Μαρτυρία τοῦ Πλουτάρχου ἀποδεικνύει τὴν ἀρχαιότητα τῶν Ἑλληνικῶν Πυραμίδων ̓ ̓Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Εἰς τὰ ὅσα διετυπώθησαν στὸ ὑπ ̓ ἀριθμ. 156 τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» (σελὶς 9233) ἀπὸ τὸν φιλόλογον κ. Διαμαντῆ Κούτουλα ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ προσκομίσω καὶ ἕνα ἄλλο ἀρχαῖον ἀπόσπασμα κειμένου ἀπὸ τὸν Πλούταρχον, ποὺ ἐνισχύει τὴν ἄποψιν περὶ τῆς ἀρχαιότητος τῶν Ἑλληνικῶν Πυραμίδων. Τὸ ἀπόσπασμα τοῦτο ἀπὸ μετάφρασιν τοῦ ̓Αλ. Ρ. Ραγκαθῆ εἰς τὸν Βίον τοῦ δασιλέως τῆς ̓ Ηπείρου Πύρρου, παράγρ. 32, ἔχει ὡς ἑξῆς: «Εἰς τὴν ἀγορὰν (τοῦ " Άργους) μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀναθημάτων ἰδὼν (ὁ Πύρρος) λύκον χαλκοῦν καὶ ταῦρον ὡς μαχομένους πρὸς ἀλλήλους ἐξεπλάγη, ἀναπολήσας ἆ ἀρ χαῖον χρησμὸν ὅστις τῷ εἶχε δοθῆ, ὁὅτι θέλει ἀποθάνει, ὅταν ἰδῇ λύκον πρὸς ταῦρον μαχόμενον. Λέγουσι δὲ οἱ ̓Αργεῖοι, ὅτι ταῦτα ἀνέθηκαν εἰς ὑπόμνημα ἀρχαίου παρ ̓ αὐτοῖς συμόάντος. “Οτι δηλαδή, ὅτε κατὰ πρῶτον ὁ Δαναὸς ἀπέδη εἰς τὴν χώραν αὐτῶν κατὰ τὰ Πυράμια τῆς Θυρεάτιδος, ἐν ᾧ ἐπορεύετο πρὸς τὸ "Αργος, εἶδε λύκον μαχόμενον κατὰ ταύρου. Ὑποθέσας λοιπὸν ὁ Δαναός, ὅτι ὁ λύκος ἦτον δι’ αὐτόν, διότι ξένος ὧν ἐπετίθετο κατὰ τῶν ἐγχωρίων ὡς καὶ αὐτός, ἐπέόλεπε τὴν μάχην καὶ ὅταν ὁ λύκος ἐνίκησε, προσευχηθεὶς εἰς τὸν /1ύκειον ̓ Απόλλωνα, προσέδαλε τὸ Αργος καὶ ἐνίκησε, διότι ὁ Γελάνωρ, ὅστις τότε ἐδασίλευε τῶν ̓Αργείων, ἐδιώχθη διὰ στάσεως. Τὸ ἀνάθημα λοιπὸν τοῦτον εἶχε τὸν λόγον». Αὐτὸ ποὺ ἔχει ση μασίαν δι ̓ ἡμᾶς εἰς τὸ ἀνωτέρω ἀπόσπασμα τοῦ Πλουτάρχου εἶναι ἡ φράσις: «ὅτε κατὰ πρῶτον ὁ Δαναὸς ἀπέδη εἰς τὴν χώραν αὐτῶν κατὰ τὰ Πυράμια τῆς Θυρεάτιδος, ἐν ᾧ ἐπορεύετο πρὸς τὸ ”Αργος», διότι κατὰ τὰ ἄλλα τὰ περὶ Δαναοῦ τὰ ἀναφέρει σαφέστερον ὁ Παυσανίας στὰ «Κορινθιακά» του, παράγρ. 19. Πάλιν ὁ ̓Αλ. Ρ. Ραγκαδῆς σημειώνει εἰς τὸ σημεῖον τοῦτο τὰ ἑξῆς: «Ο Δαναὸς ἦλθεν ἐξ Αἰγύπτου καὶ ἐκυρίευσεν, ᾧκισε καὶ ἐξεπολίτισε τὸ Αργος. Ἣ Θυρεᾶτις εἶναι χώρα τῆς) ΑΥΟλίδος πρὸς τὴν Λακωνικήν, κατὰ τὴν παραλίαν. Τὰ δὲ Πυράμια φαίνεται ἐκ τοῦ ὀνόματος ὅτι ἦσαν θέσις ἔχουσα ἀρχαιότατα πυραμίδα τινά, ἴσως μνημεῖον τῆς αἰγυπτιακῆς ἐκείνης ἀποθάσεως. Τοιαύτη μικρὰ πυραμὶς σώζεται μέχρι τοῦδε καὶ ἀλλαχοῦ τῆς Αργολίδος, κατὰ τὴν Λίσσαν, Λιγουριό». (Σημ.: Ἴσως κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Αλ. Ρ. Ραγκαθῆ, τῷ 1864, ποὺ ἔγραψε τὰ ἀνωτέρω, ἡ πυραμίδα τοῦ Λυγουριοῦ νὰ εὑρίσκετο σὲ πολὺ καλύτερη κατάστασιν ἀπ ̓ ὅτι σήμερον, ποὺ μόνον ὀλίγα ἐρείπιά της ὑπάρχουν). Ὥστε κατὰ τὸν ̓Αλ. Ρ. Ραγκαδῆ τὰ «Πυράμια τῆς Θυρεάτιδος χώρας» ἦσαν θέσις, ὅπου ὑπῆρχεν ἀρχαιότατη πυραμὶς (ἴσως καὶ πυραμίδες, λόγῳ τοῦ πληθυντικοῦ ἀριθμοῦ τῆς λέξεὡς Πυράμια) καὶ πιθανολογεῖται, ὅτι ἦταν μνημεῖον τῆς ἀποθάσεως τοῦ Δαναοῦ στὸ ̓Αργος παρὰ τὴν Θυρεάτιδα χώραν. Ἐὰν λοιπὸν ὁ Περσεύς, ὁ ἐγγονὸς τοῦ ̓Ακρισίου, ποὺ καὶ αὐτὸς εἶναι ἀπόγονος τοῦ Δαναοῦ, εἶναι ὁ ἱδρυτὴς τῶν Μυκηνῶν καὶ «κατὰ τὴν σύγ χθονον ἀρχαιολογικὴν ἐπιστήμην ἡ πρώτη οἴκησις τῶν Μυκηνῶν μὲ δάσιν τὰς ἀνασκαφὰς ἀνάγεται εἰς τὴν θὴην χιλιετίαν π.Χ.» (θλέπε «Δαυλόν», σελίδα 9233, τεῦχος 156), τότε συμπεραίνεται, ὅτι ἡ εἰς θέσιν Πυράμια τῆς Θυρεάτιδος χώρας πυραμὶς ἢ πυραμίδες ἦ ἦσαν ἀκόμη ἀρχαιότερες τῆς ἐποχῆς τοῦ Περσέως καὶ ̓Ακρισίου καὶ ἀνάγονται εἰς τὴν ἐποχὴν τῆς θασιλείας τοῦ Δαναοῦ εἰς τὸ Αργος. Δηλ. πολὺ ἀρχαιότερες οἱ πυραμίδες τῆς Θυρεάτιδος χώρας ἀπὸ ἐκείνη τοῦ Λυγουριοῦ, ποὺ ἀναφέρει ὁ Παυσανίας. Ἐὰν δὲ ὁ Δαναὸς ἦλθεν ἐξ Αἰγύπτου, οὗτος εἶναι ἕλλην μετανάστης ἢ ἐξ Ἑλλήνων μεταναστῶν, ἐπανακάμπτων εἰς τὸ" Αργος, διότι οὗτος (ὁ Δαναὸς) διεκδικοῦσε τὴν ἀρχὴν τοῦ Αργους ἀπὸ τὸν τότε δασιλέα αὐτοῦ Γελάνωρα, ὡς πληροφορούμεθα ἀπὸ τὸν Παυσανίαν: «Παραγενόμενος (δ Δαναὸς) ἐς τὸ "Αργος ἠμφισδήτει πρὸς Γι ελάνωρα. τὸν Σθενέλα περὶ τῆς ἀρχῆς» (Παυσ., «Κορινθιακά», 19, ἔκδοσις Παπύρου). Ἔξ ἄλλου πῶς ἦτο δυνατὸν νὰ διεχδικοῦσε ὁ Δαναὸς τὴν ἐξουσίαν τοῦ ΓΑργους, ἂν δὲν εἶχεν ἔστω καὶ τὴν παραμικρὰν σχέσιν μὲ τὸ” Αργος; Δημήτριος Κων. Μαργέτης