4 9 4 , Διεθνης οἰχκονομικη τυραννία Ἡ ἀνάπτυξις τῶν μεγαλοπόλεων (6λ. «Δαυλόν», τ. 179) δὲν ἦταν μόνον ἕνα παρεπόμενο φαινόμενο τῆς μεταφορᾶς τοῦ οἰκονομικοῦ κέντρου ἀπὸ τοὺς τόπους τῆς πρωτογενοῦς παραγωγῆς στὰ ἐμπορικὰ-τραπεζικὰ κέντρα. Αν κάτι τέτοιο συνέθαινε, οἱ μεγαλοπόλεις δὲν θὰ εἶχαν γνωρίσει αὐτὴ τὴν ἐξωλογικὴ ἀνάπτυξιν μὲ τὰ μεγάλα προθλήματα. Προθλήματα, ποὺ εἶχαν ἐπισημανθή στὸ συνέδριο ΗΑΒΙΤΑΤΙ τὸ 1976 στὸν Καναδᾶ καὶ πού, ἀντὶ νὰ περιοριστοῦν, διογκώθηκαν, ὅπως ἐπισημάνθηχε στὸ συνέδριο ΗΑΒΙΤΑΤ ΙΙ, ποὺ ἔγινε τὸν Ἰούνιο τοῦ 1996 στὴν Κωνσταντινούπολιν. Μία εἰκοσαετία χαμένη, γιατὶ ἔτσι τὸ ἠθέλησαν οἱ ἐξουσιαστές. Σ ̓ ἕνα ἀπὸ τὰ φυλλάδια, ποὺ ἐκυχλοφόρησε ὁ ΟΗΕ (ἑλληνικὸ τμῆμα) σὲ συνεργασία μὲ τὸ ΥΠΕΧΩΔΕ γιὰ τὴν ΗΑΒΙΤΑΤ ΙΙ (διάσκεψις γιὰ τοὺς ἀνθρώπινους οἰκισμοὺς) διαθάζουμε: « ̓πὶ πλέον ἕνας αὐξανόμενος ἀριθμὸς πόλεων παίζει σημαντικὸ ρόλο στὴ διεθνοποίηση τῆς οἰκονομίας συμμετέχοντας στὴν παγκόσμια ἀγορὰ καὶ τὸ ἐμπόριο». Δηλαδὴ χάριν τῆς διεθνοποιήσεως τῆς οἰκονομίας καὶ τῆς παγκόσμιας ἀγορᾶς 600 ἐκατομμύρια ἄνθρωποι ζοῦνε σὲ τρῶγλες, μέσα σὲ ἄθλιες συνθῆκες, δορὰ ἐγκληματικῶν ἐνεργειῶν (π.χ. τὰ ἀλητάκια τοῦ Ρίο ντὲ Ἰανέῖρο στὴν Βραζιλία, ποὺ θρίσκονται καθημερινὰ νεχρὰ στοὺς δρόμους τῆς πόλεως) ἢ ἔχουν χιλιάδες θύματα ἀπὸ ἐπιδημίες ἐξ αἰτίας τῶν συνθηκῶν διαδιώσεως. Ἡ αὐξανόμενη δία καὶ ἡ διάδοσις τῶν ναρκωτικῶν, ἡ σύστασις ὅλο καὶ πιὸ σκληρῶν συμμοριῶν ἐπιτείνει τὴν ἐφιαλτικὴν εἰκόνα. Τὰ προαναφερθέντα φυλλάδια τοῦ ΟΗΕ μᾶς θεθαιώνουν, πώς: ««Η ἀνεπαρκὴς ἡγεσία, ἡ διαφθορὰ καὶ ἡ κακὴ διαχείοιση ἔχουν ἐπιξήμιες ἐπιπτώσεις στὴ φυσική, περιδαλλοντική, κοινωνικὴ καὶ ἠθικὴ δομὴ τῶν πόλεων». Μακάρι ἱ ὅμως νὰ ἦταν τόσο ἁπλὲς οἱ αἰτίες' θὰ εἶχε θεραπευθῆ τὸ κακό. Αποτελεῖ, ὅπως θὰ φανῇ, τὸ ζητούμενο ἀπὸ τοὺς ἐξουσιαστές. Αν ἡ ἀνεπαρκῆς ἡγεσία ήταν ἕνα Φαινόμενο παροδικόν, εὔκολα θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀλλάξῃ. ̓Αντίθετα όλέπουμε ἀνεπαρκεῖς ἡγεσίες, ὅτι διαδέχονται ἡ μία τὴν ἄλλη. Μᾶς ἔλεγαν στὶς πρῶτες ἡμέρες τῆς μεταπολιτεύσεως, ὅτι ἡ οἰκονομία ἐθάδιζε κακῶς, γιατὶ οἱ στρατιωτικοί, ποὺ ἐκυδέρνων, ἦσαν ἀνίδεοι τῶν πολιτικῶν πραγμάτων. Μόνον ποὺ οἱ μετέπειτα πολιτικὲς ἡγεσίες, ἀντὶ νὰ διασώσουν τὴν οἰκονομία, τὴν προσέδεσαν περισσότερο στὸ ἅρμα τῆς ἐξαρτήσεως ἀπὸ ξένα κέντρα. Ἐφθάσαμε στὸ κατάντημα, γιὰ τὴν τύπωσιν χαρτονομισμάτων ὑπεύθυνες νὰ εἶναι οἱ Βρυξέλλες καὶ ὄχι νὰ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὰ ἀποθέματα σὲ χρυσὸ καὶ συνάλλαγμα. Στὶς ΗΠΙΑ ἡ τύπωσις χαρτονομισμάτων ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις τοῦ διατραπεζικοῦ κεφαλαίου.’ Αλλωστε τὴν οἰκονομικὴν πολιτικὴ δὲν τὴν καθορίζουν οἱ κυδερνήσεις ἀλλὰ οἱ τράπεζες. Οἱ ὅροι συγκλίσεως, ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὴν συνθήκην τοῦ Μάαστριχτ, ἔχουν καθορισθῆ ἀπὸ τὴν Γερμανικὴ Κεντρικὴ Τράπεζα. Μὲ τὴν σειρά τους δὲ οἱ ἐθνικὲς κεντρικὲς τράπεζες χειραγωγοῦν τὶς ἐθνικὲς οἰκονομίες. ἊΑν διαδάσουμε τὴν ὁμιλίαν τοῦ Διοικητοῦ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος στὴν ἐτήσια συνέλευσιν ἀπολογισμοῦ, θὰ εὕρουμε ὅλα τὰ υτοιχεῖα, ποὺ θὰ συνθέσουν τὸν χυθερνητικὸ προὔπολογισμό. Στὶς Ἰνδίες μία ἐπιδημία χολέρας ἐστοίχισε πολὺ περισσότερο ἀπ ̓ ὅ,τι θὰ ἐστοίχιζαν τὰ μέτρα προλή ψεώς της: ἁπλῶς τέτοια δαπάνη δὲν προεθλέπετο στὸν προὐπολογισμό. Μὲ δεδομένο, ὅτι οἱ ἐθνικὲς οἰκονομίες σχεδιάζονται πλέον στὸ διεθνὲς κέντρο ἐξουσίας, μᾶς κάνει νὰ ἀντιλαμδανό-