’ὔ 4 ι 5 / Μόνο μὲ τὴν Αὐτοπαιδεία Ἡ Παίδευση στήν σημερινή Ελλάδα (κρατική παιδεία, ἔντυπη καὶ ἠλεκτρονικὴ «ἐνημέρωση», διθλίο, θέατρο, κινηματογράφος, ἐκκλησιαστικὴ καθοδήγηση κ.λπ.) δὲν δημιουργοῦν τὶς προὔποθέσεις γιὰ τὴν γνωστική ἀλλὰ καὶ κριτική ἐπαφὴ τοῦ "Ελληνισμοῦ μὲ τὴν πραγματικότητα. “Ὑπάρχει «διαξύγιο» μεταξὺ τοῦ σημερινοῦ Ἓλληνα καὶ τῶν διεθνῶν, ἐθνικῶν, πολιτικῶν, οἰκονομικῶν κ.λπ. γεγονότων ποὺ ἐξελίσσονται γύρω μας. ̓Αλλὰ πρὸ παντὸς ὑπάρχει πλήρης ρήξη ἀπὸ ἄγνοια μεταξὺ τοῦ ̓Ελληνισμοῦ ἀφ ̓ ἑνὸς καὶ τῆς Ελληνικότητας καὶ τοῦ Ελληνικοῦ Πολιτισμοῦ ἀφ ̓ ἑτέρου. δὲν θὰ ὑπεισέλθουμε ἐδῶ στὴν διερεύνηση τῶν αἰτίων ποὺ προκάλεσαν τὴν ὄντως τραγικὴ καὶ ἐπικίνδυνη αὐτὴ κατάσταση. Επισημαίνουμε πάντως, ὅτι τὸ ἀποτέλεσμά τῆς εἰναι ἡ πλήρης σύγχυση ἰδεῶν, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ τωρινὸ κύριο καὶ δαοὕτατο σύμπτωμα τῆς ἐθνικῆς μας ζωῆς. Δυστυχῶς ἡ ἰθύνουσα τάξη τοῦ Ἓλληνισμοῦ, ποὺ ἐλέγχει τὴν πολιτικὴ ζωή, τὴν Παιδεία, τὴν Διοίκηση, τὴν ̓Εκκλησία, τὶς πνευματικὲς ὁραστηριότητες χαὶ τὴν κοινωνία τῆς Ἑλλάδος, ὄχι ἁπλῶς εἶναι ἐντελῶς ἀνεπαρκῆς γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸ πρόόλημα, ἀλλὰ σίγουρα φέρει καὶ τὴν δαρειὰ εὐθύνη γιὰ τὴν κατάσταση αὐτή. "Ολοι καὶ ὅλα συμόάλλουν -συνειδητὰ ἢ ἀσυναίσθητα- στὴν διαιώνιση καὶ τὴν ἐπιδείνωση τῆς συγχύσεως. Κάθε ἐλπίδα, ὅτι ἀπὸ τὴν ἡγεσία αυτὴ μπορεῖ νὰ προέλθῃ κάποιο ξεκαθάρισμα τῆς ὁμιχλώδους ἰδεολογικῆς ἀτμόσφαιρας ἀρχικὰ καὶ ἡ δημιουργία τῶν προὐποθέσεων μιᾶς ἑλληνικῆς ἀναγεννήσεως στὴ συνέχεια, ὅπως ἀπέδειξε ὁ δίος καὶ ἡ πολιτεία τῶν ἰθυνόντων κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες, εἶναι προφανῶς φρούδη καὶ οὐτοπική. Ποιό εἶναι τὸ ἀντίδοτο τῆς συγ χύσεως; Μία καὶ μόνη ἀπάντηση ὑπάρχει στὸ ἐρώτημα αὐτό: Ἢ γνώση. Ἢ ἀκριδὴς γνώση τῆς πραγματικότητας: ἡ αὐθεντικὴ γνώση τοῦ ἀληθινοῦ Χθὲς τοῦ Ελληνισμοῦ καὶ ἡ δαθειὰ κατανόηση τοῦ ἑλληνικοῦ Σήμερα. Μόνον ἂν συμδοῦν αὐτά, θὰ ἐξέλθῃ ὁ "Ελληνας ἀπὸ τὸν ζόφο, μέσα στὸν ὁποῖο ἐγκλωδίστηκε καὶ παραπαίει' καί, τὸ σημαντικώτερο, θὰ μπορέσῃ νὰ κυττάξῃ μὲ σιγουριὰ τὸ Αὔριο. Δὲν θὰ ὑπάρξῃ μέλλον, ἂν δὲν γνωρίσουμε τὸ πραγματικὸ παρελθὸν καὶ ἂν δὲν ἀντιληφθοῦμε τὸ πραγματικὸ παρόν. ΕΣ: ̓Ελλειπούσης μιᾶς ἡγέτιδος ὁμάδος ἄξιας νὰ ἀναλάδῃ τὴν ἐξαλήθευση καὶ ἐλευθέρωση τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ἀπὸ τὸ δίκτυο τοῦ Σκότους, τὸ δάρος πέφτει ἀποχλειστικὰ στοὺς ὤμους τοῦ "Ελληνος ὡς προσωπικότητας καὶ ὡς ἀτομικότητας. Κυρίως τὸ δάρος πρέπει νὰ ἀναλάδῃ ἡ ἐλεύθερη διανόηση, αὐτή, πού, ὅπως καὶ ἄλλοτε συνέόδη στὴν ἱστορία μας, στάθηκε ἡ πρωτοποριακἡ μονομάχος τῶν ἀγώνων ἐθνικῆς ἐπιθιώσεως καὶ ἐθνικῆς προκοπῆς. Αὐτή, ῇ ἐλεύθερη διανόηση τῆς Ελλάδος καὶ τῆς Ἑλληνικῆς 4 ιασπορᾶς πρέπει νὰ καλύψῃ μὲ τὴν πνευματικὴ καὶ ἰδεολογική της παραγωγὴ καὶ τὸ ἀγωνιστικό της παράδειγμα τὸ κενὸ ποὺ ἀφήνει ἡ ἀνάξια καὶ ἀνύπαρκτη ἐπίσημη Παίδευση, αὐτὴ ποὺ γκρέμισε τὸν Ελληνισμὸ στὸ χάος τῆς ἄγνοιας, τῆς αὐταπάτης καὶ τῆς συγχύσεως. Ἢ πρόκληση εἶναι γοητευτικὴ καὶ οἱ ἄμεσοι καρποὶ τῆς προσπάθειας γλυκεῖς. Καὶ οἱ μεγάλοι ἐλεύθεροι διαφωτιστὲς ποὺ προηγήθηκαν τῆς Ἑλληνικῆς Παλιγγενεσίας ἀλλὰ καὶ κάθε ἄλλης “Ἑλληνικῆς ̓Αναγεννήσεως εἶναι τὰ ὑπαρκτὰ ὑποδείγματα τοῦ νέου ἀγῶνος ἀλλὰ καὶ ἡ ζωντανὴ ἐγγύηση γιὰ τὴν αἴσια ἔκδαση τῆς ὡραίας αὐτῆς προσπάθειας, ποὺ ἄρχισε ἤδη καὶ σύντομα θὰ κορυφωθῇ. Δ.Ι.Λ.