ΕΘΝΙΚΑ Σχιάχτρα σηπόμενα Κάτι φαίνεται νὰ ἀλλάζει στὸ τοπίο τῆς νεοελληνικῆς κοινωνίας. Σημεῖα ποὺ λειτουργοῦσαν ὡς ἐνδείξεις, μέρα μὲ τὴν μέρα πληθαίνουν καὶ μέσα ἀπὸ αὐτὸ τους τὸ πλῆθος ἀρχίζουν νὰ στοιχειοθετοῦν ἀπόδειξη, θέση. ταν πρὶν ἀπὸ δεκαπέντε ἀκριδῶς χρόνια, ὅταν αὐτὸ τὸ περιοδικὸ ξεκίνησε τὸν δύσκολο ἀγῶνα τῆς ἀφύπνισης τῶν συνειδήσεων. Σὲ καιροὺς δύσκολους, πολὺ πιὸ σκοτεινοὺς ἀπὸ σήμερα, προσπάθησε νὰ δώσῃ τὸ μέγεθος τῆς ἱστορικῆς ἀἁλήθειας ἀδογμάτιστα, ἀμερόληπτα, μακρυὰ ἀπὸ κάθε εἴδους πολιτικές, θρησκευτιχές, οἰκονομικὲς ἢ ἄλλες σκοπιμότητες, μὲ μόνο γνώμονα τὸν καθάριο, λογικό, εἰλικρινῆ ἑλληνικὸ λόγο. Κτυπήματα πολλά, καὶ ὅλα κάτω ἀπὸ τὴν ζώνη. Γιατὶ κανένας δὲν εἶχε τὸ θάρρος νὰ δγῇ εἰλικρινὰ καὶ νὰ δηλώση, ναί, χτυπᾶμε τὸν ̓Ελληνικὸ Πολιτισμό, τὶς Ελληνικὲς ἀξίες, τὴν Ελληνική γνώση. Εφαχναν δικαιολογίες, «παραθυράκια», γιὰ νὰ διαθρώσουν καὶ ὕπουλα νὰ γκρεμίσουν τὴν προσπάθεια γιὰ τὴν ἐπανελλήνιση. Καὶ τί δὲν ἐφηῦραν στὶς ἀπέλπιδες καὶ σπασμωδικές τους κινήσεις. “Ὅλα γκρεμίστηκαν ὅμως, ἰσοπεδώθηχαν κάτω ἀπὸ τὸ δάρος τῆς ἀλήθειας. Καὶ ἄντεξε ὁ “4αυλός”, καὶ γιγαντώθηκε, καὶ συνέχισε μὲ ἀποΦασιστικότητα καὶ δύναμη. Καὶ ὅταν ἡ φωνὴ τοῦ δοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ ἔγινε φωνὴ τῶν δοώντων ἐν τῷ δήμῳ, τότε πολλὰ ἄλλαξαν. Μικρὲς ὁμάδες δειλὰ-δειλὰ ἄρχισαν νὰ συναθροίζωνται σὲ ἰδιωτικοὺς καὶ δημόσιους χώρους. ́ ̓Αρχισαν ἐπιφυλακτικά, περιμένοντας ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλο νὰ κάνῃ τὸ πρῶτο δῆμα, γιατὶ ὁ φόδος τοῦ παρελθόντος ἀκόμα ἐλλόχευε στὰ ἄδυτα τῆς ὕπαρξής τους. Καὶ ὅταν ἀκουγόταν ἡ πρώτη φωνή, τότε ὃ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλον ἐρχόταν νὰ προσθέσῃ ἀκόμα κάτι ἄλλο. Καὶ ἐκεῖ ποὺ δὲν τὸ περίμενες, ἐκεῖ ποὺ δὲν φαινόταν, ἄνθρωποι κάθε ἡλικίας, κάθε μόρφωσης καὶ ἐπαγγέλματος ἀπὸ ἄκρη σὲ ἄκρη τῆς “Ελλαδικῆς ἐπικράτειας, καὶ ἔξω ἀπὸ αὐτήν, ὁμονοῶντας ξέσπαγαν: Φτάνει πιά! ἽΕως ἐδῶ ἦταν. Καὶ τὸ ξέσπασμα ἄρχισε νὰ παίρνῃ σιγὰ-σιγὰ καὶ πάλι τὴν μορφὴ τῆς ἔλλογης καὶ συστηματικῆς ἀντίδρασης. Κάπως ἔτσι φτάσαμε στὸ σήμερα. Σήμερα, ποὺ ὁ φόδος ὑποχωρεῖ, οἱ προκαταλήψεις καὶ ἡ ἀνοχὴ τοῦ παρελθόντος κατακρημνίζονται μαζὶ μὲ τοὺς δημιουργούς τους. Σήμερα, ποὺ ἡ διανόηση ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς ̓Ελλάδος ξαναπαίρνει τὰ ἡνία καὶ κατευθύνει τὶς τύχες τοῦ προδομένου αὐτοῦ λαοῦ. Σήμερα εἶναι ἡ στιγμή, τὸ νοιώθουν καὶ τὸ νοιώθουμε. Εἶναι διάχυτο παντοῦ τὸ πνεῦμα τῆς ἀντίστασης στὴν ὑποτέλεια, τὸν αὐταρχισμό, τὴν αὐθεντία, τὸ δόγμα καὶ τὸν ἐξουσιασμό. “ἔλληνες πραγματικοὶ ὀρθώνουν τὸ ἀνάστημά τους πελώριο μπροστὰ στὴν οὐσιώδη ἀνυπαρξία τῶν ἄλλοτε φοδήτρων τους. Σκιάχτρα κουρελιασμένα “κοσμοῦν ̓ σήμερα τὶς πάλαι ποτὲ κραταιὲς δομὲς τῆς ἐξουσίας. Κουρελιασμένα ἀπ ̓ τὸν διασυρμό, τὴν ἐξευτέλιση, τὴν ἀδυναμία τους, ἀνήμποροι νὰ ἀκολουθήσουν τὸν νέο παλμό, τὴν νέα δύναμη, ποὺ ἄρχισε νὰ ἀνατέλλει. Σκιάχτρα ριζωμένα δαθιὰ στὴν