Ἢ ̓Οδύσσεια τῆς Ἑλλάδος στήν Ε.Ε Τὸ 2000 ἡ Ενωμένη Εὐρώπη προόλέπεται νὰ ἀριθμῇ 21 μέλη μὲ τὴν προσχώρηση τῆς Πολωνίας, τῆς Τσεχίας, τῆς Οὐγγαρίας, τῆς Σλουενίας, τῆς Κύπρου καὶ τῆς Μάλτας μὲ συνολικὸ πλη θυσμὸ 435 περίπου ἑκατομμύρια κατοίκους. Τὸ 2005 τὰ μέλη τῆς Ε.Ε. θὰ φθάσουν αἰσίως τὰ 25 μὲ τὴν προσχώρηση τῆς Σλοδαλίας, τῆς Ἐσθονίας, τῆς Λιθουανίας καὶ τῆς Λεττονίας μὲ συνολικὸ πληθυσμὸ 450 περίπου ἕκατ. κατοίκους: τὸ 2010 τὰ 27 μὲ τὴν προσχώρηση τῆς Ρουμανίας καὶ τῆς Βουλγαρίας καὶ πληθυσμὀὸ 480 ἑκατ. κατοίκους; καὶ τὸ 2012 τὰ 32 μέλη μὲ τὴν προσχώρηση τῆς Κροατίας, τῆς Ῥερθίας, τοῦ ΕγΤοπι, τῆς Βοσνίας καὶ τῆς ̓Αλθανίας μὲ συνολικὸ πληθυσμὸ 500 ἕκατ. κατοίκους. Κάθε παραπέρα διεύρυνση ὁδηγεῖ στὴν Εὐρώπη τοῦ «χάους», σὲ μιὰ Εὐρώπη δηλ., ποὺ μὲ τὰ σημερινά τουλάχιστον λογικὰ «ἐργαλεῖα» δὲν εἶναι ὑλοποιήσιμη. Ὑποψήφιες γιὰ ἔνταξη χῶρες θὰ εἶναι τότε καὶ ἡ Τουρχία, ἡ ὁποία -παρὰ τοὺς ἐκιασμούς της- δὲ φαίνεται νὰ πετυχαίνῃ τὴ «δἀπτισή» της στὴν εὐὑρωπαϊκὴ κολυμδήθρα, κράτη ποὺ ἀνῆκαν στὴ διαλυθεῖσα Σοόδιετικὴ Ἕνωση (Λευχορρωσία, Οὐχρανία κιἀ.), καθὼς χαὶ χῶρες τοῦ Καυκάσου (Γεωργία, ̓Αρμενία) καὶ τῆς Βόρειας ̓Αφρικῆς (Μαρόκο, Τυνησία κιἀ.). Ἂν γίνῃ ἀποδεχτὴ ἡ ἔνταξη στὴν Ε.Ε. καὶ τῶν κρατῶν αὐτῶν, θὰ δημιουργούσαμε ἕνα νέο Πύργο τῆς Βαδὲλ τῶν δ00 ἑκατ. κατοίκων, ὅπου θὰ κυριαρχῇ ἡ σύγχυση, ἐνῶ οἱ ἔντονες οἰκονομιχές. πολιτικὲς καὶ πολιτισμιχκὲς διαφορὲς θὰ προκαλοῦσαν τὸν ἀφανισμὸ τῆς Εὐρωπαϊκῆς ἰδέας. Μπροστὰ σ ̓ αὐτὲς τὶς οιζιχὲς εὐρωπαϊχὲς ἀνακατατάξεις, μπροστὰ στὸ νέο εὐρωπαϊκὸ «γίγνεσθαι». ποιά εἶναι ἧ θέση τῶν ἐπιχειρηματικῶν μας τάξεων; ἫἩ χώρα μας ὀρίσκεται σὲ μία δαθειὰ οἰκονομικὴ καὶ χοινωνιχὴ κρίση, καὶ ἡ κρίση αὐτὴ ἔχει ἐπηρεάσει ἀρνητικὰ ὄχι μόνο τὸν δυναμισμὸ ἀλλὰ καὶ τὸ ἠθικὸ τῶν παραγωγικῶν μας τάξεων καὶ ὅλων ἐκείνων. ποὺ εἶχαν τὴν πρόθεση νὰ 6γοῦν στὸ στίόο τῆς ἐπιχειρη ματικῆς δράσης. Τὸ ἔπιχειρηματικὸ κλῖμα μέρα μὲ τὴ μέρα χειροτερεύει κάτω ἀπὸ τὴν ἐπίδραση στρεθλωτικῶν κυθερνητικῶν παρεμμθάσεων καὶ μιᾶς σειρᾶς ἀντικινήτρων, πού. ἀντὶ προοδευτικἁ νὰ πεοιορίζωνται, συνεχῶς διευρύνονται. Τὸ ἔπιχειρη ματικὸ πνεῦμα μέρα μὲ τὴ μέρα συρριχνώνεται, καταδιωκόμενο ἀπὸ τὶς χαταχρηστικὲς ἀφαιμάξεις μιᾶς ἀδικης Φορολογικῆς ἁρπαγῆς, ποὺ ἀποστραγγίζει χαὶ τὰ τελευταῖα χρηματοδοτικἁ περιθώρια τῶν ἐπιχειρήσεων, ἀπὸ τὶς κερδοσκοπικὲς ἐπιθέσεις ὃ ἑνὸς μονοπωλιακοῦ καταπιεστικοῦ τραπεζικοῦ συστήματος καὶ ἀπὸ τὶς ἀτέλειες ἑνὸς καθεστῶτος ἀνταγωνισμοῦ, ποὺ παραδοσιακὰ ἀδικεῖ τοὺς μικροὺς καὶ εὐνοεῖ τὰ μεγάλα ἐπιχειρη ματικὰ συγκροτή ματα. Τὶς στιγι μὲς αὐτὲς τὸ δασικὸ ἐρώτη μα ποὺ τίθεται ἀπὸ κάθε ὑπεύθυνο πολίτη αὐτοῦ τοῦ τόπου εἶναι. ἂν ὁ καινούργ ιος αἰῶνας, ποὺ ἀνατέλλει σὲ 1000 περίπου μέρες ἀπὸ σήμερα, θὰ 6ρῇ τὴν Ἑλλάδα ἰσότιμο, ἀξιόπιστο καὶ δυναμικὸ μέλος τῆς ἰσχυρότερης οἰκονομικῆς δύναμης τοῦ κόσμου, ἀναγεννημένη ἀπὸ τὶς ση μερινὲς «τέφρες» της καὶ ἕτοιμη γιὰ νέες οὐσιαστικὲς «δάφνες» στὸ πεδίο τῆς οἰχονομικῆς καὶ ποινωνικῆς προόδου ἢ θὰ τὴν δοῇ στὸ περιθώριο τῶν προηγμένων χρατῶν, στὰ πρόθυρα μιᾶς ἐφιαλτικῆς κατάρρευση ς, ἀπὸ τὴν ὁποία ἡ ἐπιστροφὴ εἰναι δυσχερέστατη, ἂν ὄχι ἀδύνατη. Τὸ μέλλον πραγματικὰ δὲν εἶναι εὐοίωνο καὶ ἡ μόνη μας ἐλπίδα νὰ φτάσουμε σύντομα στὶς ἐπιδόσεις τῶν λοιπῶν ἑταίρων μας ἐντοπίζεται στὴν ἄμεση λήψη μιᾶς σειρᾶς συντονισμένων, θιζοσπαστικῶν καὶ τολμηρῶν διαρθρωτικῶν μέτρων, ποὺ θὰ ὑπηρετοῦν τὸ ἀναπτυξιακὸ τρίπτυχο: ἐκσυγχρονισμὸς-ἐπενδύσεις-ἐξαγωγές. Βασικὴ προὐπόθεση γιὰ τὴν ἐπιτυχῆ ὁλοκλήρωση μιᾶς τέτοιας στρατηγικῆς εἶναι ἡ οὐσιαστικὴ ἀναθάθμιση τοῦ ρόλου τῆς ἰδιωτικῆς πρωτοδουλίας,͵ ὁ ἀποχοωματισμὸς τῶν ἐπιχειρηματικῶν μας τάξεων ὁ ἀπὸ τὰ μελανώματα, ποὺ ἄφη σαν τὰ διάφορα λαϊκίστικα συκοφαντικἀἁ συνθήματα καὶ οἱ ρητορικὲς ὑπερθολές, ποὺ ἐκτοξεύονταν ἐναντίον τους ἀπὸ πολλὲς κατευθύνσεις σὲ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς προηγούμενης τριακονταετίας. Ὃ εὐρωπαϊκὸς προσανατολισμὸς πρὶν ἀπὸ 35 χρόνια τῆς οἰκονομίας μας -μιᾶς οἰκονο-