ᾱ- λήθεια (Πλάτων -- ταξίδια του στὴ Σικελία---, Γκαῖτε). Τ ελικά, δηλαδή, εἶναι ἀσυμβίβαστη ἡ συνειδησιακὴ ἐξαλήθευση κι ἐ- λευθέρωση μὲ τὴν πράξη; Καί, πιὸ συγ- κεκριμένα, τὸ ἰδανικὸ καὶ ἡ βίωση τῆς ἑλληνικότητας εἶναι ὑπόθεση αὐστηρὰ