ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ «Ἔόλαπτα τὸν Θεό»'.. Στὸ ἑδώλιο τοῦ κατηγορουμέ"ου δρέθηκε ὁ κοινοτάρχης Βερδικούσας Λαρίσῆς ὕστερα ἀπὸ καταγγελίες πολιτῶν, ὅτι δὲν ἐξέδιδε πιστοποιητικἁ γιὰ τὴν τέλεση πολιτικῶν γάμων. ̓Ενδιαφέρον παρουσιάξουν δύο σημεῖα τῆς ἀπολογη: τικῆς ἐπιχειρηματολογίας του. Εἶπε μεταξὺ ἄλλων χαὶ τὰ ἑξῆς: « ̓Αρχυκὰ ὑπέγραψα ἕνα χαρτὶ γιὰ πολιτικὸ γάμο καὶ στὴ συνέχεια ἔνιωσα τὰ χέρια μου νὰ στάξουν αἷμα. Ὃ πνευματικός μου μοῦ εἰπε, νὰ μὴν ξανακάνω αὐτὴν τὴν πράξη»' καὶ « θέλω νὰ προσφέρω, ἀλλά, ὅταν ἡ προσφορά μου δλάπτῃ τὸ Θεό, δὲν τὸ χάνω». "Ας κρίνῃ ὁ “καθένας τὴ σοδαρότητα τῶν παραπάνω φράσεων. Τὸ θλιδερὸ ὡστόσο εἶναι, ὅτι τέτοια φαινόμενα ἀνεγκέφαλου φανατισμοῦ ἐξακολουθοῦν νὰ ἐπαναλαμθάνωνται μὲ διάφορες μορφές. Φρονοῦμε, ὅτι ἡ ἀντιμετώπισή τους ἀφ ̓ ἑνὸς δὲν πρέπει νὰ συντελῆται μὲ δίκες ἀλλὰ μὲ διαφώτιση καὶ ἀδογμάτιστο διάλογο καὶ ἀφ ̓ ἑτέρου ὅτι στὴν προκειμένη περίπτωση ἡ δικαιοσύνη, ἀντὶ νὰ καταδικάσῃ τὸν κατηγορούμενο, ὅπως καὶ ἔπραξε κατὰ νόμον, νὰ ἐγκύψῃ μὲ στοργικὴ συμπάθεια ἐπάνω του καὶ νὰ τὸν ἀθωώσῃ (γιὰ εὐνόητο λόγο...). Μ.Μ. ̓Αλλαγὴ ἐπιδητόρων Οἱ χῶρες τοῦ πρώην «ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ» τῆς) Ανατολικῆς Εὐρώπης ἀρχίζουν ἐπιτέλους νὰ ἐκπολιτίζωνται κατὰ τὰ δυτικὰ πρότυπα. Σήμερα στήν πόλη τῆς Πράγας, στὸ ἴδιο ἀκριδῶς σημεῖο ποὺ πρὶν τὸ 1980 στεκόταν ἀγέρωχο τὸ ἄγαλμα τοῦ Στάλιν, στήθηκε ἕνα γιγαντιαῖο ἄγαλμα τοῦ Μάικλ Τζάκσον! Ποιά ἰδανικὰ άραγε νὰ ἐμπνέῃ στὸν τσεχικὸ λαὸ ὁ ἀσπρόμαυρος (ἀρρενόθηλυς;) «δασιλιᾶς τῆς πόπ»; Φαίνεται, ὅτι οἱ λαοὶ τῆς ̓ Αν. Εὐρώπης, ἄδουλοι καὶ χωρὶς ὃυνατότήτα πολιτιυτικῆς ἀντίστασης, δέχθηκαν τὸν νέο ἐπιθήτορα τῆς πλανήηταρχίας, ὁ ὁποῖος διαδέχεται στὴν ἱστορία τους τοὺς ἐπιθήτορες τοῦ «κομμουνιστικοῦ παραδείσου». Κατὰ τὰ ἄλλα πραγματικὸς δραχνᾶς ἡ ἀνέχεια καὶ ἡ ἀνεργία, καὶ σκοτωμὸς γιὰ μιὰ θέση στὰ ὑποπρακτορεῖα τῶν πολυεθνικῶν. Π.Λ.Κ. Δουλοδιδασκαλίες Ὃ καθηγητὴς κ. Χρῆστος Γιανναρᾶς δὲν τὴν μπορεῖ καθόλου, καθὼς φαίνεται, τὴν μοναξιὰ καὶ τὴν σιωπή. Θέλει δημοσιότητα, γι’ αὐτὸ καὶ «χτυπάει» κάθε λίγο καὶ λιγάκι, γιὰ ν ̓ ἀποσπάσῃ τὴν προσοχή μας. Πρὸ καιροῦ διενήργησε, ὡς γνωστόν, δημοσκόπησιν μεταξὺ τῶν φοιτητῶν του, τοὺς ὁποίους κάλεσε ν’ ἀπαντήσουν, ἂν προτιμοῦν τὴν μετὰ κόπων καὶ κινδύνων ἐλευθερία ἢ τὴν μετ ̓ἀσφαλείας καὶ καθησιοῦ δουλεία... Τὴν ἀπάντησιν τῶν φοιτητῶν του τὴν μαντεύει ὁ καθείς: Οἱ φοιτητὲς συλλήδδην καὶ κατηγορηματικὰ τάχθηκαν ὑπὲρ τῆς δουλείας. Καὶ ἦταν φυσικό, ἀφοῦ «μ ̓ ὅποιον δάσκαλο καθίσῃς, τέτοια γράμματα μαθαίνεις», σύμφωνα μὲ τὸ λαό. Τούτη τὴν φορὰ ὃ κ. Γιανναρᾶς δὲν ἔκανε δημοσκοπήσεις ἀλλὰ «νουθεσίες πατρικὲς» πρὸς ὅλους μας, ἀπὸ ἐφημερίδος. Μᾶς συμδουλεύει λοιπόν, «νὰ μὴν δαυκαλιζώμαστε μὲ ψευδαπάτες γιὰ τὶς δῆθεν ἑλληνικὲς ρίζες τοῦ δυτικοευρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ καὶ γιὰ τὴν δῆθεν ἑλληνικὴ καταγωγὴ καὶ ἑλληνικότητά μας, ὅπως οἱ κακοὶ Εὐρωπαῖοι, ὁ ἐθνικιστὴς Παπαρρηγόπουλος, τὸ ἐκτρωματικὸ ἰδεολόγημα τῆς ̓Εκδοτικῆς ̓Αθηνῶν» καὶ διάφοροι ἄλλοι ἐχθροὶ μᾶς λέγουν. Ἢ ἀλήθεια εἶναι, πὼς «εἴμαστε ἡττημένοι: τὸ ̓Ισλὰμ κατέκτησε τὸν τόπο μας καὶ οἱ