Οἰκονομιστινκή παγκοσμιοποίηση Ἡ πορεία πρὸς τὴν ἐπιθολῆν ἑνὸς παγκοσμίου κέντρου ἐξουσίας ὑπῆρξε ἀργὴ καὶ σταθερή. Μὲ τὸ τέλος τοῦ Β ́ Παγκοσμίου Πολέμου ἱδρύθηκαν διάφοροι ὀργανισμοὶ ἀρωγοὶ πρὸς τὴν ἐπίτευξιν τοῦ στόχου. "Αλλωστε καὶ ὁ ΟΗΕ πέρα ἀπὸ τὶς δηλώσεις γιὰ τὴν εἰρήνη καὶ τὴν ἰσότιμη ἐκπροσώπήησιν τῶν λαῶν αὐτὸ ἐξυπηρετοῦσε. Γιὰ τὸν λόγον αὐτὸν οὔτε τὴν εἰρήνην ἐξησφάλισε οὔτε τὰ κράτη ἰσότιμα ἐξεπροσωπήθηκαν. Μόνον καὶ μόνον ἡ διατήρησις τοῦ δικαιώματος τῆς ἀρνησιχυρίας (νεἰιο) ἀπὸ τὴν Αγγλία, τὴν Γαλλία, τὶς ΗΠΑ καὶ τὴν Σοθιετικὴν Ἕνωσιν ἀποδεικνύει τὴν ἄνισην ἐκπροσώπησιν. Ἔξ ἄλλου ὁ διαχωρισμὸς τοῦ κόσμου σὲ δύο στρατόπεδα σὲ αὐτὸ κατέτεινε' στὴν εὐχέρεια ἐπιλογῆς τοῦ μονοκράτορος. Εἶχε ὅμως καὶ μίαν ἄλλη πρακτικὴν πλευράν. Περιώρισε τὰ κέντρα ἐξουσίας σὲ δύο, τὶς ΗΠΑ καὶ τὴν Σοδιετικὴν Ἕνωσιν, ἐκκαθαρίζοντας τὸ τοπίο τῶν ἐξουσιαστικῶν κέντρων. Παράλληλα, ἔχοντας οἱ ἐξουσιαστὲς σὰν στόχο τὴν οἰκονομυκὴν καθυπόταξιν τῶν λαῶν, ἵδρυσαν οἰκονομικοὺς ὀργανισμούς. ἡ Ένας ὁ ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ὀργανισμοὺς ἦταν ἡ 6ΑΤΤ "(Γενική Συμφωνία Δασμῶν καὶ Ἐμπορίου), ποὺ ἱδρύθη χε τὸ 1947. Σκοπός της ήταν, μὲ ἐπὶ μέρους συμΦωνίες μεταξὺ τῶν μελῶν της νὰ ἐπιτύχῃ τὴν συγκρότηση ἐλευθέρων ζωνῶν ἐμπορίου. "Ηταν ἕνας πολυμερὴς ὁ ὀργανισμός, χωρὶς τὴν δυνατότητα νὰ ἐπιδάλλῃ γενικὲς ἀποφάσεις, ὑποχρεωτικὲς στὰ μέλη της. Κύριο ἐμπόδιο 1 ήταν ὁ ἐθνικὸς σχεδιασμὸς τῶν οἰκονομιῶν. Μία σειρὰ προστατευτικῶν νόμων περιώριζε δραστικὰ τὴν μείωσιν τῶν δασμῶν ἢ τοὺς ἐμείωνε μόνον γιὰ ὠρισμένες ποσότητες ἀγαθῶν, χυρίως διομηχανικῶν. “Ορόσημο στὴν πορεία τῆς σΑΤΤ ἐστάθηκε ἡ 1θετία τοῦ 70. Τότε κάτω ἀπὸ τὶς πιέσεις τοῦ Διεθνοῦς Νομισματικοῦ Ταμείου καὶ τῆς Παγκοσμίου Τράπεζας (ὀργανισμῶν σχεδιασμοῦ τῆς παγκοσμίου οἰκονομίας μὲ ἀποφάσεις σεθαστές, ἔστω ἐκθιαστικὰ) ἐγκαταλείπεται τὸ προστατευτικὀ πρότυπο, καὶ ἡ κρατική παρέμόασις στὴν οἰκονομία περιορίζεται δραστικά. ̓Ανοίγεται ἔκτοτε ὁ δρόμος γιὰ τὴν παγκοσμιοποίησιν τῆς οἰκονομίας. Οἱ πολυεθνικὲς ἑταιρεῖες, ἄμεσα ἐξαρτώμενες ἀπὸ τὸ Δ.Ν.Τ. καὶ τὴν Παγκόσμιον Τράπεζαν, ἐπιθάλλουν τὴν ἐξουσίαν τους στὸ κράτος. “Ὅπως παρατηρεῖ εὔστοχα ὁ ΕἰΙοσατάο Ρεϊτε]ία σὲ ἄρθροτου στὸ "Μαπίότε ἄᾳε Νοἱτ”; «Τὸ κράτος δὲν εἶναι πιὰ ἡ πολιτικὴ ἔκφραση τοῦ συλλογικοῦ δημοσίου συμφέροντος. Γίνεται ἁπλῶς ἄλλος ἕνας παράγων, ποὺ ὃρᾶ ἀνάμεσα σὲ ἄλλους, καὶ ὑποχρέωσή του εἶναι νὰ δημιουργῇ τὶς πλέον εὐνοϊκὲς συνθῆκες γιὰ τὴν ἀνταγωνιστικότητα τῶν ἐπιχειρήσεων. "Ἔτσι τὸ γενικὸ συμφέρον περιορίζεται στὰ ὅρια τῶν συμφερόντων τῶν γιγαντιαίων ἐπι χειρήσεων, οἱ ὁποῖες ἀντιμάχονται μεταξύ τους γιὰ τὶς διεθνεῖς ἆἀγορές. Εἶναι προφανές, ὅτι μιὰ τέτοια ἰδεολογία ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ ὁποιαδήποτε μορφὴ συμμετοχικῆς δημοκρατίας». (Ἑλληνικὴ ἔκδοσις, τεῦχος 3, Μάρτιος 1993, σελ. 15). Ἕνα δημοκρατικὸ ἔλλειμμα, ποὺ ἔρχεται νὰ προστεθῇ σὲ αὐτὸ τοῦ ΟΗΕ, ὅπου οἱ ἀποφάσεις τοῦ εἴτε ἐφαρμόζονται εἴτε μένουν «στὰ χαρτιά», κατὰ τὰ συμφέροντα τῶν μεγάλων. ̓Αξιοσημείωτον εἰναι τὸ γεγονὸς ὅτι τὰ λεγόμενα σοσιαλιστικὰ κράτη δὲν συμμετέχουν στὴν ΟΑΤΊ, προδιαγράφοντας ἔτσι τὸ οἰκονομικὸ σύστημα ποὺ θὰ ἐπιχρατήσῃ. Ἡ ὕπαρξις τοῦ «ἀνατολικοῦ μπλὸχ» κρίνεται ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων ὡς ὑποδοηθητικὴ γιὰ τὴν σημερινὴ νέαν τάξιν.