ΗΠΑΝ.Λ.ΚΟΥΒΑΛΑΚΗΣ ΙΣΛΑΜ: Ἡ ἄλλη ὄψι τῆς Ἰουδαϊκῆς θεοκρατίας |. ΕΙΣΑΓΩΓΗ Μέγας Κωνσταντῖνος καὶ Μωάμεθ. Δύο ἱστορικὰ πρόσωπα, ποὺ κατόρθωσαν νὰ ἄποδώσουν στοὺς «οὐρανοὺς» τὴν πολιτικὴ καὶ ἰδεολογικὴ ζωὴ δεκάδων ἐθνῶν καὶ λαῶν ἐπὶ αἰῶνες πολλούς, κερδίζοντας τὸ στοίχημα τῆς Ἱστορίας. Ἡ ἐφεύρεση αὐτοῦ τοῦ εὐφυέστατου ἐγχειρήματος ἀνήκει στὸν πρῶτο. Ὃ δεύτερος τὸν μιμήθηκε μὲ ἀπόλυτη ἐπιτυχία. Ἢ ἰουδαϊκὴ κοσμοθεωρία περὶ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου ἀποτέλεσε τὸ ἰδεολογικό τους ὁπλοστάσιο. ̓Απὸ τότε μέχρι σήμερα ὁ ἄνθρωπος ἀκολουθεῖ τὸ ταξίδι ἑνὸς μεγάλου προγόνου του, τοῦ Ὀδυσσέα: μέσα στὶς συμπληγάδες τῆς θεοκρατίας ψάχνει, ἀναζητεῖ τὸν ἑαυτό του, τὴν χαμένη φύση του. Ἢ παροῦσα σύντομη μελέτη ἀποσκοπεῖ στὸ νὰ καταδείξῃ τοὺς ἱστορικούς, πολιτικοὺς καὶ δογματικοὺς ὅρους τῆς ἐπικράτησης τοῦ ἰσλαμισμοῦ στὴν ̓Ανατολὴ καὶ τῆς ἀνάδειξής του ὡς μιᾶς ἀκόμη ἐκδοχῆς τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ. Ι.ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ Στὰ χρόνια τοῦ Μωάμεθ ὁ ̓Αραδικὸς κόσμος παρουσιαζόταν διαιρεμένος σὲ πολλὲς καὶ συχνὰ ἀντιμαχόμενες φυλές. Τὸ ἀχμαῖο παλαιότερα ἑλληνιστικὸ πολιτιστικὸ στοιχεῖο εἶχε ἤδη ἀρχίσει νὰ ἐμθολιάζεται μὲ τὴν ὀιόλικὴ παράδοση καὶ σὲ μιχρότερο δαθμὸ μὲ τὴ νέα θρησχεία τῶν χριστιανῶν. Στὰ οἰκονομικὰ κέντρα τῆς περιοχῆς καὶ κυρίως στὴ Μέχκα καὶ στὴ Μεδίνα ἤχμαζαν ἰσχυρὲς ἐμπορικὰ ἑθραϊκὲς κοινότητες, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦσαν καὶ τὴν τοπικὴ «ἀριστοκρατία». Αὐτὲς οἱ ἑθραϊκὲς κοινότητες, αἰσθανόμενες ἀποπνικτικὰ ἀνάμεσα στὴν Περσικὴ καὶ τὴν Βυζαντινὴ αὐτοκρατορία, ἐργάστηκαν γιὰ τὴν ἐθνικὴ ἀφύπνιση τῶν ̓Αράδθων, μὲ στόχο νὰ ἐχμεταλλευτοῦν οἰκονομικὰ καὶ στρατιωτικὰ τὴν πολιτική τους ἑνότητα ἔναντι τῶν δύο μεγάλων ἀντιπάλων τους. Καὶ γνώριζαν πολὺ καλά, ὅτι αὐτὴ ἡ ἐπιδιωκόμενη πολιτικὴ συγκρότηση. καθὼς ἔλειπε ἡ κοινὴ ἱστορικὴ συνείδηση τῶν ἐπιμέρους φυλῶν, ἔπρεπε νὰ στηριχθῇ σὲ μιὰ νέα «θεϊκὴ ἀποκάλυψη», σὲ μιὰ νέα θρησκεία. Ὃ Μωάμεθ εἰσέρχεται στὸ προσκήνιο τῆς ἱστορίας, ὅταν παντρεύεται τὴν πάμπλουτη ἑδραία χήρα τῆς Μέκκας Χατιτζέ. Ὡς τότε ἐργαζόταν στὴν ὑπη ρεσία τῆς, ἀρχικὰ ὡς ὁδηγὸς τῶν καραθανιῶν της καὶ ἀργότερα ὡς οἰχονόμος τῆς περιουσίας τῆς καὶ διαχειριστὴς τῶν ἐμπορικῶν της ἐπιχειρή, σεων. Ἡ Χατιτζὲ δὲν {ἦταν τυχαῖο πρόσωπο. Ὡς μέλος τῆς τοπικῆς «ἐλὶτ» συμμετεῖχε ἐνεργὰ στὶς ἰδεολογικὲς καὶ πολιτικὲς ἐπιδιώξεις τῶν Συναγωγῶν. Οἱ δημαγωγικὲς καὶ στρατιωτικὲς ἱκανότητες τοῦ Μωάμεθ φαίνεται τελικὰ νὰ ὁδήγησαν στὴν ἐπιλογὴ τοῦ προσώπου του ὡς «μεσσία» καὶ «λυτρωτῆ» τῶν ̓Αράδων. Ὁ ἴδιος δὲν χρειάστηκε ἀρχετὸς καιρός, γιὰ νὰ πεισθῇ ἑ ὅτι ὁ Θεὸς τὸν εἶχε ἐπιλέξει, γιὰ νὰ πραγματώσῃ τὸ νέο του «σχέδιο». Πρὸς τὸν σχοπὸ αὐτὸ ἐργάσθηκαν τόσο ἡ Χατιτζὲ (ὑπῆρξε ἡ πρώτη πιστή του) ὅσο καὶ ὁ ἐξάδελφός της ἀστρολόγος Βαρακᾶς, ὁ ὁποῖος ἐπιπλέον, χρόνια νωρίτερα, γιὰ νὰ προετοιμάσῃ τὸ ἔδαφος, μετέφρασε στὰ ἀραθικὰ ἀρκετὰ ἀποσπάσματα τῆς Βίθλου. Ὡστόσο οἱ πρῶτες «ἐπικοινωνίες» τοῦ Προφήτη μὲ τὸν ἀρχάγγελοΓ αὐριήλ, ἂν καὶ προδαλλόμενες μὲ τὸ ἀνάλογο δέος ὁ ἀπὸ τὸ περιθάλλον τῆς συζύγου του, δὲν ἔ ἔγιναν πιστευτὲς χαὶ ὄχι σπάνια ἀντιμετωπίστηκαν μὲ χλευασμὸ γιὰ μία σχεδὸν δεκαετία. Ἢ προφητικὴ ὅμως ὁράση τοῦ Μωάμεθ εἶχε εὐστρόφως συλληφθεῖ ὁ ἀπὸ τοὺς "Αραύες τῆς Μέκκας ὁ ὡς μέρος ἑνὸς παράξενου ἰουδαϊκοῦ σχεδίου. Ιδιαίτερα ἀντιμετώπισε τὴν χλεύη ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ μεγαλεμπόρου ̓Αραθα ̓Αμποῦ Σοφιάν, ὁ ὁποῖος δὲν ἔκρυθε τὴν περιφρόνησή του γιὰ τοὺς Ἑόραίους καὶ τὴν θρησκεία τους, εἰσπράττοντας φυσικὰ τὸ μἰσος καὶ τὸν φθόνο τους. Ἔχοντας πλέον ὁ Μωάμεθ συνειδητοποιήσει τὸν μεσσιανικὸ καὶ πολιτικό του ρόλο, ἔγχαταλείπει τὴν Μέχκα καὶ προσέρχεται στὴν Μεδίνα, ὅπου, ὑποστηριζόμενος ἀπὸ τὴν ἐκεῖ