Στὴν ἁρπάγη τοῦ Διεθνοῦς Ἐξουσιασμοῦ χαροπαλεύουν ἡ ἔρευνα καὶ ὁ λόγος Τὸ ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα διέρχεται χρίσι -- πολιτική, κοινωνική, πνευματική, πολιτιστικὴ -ἀποτελεῖ ἀδιαμφισδήτητο γεγονός. Τὸ ὅτι ὅμως ὀρισκόμαστε στὰ πρόθυρα ἑνὸς νέου Μεσαίωνος, λίγοι τὸ ἔχουν καταλάδει. Ὃ Ροζὲ Γκαρωντὺ -- πολὺ γνωστὸς φιλόσοφος, συγγραφεὺς καὶ πολιτικός: διετέλεσε Γ.Γ. τῆς Κ.Ε. τοῦ Κ.Κ. Γαλλίας -- παραθέτει στὸ θιθλἰο του «Θεμελιώδεις Μύθοι τῆς Ισραηλινῆς Πολιτικῆς» πλῆθος στοιχείων, ποὺ ἀποκαλύπτουν τὰ σχέδια τῶν διεθνῶν ἐξ-ουσιαστῶν καὶ τῶν ὀργάνων τους, καὶ κρούει τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου. Θὰ προσπεράσουμε τὶς σελίδες, ποὺ ἀναφέρονται στοὺς πολὺ γνωστοὺς ἄλλωστε «θεμελιώδεις μύθους τοῦ πιὸ φθηνοῦ μισθοφόρου τῆς Δύναμης» (σελ. 14), προκειμένου νὰ ἑστιάσουμε τὴν προσοχή μας σ ̓ ἕνα μεσαιωνικὸ νόμο τῆς Γαλλίας, ποὺ ἀποτελεῖ ὄνειδος ἀλλὰ καὶ σημάδι, ὅτι ὁ “χρυσοῦς αἰὼν" τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ ̓Ανθρωπισμοῦ τελειώνει. Πρόκειται γιὰ τὸν “νόμο Φαμπὺς” -- τὸν ἐπονομαζόμενο “νόμο Γκαῦσό ̓ --, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖο ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια παύει πιὰ ν ̓ ἀποτελεῖ ἀντικείμενο ἔρευνας τῶν ἱστορικῶν καὶ καθορίζεται ὡς ἀδίκημα ἀπ ̓ τοὺς εἰσαγγελεῖς καὶ τοὺς χωροφύλακες. ̓Αφορμὴ γιὰ τὴν θέσπισι τοῦ ἐπαίσχυντου αὐτοῦ νόμου ἀπετέλεσε ἡ γνωστὴ -- καὶ στὰ νήπιὰ -- ἀκόμη “Δίκη τῆς Νυρεμδέργης” - μιὰ “δίκη παρωδία”, τὴν ὁποία ὁ ἀμερικανὸς πρόεὄρος εἶχε χαρακτηρίσει ὡς “τελευταία πρᾶδι τοῦ πολέμου” καὶ ὅτι “δὲν ὑπέκειτο στοὺς νομιχοὺς κανόνες τῶν τακτικῶν δικαστηρίων ἀπὸ ἄποψι ἀποδείξεως καὶ καταδίκης” (σελ. 250). Σύμφωνα μὲ τὰ ἄρθρα 19 καὶ 21 τοῦ καταστατιχοῦ τὸ δικαστήριο δὲν είχε ὡς σκοπὀ τὴν διερεύνησι τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας -- ἀφοῦ “τὰ γεγονότα ἦσαν πασίγνωστα” -- ἀλλὰ τὴν ἐπικύρωσι μιᾶς πρὸ πολλοῦ εἰλημμένης ἀποφάσεως (σελ. 331). «Ἔκτοτε ἔχει ἀπαγορευθεῖ στὴν πρᾶξι ἡ ἀμφισδήτησι ἀπ’ τοὺς ἱστορικοὺς τῶν ἀποφάσεων τοῦ Δικαστηρίου τῆς Νυρεμδέργης»... (σελ. 250). Ποιά ἦσαν τὰ “πασίγνωστα γεγονότα”, ποὺ δὲν ἀπαιτοῦσαν ἀπόδειξι; Μά, ὅτι θυσιάσθηχαν κατὰ τὸν πόλεμο ὀχτὼ ἑκατομμύρια Ἑδραῖοι ἢ τέσσερα κατ’ ἄλλους ἑκατομμύρια ἢ ἕξι ἑκατομμύρια, ὅπως ἀποφασίσθηκε τελικά. «Ὑπῆρξε ὁλοκληρωτικὴ ἐξολόθρευσι καὶ πρωτότυπη ὀργάνωσι ἐκτελέσεων καὶ μετὰ ἀποτέφρωσι» (σελ. 175). Αλλοι κάηκαν στοὺς “φούρνους” τοῦ "Αουσθιτς, ἄλλοι ἐξοντώθηχαν στοὺς “θαλάμους ἀερίων” χι ἄλλοι τέλος ἔγιναν “σαπούνι”, μὲ τὸ ὁποῖο πλένονταν οἱ θάρθαροι ὅλου τοῦ κόσμου! Τελικά ποιά εἶναι ἡ ἀλήθεια γύρω ἀπ’ τὸ θέμα αὐτό; “Μιὰ ἀναμνηστικὴ πλάκα τοῦ ̓Αουσδιτς μέχρι τὸ 1994 ἔλεγε σὲ δεκαεννέα γλῶσσες: τέσσερα ἑκατομμύρια θύματα. Οἱ καινούργιες πλάκες σήμερα διακηρύττουν: Σχεδὸν ἑνάμισυ ἑκατομμύριο»!... Ὅμως, «ἀφοῦ ψεύδονται σ ̓ αὐτὸ τὸ πρόόλημα τοῦ ἀριθμοῦ τῶν θυμάτων, γιατὶ νὰ μὴν ὑπερδάλλουν καὶ γιὰ τὰ ἄλλα ἐγκλήματα τοῦ Χίτλερ,» (σελ. 16 καὶ 181). Ὅμως καὶ τὰ σχετικἀ μὲ τοὺς “θαλάμους ἀερίων” καὶ “σάπωνες ̓ ἀποδειχνύονται ἀνακριθῆ, ἀφοῦ ἀπὸ πουθενὰ δὲν προκύπτει κάτι τέτοιο (σελ. 140152). «Ο θάλαμος ἀερίων τοῦ Νταχάου δὲν ὁλοκληρώθηχε ποτὲ καὶ δὲν λειτούργησε ποτέ», σύμφωνα μὲ τὴν “Σύγχρονη Ἱστορία τοῦ Μονάχου” (σελ. 188). Πῶς μποροῦν χι ἐπιθάλλονται τέτοια ψεύδη; Μιὰ Κρητική παροιμία μᾶς πληροφορεῖ, ὅτι «λέγε, λέγε τὸ κοπέλι κάνει τὴν κυρὰ καὶ θέλει», κι αὐτὸ τὸ ξέρουν καλὰ οἱ ἐξουσιαστές. Ηδη ἀπὸ τὸ 1969 ὁ στρατηγὸς Ντὲ Γκὼλ εἶχε καταγγείλει «τὴν ὑπέρμετρη ἐπιρροὴ τοῦ σιωνιστικοῦ λόμπυ σ ̓ ὅλα τὰ Μ.Μ.Ε... Ἢ ἰσχύς του εἶναι τόση, ὥστε μπορεῖ νὰ λειτουργῇ τὴν κοινὴ γνώμη κατὰ τὸ δοκοῦν... Ο σιωνισμὸς δασιλεύει ἐπὶ τῆς πλειοψηφίας τῶν προσώπων τῶν Μ.Μ.Ε.: Στὴν τηλεόρασι καὶ τὸ ραδιόφωνο, στὸν γραπτὸ τύπο καὶ τὸν κινηματογράφο, στὸν ἐκδοτικὸ χῶρο (διόλίο) καὶ κυρίως στὴν διαφήμισι καὶ τὴν οἰκονομικὴ κυριαρχία ἐπὶ τῶν “πιεαία”» (σελ. 242 καὶ 245). Πράγματι ὁ θομθαρδισμὸς τῆς ἀνθρωπότητας μὲ τὰ δόγματα τοῦ “ἐχλεχτοῦ λαοῦ” εἶναι φοθερός. «Πόσες φορὲς δὲν ἔχουμε δεῖ τὴν ''Εξοδο”, τὸ «Ολοκαύτωμα”, τὴν “Λοαμ” καὶ τόσα