ΕΘΝΙΚΑ Σχιάχτρα σηπόµενα Κάτι φαίνεται νὰ ἀλλάζει στὸ τοπίο τῆς νεοελληνικῆς κοινωνίας. Σημεῖα ποὺ λειτουργοῦσαν ὡς ἐνδείξεις, μέρα μὲ τὴν μέρα πληθαίνουν καὶ µέσα ἀπὸ αὐτὸ τους τὸ πλῆθος ἀρχίζουν νὰ στοιχειοθετοῦν ἀπόδειξη, θέση. ταν πρὶν ἀπὸ δεκαπέντε ἀκριδῶς χρόνια, ὅταν αὐτὸ τὸ περιοδικὸ ξεκίνησε τὸν δύσκολο ἀγῶνα τῆς ἀφύπνισης τῶν συνειδήσεων. Σὲ καιροὺς δύσκολους, πολὺ πιὸ σκοτεινοὺς ἀπὸ σήµερα, προσπάθησε νὰ δώσῃ τὸ μέγεθος τῆς ἱστορικῆς ἀἁλή- θειας ἀδογμάτιστα, ἀμερόληπτα, μακρυὰ ἀπὸ κάθε εἴδους πολιτικές, θρη- σκευτιχές, οἰκονομικὲς ἢ ἄλλες σκοπιμότητες, μὲ μόνο γνώμονα τὸν καθάριο, λογικό, εἰλικρινῆ ἑλληνικὸ λόγο. Κτυπήµατα πολλά, καὶ ὅλα κάτω ἀπὸ τὴν ζώνη. Γιατὶ κανένας δὲν εἶχε τὸ θάρρος νὰ δγῇ εἰλικρινὰ καὶ νὰ δηλώση, ναί, χτυπᾶμε τὸν ᾿Ελληνικὸ Πολιτι- σμό, τὶς Ελληνικὲς ἀξίες, τὴν Ελληνική γνώση. Εφαχναν δικαιολογίες, «πα- ραθυράκια», γιὰ νὰ διαθρώσουν καὶ ὕπουλα νὰ γκρεµίσουν τὴν προσπάθεια γιὰ τὴν ἐπανελλήνιση. Καὶ τί δὲν ἐφηῦραν στὶς ἀπέλπιδες καὶ σπασμωδικές τους κινήσεις. “Ὅλα γκρεμίστηκαν ὅμως, ἰσοπεδώθηχαν κάτω ἀπὸ τὸ δάρος τῆς ἀλήθειας. Καὶ ἄντεξε ὁ “4αυλός”, καὶ γιγαντώθηκε, καὶ συνέχισε μὲ ἀπο- Φασιστικότητα καὶ δύναμη. Καὶ ὅταν ἡ φωνὴ τοῦ δοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ ἔγινε φωνὴ τῶν δοώντων ἐν τῷ δήμῳ, τότε πολλὰ ἄλλαξαν. Μικρὲς ὁμάδες δειλὰ-δειλὰ ἄρχισαν νὰ συνα- θροίζωνται σὲ ἰδιωτικοὺς καὶ δημόσιους χώρους. ΄᾿Αρχισαν ἐπιφυλακτικά, περιμένοντας ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλο νὰ κάνῃ τὸ πρῶτο δῆμα, γιατὶ ὁ φόδος τοῦ παρελθόντος ἀκόμα ἐλλόχευε στὰ ἄδυτα τῆς ὕπαρξής τους. Καὶ ὅταν ἀκου- γόταν ἡ πρώτη φωνή, τότε ὃ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλον ἐρχόταν νὰ προσθέσῃ ἀκό- μα κάτι ἄλλο. Καὶ ἐκεῖ ποὺ δὲν τὸ περίμενες, ἐκεῖ ποὺ δὲν φαινόταν, ἄνθρω- ποι κάθε ἡλικίας, κάθε μόρφωσης καὶ ἐπαγγέλματος ἀπὸ ἄκρη σὲ ἄκρη τῆς “Ελλαδικῆς ἐπικράτειας, καὶ ἔξω ἀπὸ αὐτήν, ὁμονοῶντας ξέσπαγαν: Φτάνει πιά! ἽΕως ἐδῶ ἦταν. Καὶ τὸ ξέσπασμα ἄρχισε νὰ παίρνῃ σιγὰ-σιγὰ καὶ πάλι τὴν μορφὴ τῆς ἔλλογης καὶ συστηματικῆς ἀντίδρασης. Κάπως ἔτσι φτάσαμε στὸ σήμερα. Σήμερα, ποὺ ὁ φόδος ὑποχωρεῖ, οἱ προ- καταλήψεις καὶ ἡ ἀνοχὴ τοῦ παρελθόντος κατακρημνίζονται μαζὶ μὲ τοὺς δη- μιουργούς τους. Σήμερα, ποὺ ἡ διανόηση ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς ᾿Ελλάδος ξα- ναπαίρνει τὰ ἡνία καὶ κατευθύνει τὶς τύχες τοῦ προδομένου αὐτοῦ λαοῦ. Σή- µερα εἶναι ἡ στιγμή, τὸ νοιώθουν καὶ τὸ νοιώθουμε. Εἶναι διάχυτο παντοῦ τὸ πνεῦμα τῆς ἀντίστασης στὴν ὑποτέλεια, τὸν αὐταρ- χισμό, τὴν αὐθεντία, τὸ δόγμα καὶ τὸν ἐξουσιασμό. “ἔλληνες πραγματικοὶ ὀρθώνουν τὸ ἀνάστημά τους πελώριο μπροστὰ στὴν οὐσιώδη ἀνυπαρξία τῶν ἄλλοτε φοδήτρων τους. Σκιάχτρα κουρελιασμένα “κοσμοῦν᾽ σήμερα τὶς πά- λαι ποτὲ κραταιὲς δομὲς τῆς ἐξουσίας. Κουρελιασμένα ἀπ᾽ τὸν διασυρμό, τὴν ἐξευτέλιση, τὴν ἀδυναμία τους, ἀνήμποροι νὰ ἀκολουθήσουν τὸν νέο παλμό, τὴν νέα δύναμη, ποὺ ἄρχισε νὰ ἀνατέλλει. Σκιάχτρα ριζωμένα δαθιὰ στὴν