ΓΕ. ΔΑΙΤΔΑΔΙΕΟΥΡΙΟΣ Τὸ ποόθΟλημα τοῦ Θεοῦ Μὲ τὴν ἐπικράτηση τοῦ χριστιανισμοῦ ἢ σωστότερο τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ οὔτε λόγος γίνεται πιὰ περὶ Δία, περὶ Ὠγύγου, περὶ Δευκαλίωνα, περὶ ̓Ορφέα, περὶ Διόνυσου, περὶ Φαέθοντος, περὶ Δελφῶν, περὶ Ἑλλήνων, περὶ σεθασμάτων των. Εὐτυχῶς ποὺ σήμερα ἐπιστημονικὲς προσωπικότητες, ποὺ ντρέπονται νὰ εἶναι ὑπηρέτες τῶν παγκόσμιων ἐξουσιαστῶν, σπᾶνε τὴν σιωπή τους, ἀποκαθιστῶντας ἔτσι τὴν ἀλήθεια μέσω ἐπίπονων ἐρευνῶν, διαλαλῶντας μεγαλοφώνως μὲ ἐπιστημονικὴ τεκμηρίωση, πὼς τ ̓ ἀρχαιότερο θουνὸ στὸν κόσμο εἶναι ὁ "Όλυμπος καὶ τὸ ἀληθινὰ θεοθάδιστο. Ἐμφανίστηκε πρὶν 145.000.000 χρόνια. Κάτω ἀπὸ τὴν θεία σκιά του, στὴν Αἰγηίδα Γῆ. πρωτοεμφανίστηκε ὁ ἄνθρωπος, κοντὰ στήν Ἑλλοπία λίμνη κατὰ τὸν Η. Τσατσόμμοιρο, («Ιστορία Γενέσεως τῆς "Ελληνικής Γλώσσας», ἐκδ. «Δαυλὸς» 1991), ὁ Ἔλλοψ θηρευτής. 'Ο ἄνθρωπος δηλαδὴ ποὺ ἐστερεῖτο τοῦ λόγου καὶ συνεννοεῖτο μὲ νοήματα. Κι ἦταν κυνηγός, θοός, (θηρευτής), γιὰ νὰ ἐπιθιώσει. Τὸ θοὸς ὀγαίνει ἀπὸ τὸ ρῆμα θάω, ποὺ θὰ πεῖ θλέπω -παρατηρῶ. ̓Απὸ τὰ θάω-θοὸς θγαίνει τὸ θεός. Ἔτσι θεοὶ γιὰ τὸν ἛἜλλοπα ἄνθρωπο ἦσαν οἱ ἄριστοι τῶν θηρευτῶν, πού, γιὰ νὰ θηρέψὀυν, ἔμεναν στὰ 6ουνὰ καὶ ἄρα στὸν "Ολυμπο. ̓Απὸ τὴν Ἑλλοπία λίμνη ὁ «συγκάτοικός» τὴς πῆρε τὸ ὄνομα Ἑλλὸς ἢ Σελλός. Συνεπῶς «Ἑλλὸς» εἶναι ὁ πανάρχαιος κάτοικος τῆς πρώτης γῆς, ποὺ πρωτοὄγῆκε ἀπὸ τὴ θάλασσα. Μάλιστα ἀπολιθώματα, ποὺ χρονολογοῦνται ὡς ἀναγόμενα πρὶν ἀπὸ 100.000 χρόνια καὶ ποὺ θρέθηκαν στὴ Θεσσαλικὴ λεκάνη, θεθαιώνουν τὴν συμδίωση ζώων καὶ ἀνθρώπων. Κι εἶναι μιὰ κραυγαλέα ἀπόδειξη, διαλαλεῖ ὁ Τσατσόμοιρος, πὼς ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα εἶναι γέννημα κι ἀνάθρεμμα αὐτοῦ τοῦ χώρου, καὶ κανεὶς δὲν νομιμοποιεῖται νὰ διαστρεθλώνει αὐτὴν τὴν ἀλήθεια, μὲ ὅσους τίτλους σπουδῶν κι ἂν διαθέτει. Νὰ γιατὶ λοιπὸν ὁ Δευκαλίων ὀνόμασε τὸν πρῶτο του γιὸ «Ἕλληνα». Διότι ὁ καταχλυσμὸς μετέτρεψε τήν γῆ σὲ ἀπέραντη λίμνη κι οἱ διασωθέντες ἄνθρωποι θὰ ξεκινήσουν νὰ φτιάχνονται στὴν ζωὴ σὰν ἀπὸ τὴν ἀρχή, ὅπως παλιὰ οἱ πρόγονοί τους «ἛἜλλοπες» τριγύρω στὴν «Ἑλλοπία» λίμνη. Πραγματικὰ σὲ μάρμαρο ποὺ δρέθηχε στὴν Πάρο («Πάριον Μάρμαρον») ἀναφέρεται, πὼς τὸ ὄνομα «Ἕλληνες» δόθηκε, ὅταν στὶς Θερμοπύλες 6ασίλευε ὁ γιὸς τοῦ Δευκαλίωνα ̓Αμφικτύων. Καὶ ὁ ̓Αριστοτέλης ἀναφέρει, πὼς οἱ κάτοικοι γύρω στὴν Δωδώνη παλαιότερα ἐκαλοῦντο «Γραικοί», τώρα ὅμως «Ἕλληνες». Ὕστερα, ἀπὸ ὅλες τὶς ἀρχαῖες παραδόσεις λαῶν μόνο ἣ Ἑλληνικὴ παράδοση ἀναφέρει γιὰ δύο κατακλυσμούς, «Ὠγύγου» καὶ «Λευκαλίωνος». Αὐτὸς τοῦ «Ὠγύγου» ἔγινε σὲ πολὺ παρωχημένη ἐποχὴ καὶ φανερώνει τὴν ἀρχαιότητα τοῦ “Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ ἔναντι τῶν ἄλλων λαῶν. Μία ἄλλη πάλι μαρτυρία τοῦ Διογένη τοῦ Λαέρτιου θεθαιώνει τούτη τὴν πρωτιά, λέγοντας, πὼς οἱ Αἰγύπτιοι διδάχτηκαν τὴν φιλοσοφία ἀπὸ τὸν «Ἤφαιστο» καὶ πὼς ἀπὸ τότε μέχρι καὶ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μ. ̓Αλεξάνδρου πέρασαν 48.863 χρόνια. Μὰ καὶ οἱ ἀνασκαφὲς τὸ θεθαιώνουν πιά, πὼς ἡ παρουσία τοῦ ἔλλογου ἀνθρώπου στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο ἀνάγεται πρὶν ἀπὸ 800.000 χρόνια. Ἔτσι ἀπὸ τὸ ρῆμα θάω Ογαίνει τὸ θοὸς - θεός, ὁ εὐκίνητος θηρευτὴς τῶν ὀρέὧν, κι ἀπὸ τὸ ρῆμα ἀναθρῶ, ποὺ θὰ πεῖ «στοχάζομαι» - «παρατηρῶ» - «ἐξετάζω»,