«ΠΕΡΑ»... ΣΥΝΟΔΟΣΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΏΣΣΗΣ ψόγος καὶ λοιδωρία κατὰ τῶν ̓ ̓Αρχαίων Ἑλληνικῶν καὶ κατὰ τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης ἔλαθε χώραν προσφάτως, ὀργανωθείσης πρὸς τοῦτο ἑνὸς εἴδους « Ἱερᾶς»... Συνόδου, ἥτις δὲν ἡ̓το θεθαίως ἡ ἡ ἐν Κωνσταντινουπόλει Β ́ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, ὁ ὡς ἐχείνη ὠνομάσθη, ἐν ἢ παρέστη τότε ὁ αὐτοχράτωρ «Μέγας» Θεοδόσιος. Αὐτὴ ἦταν «τὸ Συνέδριο τοῦ Παγεπιστημίου τῆς Αθήνας, ποὺ κάλεσε νάναι μπροστά του τὸ Γιῶργο Ράλλη τὸ καταλυτή τοῦ σκοταδιοῦ». Τὸ ὡς ἄνω «Συνέδριον» ἔλαθε χώραν τὴν 20ην Νοεμόρίου-ίην Δεκεμθρίου ἐ.ξ. Προτοῦ ὅμως εἴπωμεν διὰ τὸ γεγονὸς τοῦτο, θὰ φέρωμεν τὸν λόγον ἐπ ̓ ὀλίγον εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Γλῶσσαν. Ἢ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα εἶναι μνημεῖον. Μνημεῖον ἱστορίας, μνημεῖον λόγου, μνημεῖον κάλλους τοῦ λόγου καὶ ἰδίως εἶναι μνη μεῖον τῆς προσῳδίας τῶν διαλεγομένων. Εἶναι δὲ μνημεῖον καὶ τὸ σύνολον αὐτῆς καὶ ἑκάστη φράσις καὶ ἑκάστη λέξις. Καὶ ἐνῷ πᾶσα ἐπέμδασις εἰς οἱονδήποτε μνημεῖον, ὅταν αὕτη γίνεται καλοπίστως, γίνεται πρὸς διατήρησιν τοῦ μνημείου, εἰς τὴν Ἑλληνικὴν Γλῶσσαν τοὺς τελευταίους καιροὺς ὅ,τι γίνεται, γίνεται πρὸς καταστροφὴν αὐτῆς. . Αὐτὴ ἡ παναρχαία γλῶσσα, ἡ ὁποία εἶναι μία καὶ ἡ αὐτή, τὶς οἶδε ἀπὸ πότε, ἕως τὸν Ὅμηρον καὶ ἀπὸ τὸν “Ὅμηρον μέχρι τὰς ἡμέρας τὰς ἰδικάς μας, ἀντὶ νὰ φυλάσσεται ὡς ἀνεπτιμήτου ἀξίας κειμήλιον καὶ ὡς μέγας θησαυρός, κακοποιεῖται κατὰ τοὺς τελευταίους καιροὺς ἀπὸ μίαν δράκα ἀνεγκεφάλων ἀνθρώπων. Ὅλοι δὲ οἱ ὑπόλοιποι Ἕλληνες παραμένομεν. ἀπαθεῖς θεαταὶ ἑνὸς συντελουμένου ἐγκλήματος. Καὶ τὸ “Ἑλληνικὸν κράτος, τὸ ὁποῖον ἦτο ἄλλοτε συνυφασμένον μὲ τὴν “Ἑλληνικὴν Γλῶσσαν, λέγεται ἄλλωστε Ἑλληνιχόν, παραμένει καὶ αὐτὸ θεατής, καὶ δὲν φείδεται τῆς ἀξιοπρεπείας αὐτοῦ, καὶ ἐκμηδενίζει τὸ χῦρος του ἐφαρμόζον εἰς τὸν γραπτὸν καὶ τὸν προφορικὸν λόγον του ἕνα γλωσσικὸν χακόδεμα παράτονον, τὸ ὁποῖον λέγει «τοῦ ἄνθρωπου», «τῶν ἄνθρωπων», «τῶν δήμαρχων», «ὁ αἰτῶντας», «ὁ δηλῶντας», «ἡ δημάρχισσα»... Ὑϊοθετεῖ δὲ καὶ ἐκδίδει διατάγματα διὰ τὴν ἐπιθολὴν τοῦ ἀθλίου αὐτοῦ κατασκευάσματος, ὅπερ εἶναι ἡ προσωποποίησις τοῦ κακοήχου καὶ τῆς ἀγραμματοσύνης: ἐνῶ εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστόν, ὅτι ἡ γλῶσσα δὲν ἐπιθάλλεται διὰ διαταγ μάτων, ἀλλὰ διαμορφώνεται ὑπὸ τοῦ λαοῦ, καθὼς ὁ χρόνος κυλᾶ καὶ ἐφόσον ἐπιπρατεῖ ἐν τῇ χώρᾳ χαθεστὼς ἐλευθερίας τῆς ἐκφράσεως. Ἴδωμεν ὅὅμως, ποῖοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἵτινες ἀπετέλεσαν τὴν δράκα ἀνθρώπων, ἥτις κατεσκεύασε τὸ τερατούργημα, ὅπερ ὠνομάσθη «Νεοελληνικὴ (Δημοτικὴ) Γλῶσσα». Ἡ ὀνομασία προσθάλλει θαναύσως καὶ τὰς τρεῖς αὐτὰς λέξεις: 1) «Νεοελληνικὴ» εἶναι ἡ λογία μεταδυζαντινή, δι ̓ ἧς ἐξεφράσθησαν οἱ διδάσκαλοι τῶν Μεγάλων τοῦ Γένους Σχολῶν καὶ οἱ ἐν γένει λόγιοι τῶν τελευταίων αἰώνων, ἡ ἐξελιχθεῖσα εἰς τὴν λεγομένην «καθαρεύουσαν», ἥτις χατηργήθη μὲ τὸ ) διάταγμα τοῦ κ. Ράλλη (τὸ ἔἔτος 1976). 2) «Δη μοτικὴ» εἰναι ἡ γλῶσσα, τὴν ὁποίαν ὁμιλεῖ ὁ λαός, εἶναι γλῶσσα ἀρχαία ἐξελισσομένη καὶ ἔχει πολλὰς πτυχάς, διότι εἰς ἕκαστον Ἑλληνικὸν διαμέρισμα ὁμιλεῖται διαφοροτρόπως μὲ ἰδίαν προσῳδίαν τῶν διαλεγομένων καὶ πολλὰς παραλλαγάς. Εἶναι δὲ πλουσία γλῶσσα ἔχουσα τὰς ῥίζας της εἰς τὰ ἔπη τοῦ “Ὁμήρου. Διαδᾶσα πως καὶ ἀπὸ τὴν κοινὴν ̓Αλεξανδρινήν, ἔλαθε ἀργότερον διαφόρους τοπικὰς μορφάς. Ἕνα δεῖγμα αὐτῆς εἶναι καὶ τὸ δημοτικὸ τραγούδι. 2) Τὸ καθιερωθὲν διὰ τῆς λεγομένης μεταρρυθμίσεως κακόδεμα δὲν εἶναι γλῶσσα, ἀλλὰ εἰναι κατασχεύασμα νόθον, ὅπερ ἔσχε τὴν ἀρχήν του εἰς τὸν Ψυχάρην καὶ ἐξελίχθη εἰς τὸν Ράλλειον δούρειον ἵππον. Οἱ θέσαντες τὸν τίτλον «Νεοελληνικὴ (Δημοτικὴ) Γλῶσσα» ψεύδονται. Οὗτοι, μολονότι τοὺς χωρίζει ἄδυσσος, λειτουργοῦν ὡς μία οἰονεὶ μόνιμος Σύνοδος. Οὕτω πως ἦλθεν ὁ ὁ Ράλλειος νόμος, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀντισυνταγ ματιχός. Τοῦτο, διότι τὸ μόλις πρὸ ἑνὸς ἔτους, τότε, ψηφισθὲν Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος, τὸ Σύνταγμα τοῦ 1975, ἦτο