ΓΕ. ΔΑΙΤΔΑΔΙΕΟΥΡΙΟΣ Τὸ ποόθΟληµα τοῦ Θεοῦ Μὲ τὴν ἐπικράτηση τοῦ χριστιανισμοῦ ἢ σωστότερο τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ οὔτε λό- γος γίνεται πιὰ περὶ Δία, περὶ Ὠγύγου, περὶ Δευκαλίωνα, περὶ ᾿Ορφέα, περὶ Διόνυσου, περὶ Φαέθοντος, περὶ Δελφῶν, περὶ Ἑλλήνων, περὶ σεθασµάτων των. Εὐτυχῶς ποὺ σήµερα ἐπιστημονικὲς προσωπικότητες, ποὺ ντρέπονται νὰ εἶναι ὑπηρέτες τῶν παγκόσμιων ἐξουσιαστῶν, σπᾶνε τὴν σιωπή τους, ἀποκαθιστῶντας ἔτσι τὴν ἀλήθεια µέσω ἐπίπονων ἐρευνῶν, διαλαλῶντας μεγαλοφώνως μὲ ἐπι- στημονικὴ τεκμηρίωση, πὼς τ᾽ ἀρχαιότερο θουνὸ στὸν κόσμο εἶναι ὁ "Όλυμπος καὶ τὸ ἀληθινὰ θεοθάδιστο. Ἐμφανίστηκε πρὶν 145.000.000 χρόνια. Κάτω ἀπὸ τὴν θεία σκιά του, στὴν Αἰγηίδα Γῆ. πρωτοεμφανίστηκε ὁ ἄνθρωπος, κοντὰ στήν Ἑλλοπία λίμνη κατὰ τὸν Η. Τσατσόµμοιρο, («Ιστορία Γενέσεως τῆς "Ελληνικής Γλώσσας», ἐκδ. «Δαυλὸς» 1991), ὁ Ἔλλοψ θηρευτής. 'Ο ἄνθρωπος δηλαδὴ ποὺ ἐστερεῖτο τοῦ λόγου καὶ συνεννοεῖτο μὲ νοήματα. Κι ἦταν κυνηγός, θοός, (θη- ρευτής), γιὰ νὰ ἐπιθιώσει. Τὸ θοὸς ὀγαίνει ἀπὸ τὸ ρῆμα θάω, ποὺ θὰ πεῖ θλέπω -παρατηρῶ. ᾿Απὸ τὰ θάω-θοὸς θγαίνει τὸ θεός. Ἔτσι θεοὶ γιὰ τὸν ἛἜλλοπα ἄνθρωπο ἦσαν οἱ ἄριστοι τῶν θηρευτῶν, πού, γιὰ νὰ θηρέψὀυν, ἔμεναν στὰ 6ουνὰ καὶ ἄρα στὸν "Ολυμπο. ᾽Απὸ τὴν Ἑλλοπία λίμνη ὁ «συγκάτοικός» τὴς πῆρε τὸ ὄνομα Ἑλλὸς ἢ Σελλός. Συνεπῶς «Ἑλλὸς» εἶναι ὁ πανάρχαιος κάτοικος τῆς πρώτης γῆς, ποὺ πρωτο- ὄγῆκε ἀπὸ τὴ θάλασσα. Μάλιστα ἀπολιθώματα, ποὺ χρονολογοῦνται ὡς ἀναγό- μενα πρὶν ἀπὸ 100.000 χρόνια καὶ ποὺ θρέθηκαν στὴ Θεσσαλικὴ λεκάνη, θεθαι- ώνουν τὴν συµδίωση ζώων καὶ ἀνθρώπων. Κι εἶναι μιὰ κραυγαλέα ἀπόδειξη, διαλαλεῖ ὁ Τσατσόµοιρος, πὼς ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα εἶναι γέννημα κι ἀνάθρεμ- μα αὐτοῦ τοῦ χώρου, καὶ κανεὶς δὲν νομιμοποιεῖται νὰ διαστρεθλώνει αὐτὴν τὴν ἀλήθεια, μὲ ὅσους τίτλους σπουδῶν κι ἂν διαθέτει. Νὰ γιατὶ λοιπὸν ὁ Δευκα- λίων ὀνόμασε τὸν πρῶτο του γιὸ «Ἕλληνα». Διότι ὁ καταχλυσμὸς μετέτρεψε τήν γῆ σὲ ἀπέραντη λίμνη κι οἱ διασωθέντες ἄνθρωποι θὰ ξεκινήσουν νὰ φτιάχνο- νται στὴν ζωὴ σὰν ἀπὸ τὴν ἀρχή, ὅπως παλιὰ οἱ πρόγονοί τους «ἛἜλλοπες» τρι- γύρω στὴν «Ἑλλοπία» λίμνη. Πραγματικὰ σὲ μάρμαρο ποὺ δρέθηχε στὴν Πάρο («Πάριον Μάρμαρον») ἀναφέρεται, πὼς τὸ ὄνομα «Ἕλληνες» δόθηκε, ὅταν στὶς Θερμοπύλες 6ασίλευε ὁ γιὸς τοῦ Δευκαλίωνα ᾿Αμφικτύων. Καὶ ὁ ᾿Αριστοτέλης ἀναφέρει, πὼς οἱ κάτοικοι γύρω στὴν Δωδώνη παλαιότερα ἐκαλοῦντο «Γραι- κοί», τώρα ὅμως «Ἕλληνες». Ὕστερα, ἀπὸ ὅλες τὶς ἀρχαῖες παραδόσεις λαῶν μό- νο ἣ Ἑλληνικὴ παράδοση ἀναφέρει γιὰ δύο κατακλυσμούς, «Ὠγύγου» καὶ «Λευ- καλίωνος». Αὐτὸς τοῦ «Ὠγύγου» ἔγινε σὲ πολὺ παρωχημένη ἐποχὴ καὶ φανε- ρώνει τὴν ἀρχαιότητα τοῦ “Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ ἔναντι τῶν ἄλλων λαῶν. Μία ἄλλη πάλι μαρτυρία τοῦ Διογένη τοῦ Λαέρτιου θεθαιώνει τούτη τὴν πρωτιά, λέ- γοντας, πὼς οἱ Αἰγύπτιοι διδάχτηκαν τὴν φιλοσοφία ἀπὸ τὸν «Ἤφαιστο» καὶ πὼς ἀπὸ τότε µέχρι καὶ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μ. ᾿Αλεξάνδρου πέρασαν 48.863 χρόνια. Μὰ καὶ οἱ ἀνασκαφὲς τὸ θεθαιώνουν πιά, πὼς ἡ παρουσία τοῦ ἔλλογου ἀνθρώπου στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο ἀνάγεται πρὶν ἀπὸ 800.000 χρόνια. Ἔτσι ἀπὸ τὸ ρῆμα θάω Ογαίνει τὸ θοὸς - θεός, ὁ εὐκίνητος θηρευτὴς τῶν ὀρέ- ὧν, κι ἀπὸ τὸ ρῆμα ἀναθρῶ, ποὺ θὰ πεῖ «στοχάζομαι» - «παρατηρῶ» - «ἐξετάζω»,