Ε ΑΤΤΑΡΒΥΡΙΟΣ Ἐπιδράσεις τοῦ Ἑλληνιχκοῦ Πνεύματος στη Χριστιανικὴ θρησκεία καὶ λατρεία Ι. ΕΙΣΑΓΩΓΗ Σὲ προηγούμενα ἄρθρα μας παρουσιάσαμε τὴν ἀπόδειξη, πῶς ὁ Ἑθραϊσμὸς σφετερίστηκε τὶς παραδόσεις καὶ τὶς δοξασίες ἄλλων πιὸ προηγμένων λαῶν. Σὰν ἐπισφράγισμα τῶν λόγων μου χαταθέτω τὴ μαρτυρία τοῦ ἀρχαίου ἱστορικοῦ καὶ φιλόσοφου Αἰγύπτιου ἀρχιερέα Μανέθωνα, ποὺ γράφει: «Εκεῖνοι ποὺ συντάξαγε τὸ ἱερὸ διόλίο τῶν λεγομένων Ιουδαίων, ἀντέγραψαν πάρα πολλὰ ἀπὸ τὴ θρησκεία, τὴ μυθολογία, τὴν ἱστορία καὶ τὴ φιλοσοφία τῶν ̓ Ελλήνων». ̓Αλήθεια, δὲν εἶναι ἔγκλημα κατὰ τῆς ἀλήθειας, ὅταν καυχιέται ὁ Ἰουδαϊσμός, πὼς πρῶτος ἐδίδαξε τὸν μονοθεϊσμό; Ποῦ ἦσαν οἱ Ἑδόραῖοι καὶ ὁ Μωυσῆς, ὅταν οἱ Ἕλληνες πρῶτοι μὲ τὸ στόμα τοῦ θεοχήρυκα καὶ θείου ποιητή ̓Ορφέα διακήουξαν, πώς: «ἕνας Θεὸς ὑπάρχει μεγάλος δασιλιᾶς τοῦ κόσμου κι ἐκτὸς αὐτοῦ δὲν ὑπάρχει ἄλλος. Εἶναι αὐτογενής, κύριος γῆς καὶ οὐρανοῦ, κρατᾶ στὰ χέρια του τὸ σύμπαν. Εἶναι ἀόρατος, ἀλλὰ θλέπει τὸν κόσμο. Εἶναι Θεὸς μεγάλος, σοφὸς καὶ δημιουργὸς τοῦ κόσμου κατὰ τὴν προαιώνια θέλησή του καὶ μὲ τὸν /1όγο του»; «Εξ ἑνὸς τὰ πάντα γίνεσθαι καὶ εἰς ταὐτὸν ἀναλύεσθαι», ἔψαλλε ὁ μοναδικὸς μελίρρυτος θεόστομος ̓Ορφέας. Τί πρόσθεσε παραπάνω ὁ Ἑδθραϊσμὸς ἀπ ̓ ὅ,τι εἶπε ὁ σοφὸς" Ἕλληνας Θαλῆς ὁ Μιλή σιος, ὅτι «τὸ πιὸ μεγάλο ἀπὸ τὰ ὄντα εἶναι ὁ Θεός, γιατὶ εἶναι ἀ»έννητος, τὸ πιὸ ὡραῖο ὁ κόσμος, γιατὶ τὸν ἔφτιαξε ὁ Θεός; » Δὲν εἶναι ὁ Ἰουδαιοχριστιανισμὸς ̓σφετεριστὴς τῆς ἁλή θειας, ὦ ὅταν πρὸ αὐτοῦ ὁ Ἕλληνας φιλόσοφος Ξενοφάνης εἰπε, πὼς «ὁ Θεὸς εἰναι ἀσώματος, ἀγέννητος, πάνσοφος, πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν»; Μήπως τὸ «μυστή ριο τῆς θείας κοινωνίας» δὲν τὸ καθιέρωσαν πρὶν ἀπ’ τὸν χριστιανισμὸ οἱ λεγόμενες μυστηριαχὲς θρησκεῖες; Ἴσως λίγα λόγια σχετικὰ μὲ τὸν δικό μας τὸν Διόνυσο θὰ ἔπειθαν περισσότερο. Ὁ Διόνυσος ήταν γιὸς τοῦ θεοῦ Δία καὶ τῆς Σεμέλης. Γεννήθηκε μὲ θεϊκὴ ἐνέργεια. Ἡ γέννησή του λατρεύτηκχε σὰν γέννηση θείου θρέφους. Ἢ μητέρα του τιμήθηκε πολύ, ὅπως ἡ Μαριάμ. Στὸ πέρασμά του τρέχουν ξοπίσω του ἄντρες καὶ γυναῖκες, ποὺ μεθοῦν ἀπὸ τὰ λόγια του. Μιὰ Συριακὴ παράσταση δείχνει τὸν Διόνυσο νὰ περπατᾶ πάνω στὰ κύματα τῆς θάλασσας. ̓Αγαπημένα του «λη μέρια» ἦταν τὰ θουνὰ καὶ οἱ λαγκαδιές. ́Αγαπη μένα του Φυτικὰ σύμθολα είχε τὸ χλῆ μα, τὸ σταφύλι καὶ τὸ κρασί. Σύγκρινέ το, ἂν θέλῃς, μὲ τὸ « ̓Εγὼ εἰμαι ἡ ἄμπελος ἡ ἀλη θινή», ἢ μὲ τὸ «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτό ἐστι τὸ αἷμά μου». Ὁ Διόνυσος ἔχει θεανθρώπινη Φύση. Ἡ θεία εἶναι ἀπὸ τὸν πατέρα του, ἡ ἀνθρώπινη ἀπὸ τὴ μητέρα του. Εἶναι συγχρόνως σύνθρονος καὶ κυρίαρχος «ζώντων τε καὶ τεθνεώτων». ταν ὁ ὑπερασπιστὴς τῶν φτωχῶν καὶ ἀδύνατων καὶ ἀπροστάτευτων ἀνθρώπων. Στὴν Ἑλλάδα συμθολιζόταν μὲ κάποιο ζῶο, ἀρνὶ ἢ κατσίκι, ποὺ στὸν τεμαχισμὸ αὐτοῦ τοῦ ζώου στὴν ὥρα τῆς λατρείας καὶ στὸ φάγωμά του ἀπὸ τοὺς πιστούς του πἰστευαν͵ πὼς ἔτρωγαν τὸ σῶμα τοῦ Διόνυσου καὶ πὼς συμπάσχανε καὶ συνανασταίνονταν μαζί του, κι ἔτσι λυτρώνονταν ἀπὸ τὸ «προπατορικὸ» ἁμάρτημα, ποὺ κλη ρονόμη σαν ἀπὸ τοὺς θεοχτόνους προγόνους των. Ἔτσι ὁ Διόνυσος κάθε χρόνο μὲ τὴν "Ανοιξη πέθαινε κι ἀναστηνόταν, νικῶντας τὴν ἐξουσία τοῦ θανάτου καὶ μεταδίνοντας τὴ λύτρωση καὶ τὴν πρόγευση τῆς ἀθα-