ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
181ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1997
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ — χωρίς ὄνομα στόν κατάλογο
- Η Ελληνική Γλώσσα αναντικατάστατο μέσον εκφράσεως της διεθνούς Επιστήμης — ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ, ΘΩΜΑΣ
Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση
ΓΚ. ΓΕΩΡΓΑΛΑΣ, Προϊστορική ἐξάπλωση τῶν Αἰγαίων
Μετὰ ἀπὸ τριάντα σχεδὸν ἔτη ἔντονης συγγραφικῆς ὁραστηριότητας, ποὺ ἀφο-
ροῦσε κυρίως σ᾽ ἔργα ἰδεολογικῆς καὶ πολιτικῆς φύσεως, ὁ συγγραφέας ἔστρε-
ψε προσφάτως τὸ ἐνδιαφέρον του στὴν ἱστορικὴ ἀναζήτηση στοιχείων. ποὺ φω-
τίζουν τὸ ἀπώτατο ἑλληνικὸ παρελθόν. Τὸ ἐν λόγῳ θιθλἰο ἀποτελεῖ συνέχεια τῆς
πρώτης ἐπὶ τοῦ θέματος ἐκδόσεως μὲ τἰτλο "Ινδοευρωπαῖοι ἢ Αἰγαῖοι”. Ἐνῶ
τότε τὸ κέντρο ὀάρους τῆς συγγραφῆς ἑστιαζόταν στὴν ἀνατροπὴ τῆς ψευδοῦς
ἰνδοευρωπαϊκῆς θεωρίας περὶ λαῶν καὶ φυλῶν, τώρα ἡ ὅλη προσπάθεια ἀφορᾶ
στήν κατάδειξη ὄχι µόνο τῆς αὐτοχθονίας ἀλλὰ κυρίως τῶν ἀποικιστικῶν κινή-
σεων τῶν πανάρχαιων Ἑλλήνων ἀνὰ τὴν ὑδρόγειο.
Τὸ πρῶτο καὶ καίριο ἐρώτημα, ποὺ πραγματεύεται ὁ συγγραφέας, εἶναι, ἐὰν
ὑπῆρξε µία παγκόσμια πηγη πολιτισμοῦ. Πρόσωπα καὶ πράγματα, ποὺ ὑπάρ-
χουν κοινὰ σὲ Φαινομενικὰ ἑτερόχλητους πολιτισμούς, ἀποτελοῦν τὶς θασιχὲς
συνιστῶσες τῆς ἀπαντήσεως. Ὁ κ. Γ. Γεωργαλᾶς ὀρθῶς, μὴ ἀποδεχόμενος τὴν πι-
θανότητα τῆς συμπτώσεως, ἀξιολογεῖ συγκχριτικὰ τὰ στοιχεῖα αὐτά, ποὺ ἀφο-
ροῦν στὶς κατὰ τόπους γλῶσσες, θρησκεῖες καὶ χοσμολογίες καὶ ἀποφαίνεται,
ὅτι οἱ Ἕλληνες τῆς προϊστορικῆς καὶ πρώιμης ἱστορικῆς ἐποχῆς κυρίως μὲ τὴ
χρήση τῆς ἐξελιγμένης ναυτιλίας τους διέδωσαν τὰ στοιχεῖα τοῦ πολιτιστικοῦ
τους γίγνεσθαι στὰ μήκη καὶ τὰ πλάτη τῆς οἰκουμένης μὲ ἀφετηρία τὸ χῶρο τοῦ
Ἢ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα εἶναι ἀναντικατάστατο
µέσο ἐκφράσεως τῆς παγκόσμιας ἐπιστήμης
᾿Απὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 1997 ἡ κυδέρνηση τῆς Βικτώριας-Α ὐστραλίας προ-
γραμματίζει νὰ εἰσαγάγει καὶ νὰ καθιερώσει σ᾽ ὅλα τὰ 4ευτεροδάθµια κολ-
λέγια (Γυμνάσια) τῆς πολιτείας µας ἕνα νέο ὑποχρεωτικὸ μάθημα /διβ[θοί, τὸ
ὁποῖο τὸ ὀνομάζει Οἰνίς».
Τὸ τμῆμα τῶν ἀνθρωπιστικῶν σπουδῶν (ἨΗιωιαμἠίες) τοῦ Γυμνασίου µου
συνῆλθε σὲ τακτικὲς ἑδδομαδιαῖες συνεδριάσεις, γιὰ νὰ ὀργανώσει τὴ διδα-
σκαλία τοῦ μαθήματος ΕΟῑνίες. Η πρώτη καὶ ἡ πιὸ σοδαρή µας ἀμηχανία ἦταν
τὸ ὄνομα. Ἢ λέξη δὲν μιλάει, δὲν εἶναι καθόλου λειτουργική. Δὲν λέει στὸν
μαθητή, τί θὰ διδαχθεῖ, ἀλλὰ οὔτε ὁ γονέας γνωρίζει περὶ τίνος πρόκειται. “Ἢ
δυσκολία αὐτὴ ἔκανε τὴν ὁλομέλεια τοῦ Τμήματος) Ανθρωπιστικῶν Σπουδῶν
νὰ ἀλλάξει τὸ νέο πρόγραµµα τοῦ Οἰνίος σὲ Ρο[ΐᾳ5, γιατὶ τὸ μάθημα Οἰνίςς εἶναι
αὐτό, ποὺ στὰ ἑλληνικὰ ἔχουμε ὀνομάσει Κοινωνικὴ καὶ Πολιτικὴ ᾽Αγωγή.
Ἢ ἄλλη µας δυσκολία εἶναι, ὅτι ἀπὸ τοῦ χρόνου τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας τῆς
---ᾱ-