4 9 4 , Διεθνης οἰχκονομικη τυραννία Ἡ ἀνάπτυξις τῶν µεγαλοπόλεων (6λ. «Δαυλόν», τ. 179) δὲν ἦταν µόνον ἕνα παρεπόµενο φαινόμενο τῆς μεταφορᾶς τοῦ οἰκονομικοῦ κέντρου ἀπὸ τοὺς τό- πους τῆς πρωτογενοῦς παραγωγῆς στὰ ἐμπορικὰ-τραπεζικὰ κέντρα. Αν κά- τι τέτοιο συνέθαινε, οἱ μεγαλοπόλεις δὲν θὰ εἶχαν γνωρίσει αὐτὴ τὴν ἐξωλο- γικὴ ἀνάπτυξιν μὲ τὰ μεγάλα προθλήματα. Προθλήµατα, ποὺ εἶχαν ἐπιση- μανθή στὸ συνέδριο ΗΑΒΙΤΑΤΙ τὸ 1976 στὸν Καναδᾶ καὶ πού, ἀντὶ νὰ περιο- ριστοῦν, διογκώθηκαν, ὅπως ἐπισημάνθηχε στὸ συνέδριο ΗΑΒΙΤΑΤ ΙΙ, ποὺ ἔγι- νε τὸν Ἰούνιο τοῦ 1996 στὴν Κωνσταντινούπολιν. Μία εἰκοσαετία χαμένη, γιατὶ ἔτσι τὸ ἠθέλησαν οἱ ἐξουσιαστές. Σ᾽ ἕνα ἀπὸ τὰ φυλλάδια, ποὺ ἐκυχλοφόρησε ὁ ΟΗΕ (ἑλληνικὸ τμῆμα) σὲ συνεργασία μὲ τὸ ΥΠΕΧΩΔΕ γιὰ τὴν ΗΑΒΙΤΑΤ ΙΙ (διάσκεψις γιὰ τοὺς ἀνθρώπινους οἰκισμοὺς) διαθάζουµε: «᾽πὶ πλέον ἕνας αὐξανόμενος ἀριθμὸς πόλεων παίζει σημαντικὸ ρόλο στὴ διεθνοποίηση τῆς οἰκονομίας συμμετέχοντας στὴν παγκόσμια ἀγορὰ καὶ τὸ ἐμπόριο». Δηλαδὴ χάριν τῆς διεθνοποιήσεως τῆς οἰκονομίας καὶ τῆς παγκόσμιας ἀγορᾶς 600 ἐκα- τομμύρια ἄνθρωποι ζοῦνε σὲ τρῶγλες, μέσα σὲ ἄθλιες συνθῆκες, δορὰ ἐγκλη- ματικῶν ἐνεργειῶν (π.χ. τὰ ἀλητάκια τοῦ Ρίο ντὲ Ἰανέῖρο στὴν Βραζιλία, ποὺ θρίσκονται καθημερινὰ νεχρὰ στοὺς δρόμους τῆς πόλεως) ἢ ἔχουν χιλιάδες θύματα ἀπὸ ἐπιδημίες ἐξ αἰτίας τῶν συνθηκῶν διαδιώσεως. Ἡ αὐξανόμενη δία καὶ ἡ διάδοσις τῶν ναρκωτικῶν, ἡ σύστασις ὅλο καὶ πιὸ σκληρῶν συμμο- ριῶν ἐπιτείνει τὴν ἐφιαλτικὴν εἰκόνα. Τὰ προαναφερθέντα φυλλάδια τοῦ ΟΗΕ μᾶς θεθαιώνουν, πώς: ««Η ἀνεπαρκὴς ἡγεσία, ἡ διαφθορὰ καὶ ἡ κακὴ διαχεί- οιση ἔχουν ἐπιξήμιες ἐπιπτώσεις στὴ φυσική, περιδαλλοντική, κοινωνικὴ καὶ ἠθικὴ δομὴ τῶν πόλεων». Μακάρι ἱ ὅμως νὰ ἦταν τόσο ἁπλὲς οἱ αἰτίες' θὰ εἶχε θεραπευθῆ τὸ κακό. Απο- τελεῖ, ὅπως θὰ φανῇ, τὸ ζητούμενο ἀπὸ τοὺς ἐξουσιαστές. Αν ἡ ἀνεπαρκῆς ἡγεσία ήταν ἕνα Φαινόμενο παροδικόν, εὔκολα θὰ ἦτο δυνατὸν νὰ ἀλλάξῃ. ᾿Αντίθετα όλέπουμε ἀνεπαρκεῖς ἡγεσίες, ὅτι διαδέχονται ἡ μία τὴν ἄλλη. Μᾶς ἔλεγαν στὶς πρῶτες ἡμέρες τῆς μεταπολιτεύσεως, ὅτι ἡ οἰκονομία ἐθάδιζε κακῶς, γιατὶ οἱ στρατιωτικοί, ποὺ ἐκυδέρνων, ἦσαν ἀνίδεοι τῶν πολιτικῶν πραγμάτων. Μόνον ποὺ οἱ μετέπειτα πολιτικὲς ἡγεσίες, ἀντὶ νὰ διασώσουν τὴν οἰκονομία, τὴν προσέδεσαν περισσότερο στὸ ἅρμα τῆς ἐξαρτήσεως ἀπὸ ξένα κέντρα. Ἐφθάσαμε στὸ κατάντημα, γιὰ τὴν τύπωσιν χαρτονομισμάτων ὑπεύθυνες νὰ εἶναι οἱ Βρυξέλλες καὶ ὄχι νὰ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὰ ἀποθέματα σὲ χρυσὸ καὶ συνάλλαγμα. Στὶς ΗΠΙΑ ἡ τύπωσις χαρτονομισμάτων ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις τοῦ διατραπεζικοῦ κεφαλαίου.’ Αλλωστε τὴν οἰκονομικὴν πο- λιτικὴ δὲν τὴν καθορίζουν οἱ κυδερνήσεις ἀλλὰ οἱ τράπεζες. Οἱ ὅροι συγκλί- σεως, ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὴν συνθήκην τοῦ Μάαστριχτ, ἔχουν καθορισθῆ ἀπὸ τὴν Γερμανικὴ Κεντρικὴ Τράπεζα. Μὲ τὴν σειρά τους δὲ οἱ ἐθνικὲς κε- ντρικὲς τράπεζες χειραγωγοῦν τὶς ἐθνικὲς οἰκονομίες. ἊΑν διαδάσουμε τὴν ὁμιλίαν τοῦ Διοικητοῦ τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος στὴν ἐτήσια συνέλευσιν ἀπολογισμοῦ, θὰ εὕρουμε ὅλα τὰ υτοιχεῖα, ποὺ θὰ συνθέσουν τὸν χυθερνη- τικὸ προὔπολογισμό. Στὶς Ἰνδίες μία ἐπιδημία χολέρας ἐστοίχισε πολὺ περισ- σότερο ἀπ᾽ ὅ,τι θὰ ἐστοίχιζαν τὰ μέτρα προλή ψεώς της: ἁπλῶς τέτοια δαπάνη δὲν προεθλέπετο στὸν προὐπολογισμό. Μὲ δεδομένο, ὅτι οἱ ἐθνικὲς οἰκονομίες σχεδιάζονται πλέον στὸ διεθνὲς κέντρο ἐξουσίας, μᾶς κάνει νὰ ἀντιλαμδανό-