ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΡΡΑΣ. ΛΙΝΟΣΚΑΡΖΗΣ: Ἕνας ὁραματιστῆς τοῦ Ἑλληνισμοῦ Τὸ πολιτικὸ καὶ πνευματικὸ κατεστημένο -εἰδικότερα τῆς τελευταίας 2θετίας-δὲν ἄφησε χῶρο γιὰ τὴν προθολὴ τοῦ ἔργου καὶ τῶν ἰδεῶν κορυφαίων Ἑλλήνων Φωτιστῶν. ̓Αντιθέτως εὐνόησε τὴν ἀναγόρευση σὲ πνευματικοὺς ταγοὺς διαφόρων τυχάρπαστων καὶ ἰδιόρρυθμων τύπων. Μὲ τὸ παρὸν κείμενο ἐρχόμαστε νὰ σκιαγραφήσουμε ὁρισμένες πτυχὲς τοῦ ἔργου του καὶ νὰ τιμήσουμε τὸν πρωτοπόρο ἐργάτη τοῦ Νεοελληνικοῦ πνεύματος, τὸν Λίνο Καρζῇ. Βαθὺς γνώστης τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πνεύματος, τῆς ἱστορίας μας καὶ τῶν συγχρόνων παγκοσμίων προόλημάτων ὑπῆρξε ὁ ἀναδιωτὴς τοῦ ̓Αρχαίου ̓Αττικοῦ Δράματος. Χρησιμοποίησε καὶ δίδαξε τὸ ̓Αρχαῖο Θέατρο ὄχι ὡς αὐτοσκοπὸ ἀλλὰ ὡς μέσο, γιὰ νὰ ὁδηγηθοῦν οἱ Ἕλληνες στὴν πνευματική τους ̓Αναγέννηση. Φανατικὸς ἑνὸς οἰκουμενικοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ προσπάθησε -ὅπως σημειώνει ὁ καθηγητὴς Δ. Τσάκωνας- νὰ συνδέσει τὸ μήνυμα τοῦ Περικλῆ Γιαννόπουλου μὲ τὴν Δελφικὴ ̓Ιδέα τοῦ Σικελιανοῦ καὶ τὴν Κοινοτικὴ Πολιτεία τοῦ Καραθίδα, γιὰ νὰ δώσει ζωντανότερη ἔκφραση στὴ διαχρονικὴ ἑνότητα τοῦ ἛἙλληνισμοῦ. Ἐπιζητοῦσε δὲ μία νέα ἁρμονία ἀνάμεσα στὴ χριστιανικὴ καὶ ἀρχαιοελληνικὴ ἀντίληψη μὲ τὴν παρεμδολὴ τῆς δημοτικῆς παράδοσης, ποὺ θὰ μποροῦσε ν ̓ ἀποδιώξει τὴν ἀλληλοσύγκρουση τῶν δύο πρώτων. Μέσα ἀπ ̓ τὴ ζωή, τὴν ποίηση, τὰ κείμενα καὶ τὴν ἀφιέρωσή του στὴν ἀναστήλωση τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Θεάτρου διακρίνονται ἡ ἑλληνικὴ διοθεωρία καὶ κοσμοθεωρία μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε νὰ κατατάσσεται δικαίως στοὺς θεωρητικοὺς τοῦ νέου Ἑλληνισμοῦ. Ὃ Λίνος Καρζῆς γεννήθηκε τὸ 1894 στὴν ̓Αθήνα καὶ ἀπὸ νεαρὴ ἡλικία θὰ ἐκδηλωθεῖ ἡ πνευματικὴ ἀναζήτηση καὶ εὐαισθησία του. Ἤδη ὡς μαθητὴς γυμνασίου στὸ Βαρθάκειο θὰ ἐκδώσει τὴν πρώτη του ποιητικὴ συλλογὴ «Συμφωνίες» μὲ τὸ ψευδώνυμο Λίνος Αττις. Θὰ ἀκολουθήσουν νομικὲς σπουδὲς στὴν ̓Αθήνα, παγχόσμιας λογοτεχνίας στὴ Σορθόννη καὶ ἡ στράτευσή του τὸ 1914. Τὴν δικηγορία θὰ τὴν ἀσκήσει ἐπὶ 35 χρόνια, ἐνῶ τὸ 1928 παντρεύεται μὲ τὴν Αννα Λέκα. Τὸ 1919 θὰ ἐκδώσει μόνος του τὸ μηνιαῖο περιοδικὸ «Δελτίο» μὲ ὑπότιτλο «Ὁδηγητὴς» σὲ μιὰ προσπάθεια πνευματικοῦ συναγερμοῦ καὶ ἀνθοφορίας τῆς νέας γενιᾶς. Τὸ 1920 δίνει διάλεξη στὸ θέατρο «Κοτοπούλη» γιὰ τὸν Περικλῆ Γιαννόπουλο στὴν ἐπέτειο τῶν δέκα χρόνων ἀπὸ τὸν καλπασμό του πρὸς τὰ Ἠλύσια Πεδία, ἀφοῦ εἶχε ρίξει τὸν σπόρο στὴν ὑπόθεση τῆς ἐθνικῆς ἀναγεννήσεως. Ὃ Καρζῆς θὰ μείνει πάντα πιστὸς στὸ μήνυμα τοῦ Π. Γιαννόπουλου, ὅτι «προορισμὸς τοῦ “Ελληνος εἰς τὸν κόσμον αὐτὸν ἦταν καὶ θὰ εἶναι ὁ ἐξανθρωπισμὸς τῆς οἰκουμένης». ΤΟ «ΔΕΛΤΙΟ» Τὰ τέσσερα φύλλα ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «Δελτίο» ἐκδόθηκαν τὸ 1919 σὲ μιὰ ἐποχὴ ἐθνικῆς ἐξάρσεως, ἀφοῦ ὁ στρατός μας ξαναπατοῦσετὴν ̓Ανατολίτισσα γῆ μας καὶ τὰ σύνορά μας εὑρίσκοντο στὸν Αἷμο, στὴν Πόλη καὶ στὸν Μαίανδρο. Ὁ Λ. Καρζῆς ζητοῦσε μέσω τοῦ «Δελτίου» τὴ σύσταση Πνευματικῆς Ἑστίας, ποὺ θὰ καθώριζε τὰ δασικὰ στοιχεῖα τοῦ Ἕλληνα καὶ θὰ ὑπέδειχνε τὸν καταλληλότερο τρόπο ἀνασυνθέσεως τῆς νεοελληνικῆς πνευματικῆς καὶ κοινωνικῆς ὀντότητος. Ἡ πνευματικὴ αὐτὴ ἑστία θὰ μόρφωνε μιὰ ὁμάδα ὁδηγητῶν, ποὺ σκορπι-