ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ «Ἔόλαπτα τὸν Θεό»'.. Στὸ ἑδώλιο τοῦ κατηγορουμέ"ου δρέθηκε ὁ κοινοτάρχης Βερδικούσας Λαρί- σῆς ὕστερα ἀπὸ καταγγελίες πολιτῶν, ὅτι δὲν ἐξέδιδε πιστοποιητικἁ γιὰ τὴν τέ- λεση πολιτικῶν γάμων. ᾿Ενδιαφέρον παρουσιάξουν δύο σημεῖα τῆς ἀπολογη: τικῆς ἐπιχειρηματολογίας του. Εἶπε μεταξὺ ἄλλων χαὶ τὰ ἑξῆς: « ᾿Αρχυκὰ ὑπέ- γραψα ἕνα χαρτὶ γιὰ πολιτικὸ γάμο καὶ στὴ συνέχεια ἔνιωσα τὰ χέρια μου νὰ στάξουν αἷμα. Ὃ πνευματικός µου μοῦ εἰπε, νὰ μὴν ξανακάνω αὐτὴν τὴν πρά- ξη»' καὶ « θέλω νὰ προσφέρω, ἀλλά, ὅταν ἡ προσφορά µου δλάπτῃ τὸ Θεό, δὲν τὸ χάνω». "Ας κρίνῃ ὁ “καθένας τὴ σοδαρότητα τῶν παραπάνω φράσεων. Τὸ θλιδερὸ ὡστόσο εἶναι, ὅτι τέτοια φαινόμενα ἀνεγκέφαλου φανατισμοῦ ἐξακολουθοῦν νὰ ἐπαναλαμθάνωνται μὲ διάφορες μορφές. Φρονοῦμε, ὅτι ἡ ἀντιμετώπισή τους ἀφ᾽ ἑνὸς δὲν πρέπει νὰ συντελῆται μὲ δίκες ἀλλὰ μὲ διαφώτιση καὶ ἀδογμάτιστο διά- λογο καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου ὅτι στὴν προκειμένη περίπτωση ἡ δικαιοσύνη, ἀντὶ νὰ κα- ταδικάσῃ τὸν κατηγορούμενο, ὅπως καὶ ἔπραξε κατὰ νόμον, νὰ ἐγκύψῃ μὲ στορ- γικὴ συμπάθεια ἐπάνω του καὶ νὰ τὸν ἀθωώσῃ (γιὰ εὐνόητο λόγο...). Μ.Μ. ᾽Αλλαγὴ ἐπιδητόρων Οἱ χῶρες τοῦ πρώην «ὑπαρκτοῦ σοσιαλισμοῦ» τῆς) Ανατολικῆς Εὐρώπης ἀρχί- ζουν ἐπιτέλους νὰ ἐκπολιτίζωνται κατὰ τὰ δυτικὰ πρότυπα. Σήµερα στήν πόλη τῆς Πράγας, στὸ ἴδιο ἀκριδῶς σημεῖο ποὺ πρὶν τὸ 1980 στεκόταν ἀγέρωχο τὸ ἄγαλμα τοῦ Στάλιν, στήθηκε ἕνα γιγαντιαῖο ἄγαλμα τοῦ Μάικλ Τζάκσον! Ποιά ἰδανικὰ άραγε νὰ ἐμπνέῃ στὸν τσεχικὸ λαὸ ὁ ἀσπρόμαυρος (ἀρρενόθηλυς;) «δα- σιλιᾶς τῆς πόπ»; Φαίνεται, ὅτι οἱ λαοὶ τῆς᾽ Αν. Εὐρώπης, ἄδουλοι καὶ χωρὶς ὃυ- νατότήτα πολιτιυτικῆς ἀντίστασης, δέχθηκαν τὸν νέο ἐπιθήτορα τῆς πλανήηταρ- χίας, ὁ ὁποῖος διαδέχεται στὴν ἱστορία τους τοὺς ἐπιθήτορες τοῦ «κομμουνιστι- κοῦ παραδείσου». Κατὰ τὰ ἄλλα πραγματικὸς δραχνᾶς ἡ ἀνέχεια καὶ ἡ ἀνεργία, καὶ σκοτωμὸς γιὰ μιὰ θέση στὰ ὑποπρακτορεῖα τῶν πολυεθνικῶν. Π.Λ.Κ. Δουλοδιδασκαλίες Ὃ καθηγητὴς κ. Χρῆστος Γιανναρᾶς δὲν τὴν μπορεῖ καθόλου, καθὼς φαίνε- ται, τὴν μοναξιὰ καὶ τὴν σιωπή. Θέλει δημοσιότητα, γι’ αὐτὸ καὶ «χτυπάει» κά- θε λίγο καὶ λιγάκι, γιὰ ν᾿ ἀποσπάσῃ τὴν προσοχή µας. Πρὸ καιροῦ διενήργησε, ὡς γνωστόν, δημοσκόπησιν μεταξὺ τῶν φοιτητῶν του, τοὺς ὁποίους κάλεσε ν’ ἀπαντήσουν, ἂν προτιμοῦν τὴν μετὰ κόπων καὶ κινδύνων ἐλευθερία ἢ τὴν μετ ᾿ἀσφαλείας καὶ καθησιοῦ δουλεία... Τὴν ἀπάντησιν τῶν φοι- τητῶν του τὴν μαντεύει ὁ καθείς: Οἱ φοιτητὲς συλλήδδην καὶ κατηγορηματικὰ τάχθηκαν ὑπὲρ τῆς δουλείας. Καὶ ἦταν φυσικό, ἀφοῦ «μ᾽ ὅποιον δάσκαλο κα- θίσῃς, τέτοια γράμματα μαθαίνεις», σύμφωνα μὲ τὸ λαό. Τούτη τὴν φορὰ ὃ κ. Γιανναρᾶς δὲν ἔκανε δημοσκοπήσεις ἀλλὰ «νουθεσίες πα- τρικὲς» πρὸς ὅλους μας, ἀπὸ ἐφημερίδος. Μᾶς συμδουλεύει λοιπόν, «νὰ μὴν δαυ- καλιζώμαστε μὲ ψευδαπάτες γιὰ τὶς δῆθεν ἑλληνικὲς ρίζες τοῦ δυτικοευρωπαϊ- κοῦ πολιτισμοῦ καὶ γιὰ τὴν δῆθεν ἑλληνικὴ καταγωγὴ καὶ ἑλληνικότητά μας, ὅπως οἱ κακοὶ Εὐρωπαῖοι, ὁ ἐθνικιστὴς Παπαρρηγόπουλος, τὸ ἐκτρωματικὸ ἰδε- ολόγημα τῆς ᾿Εκδοτικῆς ᾿Αθηνῶν» καὶ διάφοροι ἄλλοι ἐχθροὶ μᾶς λέγουν. Ἢ ἀλήθεια εἶναι, πὼς «εἴμαστε ἡττημένοι: τὸ ᾿Ισλὰμ κατέκτησε τὸν τόπο μας καὶ οἱ