ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΡΡΑΣ. ΛΙΝΟΣΚΑΡΖΗΣ: Ἕνας ὁραματιστῆς τοῦ Ἑλληνισμοῦ Τὸ πολιτικὸ καὶ πνευματικὸ κατεστημένο -εἰδικότερα τῆς τελευταίας 2θετίας-- δὲν ἄφησε χῶρο γιὰ τὴν προθολὴ τοῦ ἔργου καὶ τῶν ἰδεῶν κορυφαίων Ἑλλήνων Φωτιστῶν. ᾽Αντιθέτως εὐνόησε τὴν ἀναγόρευση σὲ πνευματικοὺς ταγοὺς διαφό- ρων τυχάρπαστων καὶ ἰδιόρρυθμων τύπων. Μὲ τὸ παρὸν κείμενο ἐρχόμαστε νὰ σκιαγραφήσουμε ὁρισμένες πτυχὲς τοῦ ἔργου του καὶ νὰ τιμήσουμε τὸν πρωτο- πόρο ἐργάτη τοῦ Νεοελληνικοῦ πνεύματος, τὸν Λίνο Καρζῇ. Βαθὺς γνώστης τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πνεύματος, τῆς ἱστορίας μας καὶ τῶν συγχρόνων παγκοσμίων προόλημάτων ὑπῆρξε ὁ ἀναδιωτὴς τοῦ ᾿Αρχαίου ᾽Αττι- κοῦ Δράματος. Χρησιμοποίησε καὶ δίδαξε τὸ ᾿Αρχαῖο Θέατρο ὄχι ὡς αὐτοσκοπὸ ἀλλὰ ὡς μέσο, γιὰ νὰ ὁδηγηθοῦν οἱ Ἕλληνες στὴν πνευματική τους ᾿Αναγέννη- ση. Φανατικὸς ἑνὸς οἰκουμενικοῦ ἑλληνοκεντρισμοῦ προσπάθησε -ὅπως σημειώ- νει ὁ καθηγητὴς Δ. Τσάκωνας- νὰ συνδέσει τὸ μήνυμα τοῦ Περικλῆ Γιαννόπου- λου μὲ τὴν Δελφικὴ ᾿Ιδέα τοῦ Σικελιανοῦ καὶ τὴν Κοινοτικὴ Πολιτεία τοῦ Καρα- θίδα, γιὰ νὰ δώσει ζωντανότερη ἔκφραση στὴ διαχρονικὴ ἑνότητα τοῦ ἛἙλληνι- σμοῦ. Ἐπιζητοῦσε δὲ μία νέα ἁρμονία ἀνάμεσα στὴ χριστιανικὴ καὶ ἀρχαιοελλη- νικὴ ἀντίληψη μὲ τὴν παρεμδολὴ τῆς δημοτικῆς παράδοσης, ποὺ θὰ μποροῦσε ν᾿ ἀποδιώξει τὴν ἀλληλοσύγκρουση τῶν δύο πρώτων. Μέσα ἀπ᾽ τὴ ζωή, τὴν ποίη- ση, τὰ κείμενα καὶ τὴν ἀφιέρωσή του στὴν ἀναστήλωση τοῦ ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Θεάτρου διακρίνονται ἡ ἑλληνικὴ διοθεωρία καὶ κοσμοθεωρία μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε νὰ κατατάσσεται δικαίως στοὺς θεωρητικοὺς τοῦ νέου Ἑλληνισμοῦ. Ὃ Λίνος Καρζῆς γεννήθηκε τὸ 1894 στὴν ᾿Αθήνα καὶ ἀπὸ νεαρὴ ἡλικία θὰ ἐκδη- λωθεῖ ἡ πνευματικὴ ἀναζήτηση καὶ εὐαισθησία του. Ἤδη ὡς μαθητὴς γυμνασί- ου στὸ Βαρθάκειο θὰ ἐκδώσει τὴν πρώτη του ποιητικὴ συλλογὴ «Συμφωνίες» μὲ τὸ ψευδώνυμο Λίνος Αττις. Θὰ ἀκολουθήσουν νομικὲς σπουδὲς στὴν ᾿Αθήνα, πα- γχόσμιας λογοτεχνίας στὴ Σορθόννη καὶ ἡ στράτευσή του τὸ 1914. Τὴν δικηγορία θὰ τὴν ἀσκήσει ἐπὶ 35 χρόνια, ἐνῶ τὸ 1928 παντρεύεται μὲ τὴν Αννα Λέκα. Τὸ 1919 θὰ ἐκδώσει μόνος του τὸ μηνιαῖο περιοδικὸ «Δελτίο» μὲ ὑπότιτλο «Ὁδη- γητὴς» σὲ μιὰ προσπάθεια πνευματικοῦ συναγερμοῦ καὶ ἀνθοφορίας τῆς νέας γε- νιᾶς. Τὸ 1920 δίνει διάλεξη στὸ θέατρο «Κοτοπούλη» γιὰ τὸν Περικλῆ Γιαννό- πουλο στὴν ἐπέτειο τῶν δέκα χρόνων ἀπὸ τὸν καλπασμό του πρὸς τὰ Ἠλύσια Πε- δία, ἀφοῦ εἶχε ρίξει τὸν σπόρο στὴν ὑπόθεση τῆς ἐθνικῆς ἀναγεννήσεως. Ὃ Καρ- ζῆς θὰ μείνει πάντα πιστὸς στὸ μήνυμα τοῦ Π. Γιαννόπουλου, ὅτι «προορισμὸς τοῦ “Ελληνος εἰς τὸν κόσμον αὐτὸν ἦταν καὶ θὰ εἶναι ὁ ἐξανθρωπισμὸς τῆς οἰκου- μένης». ΤΟ «ΔΕΛΤΙΟ» Τὰ τέσσερα φύλλα ἀπὸ τὸ περιοδικὸ «Δελτίο» ἐκδόθηκαν τὸ 1919 σὲ μιὰ ἐποχὴ ἐθνικῆς ἐξάρσεως, ἀφοῦ ὁ στρατός µας ξαναπατοῦσετὴν ᾿Ανατολίτισσα γῆ μας καὶ τὰ σύνορά μας εὑρίσκοντο στὸν Αἷμο, στὴν Πόλη καὶ στὸν Μαίανδρο. Ὁ Λ. Καρζῆς ζητοῦσε μέσω τοῦ «Δελτίου» τὴ σύσταση Πνευματικῆς Ἑστίας, ποὺ θὰ καθώριζε τὰ δασικὰ στοιχεῖα τοῦ Ἕλληνα καὶ θὰ ὑπέδειχνε τὸν καταλληλότε- ρο τρόπο ἀνασυνθέσεως τῆς νεοελληνικῆς πνευματικῆς καὶ κοινωνικῆς ὀντότη- τος. Ἡ πνευματικὴ αὐτὴ ἑστία θὰ μόρφωνε μιὰ ὁμάδα ὁδηγητῶν, ποὺ σκορπι-